Φωτογραφίες: Νικόλας Κοκοβλής

 

 

 

Η απόφαση του δικαστηρίου προκάλεσε οργή, καθώς αθωώνει τους αστυνομικούς, αλλά και ικανοποίηση ταυτόχρονα γιατί καταδίκασε με την ανώτατη προβλεπόμενη ποινή τον μεσίτη και τον κοσμηματοπώλη, μη αναγνωρίζοντάς τους ελαφρυντικά και υποχρεώνοντάς τους να εκτίσουν την ποινή τους. Συζητάμε με την Κλειώ Παπαπαντολέων την έκβαση της δίκης, η οποία τονίζει ότι πρέπει να δούμε το ποτήρι όχι μόνο μισοάδειο, αλλά και μισογεμάτο.

 

Πώς κρίνεις την έκβαση της δίκης;

Η απόφαση έχει ουσιαστικά δύο σκέλη και άρα δύο αυτοτελείς, διακριτές αναγνώσεις. Ως προς τους δύο καταδικασθέντες κατηγορούμενους, η συνολική ποινική τους μεταχείριση, δηλαδή η επιβολή της μέγιστης προβλεπόμενης ποινής για το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκαν, η απόρριψη όλων των ελαφρυντικών περιστάσεων τις οποίες ζήτησαν και η άμεση εκτέλεση της ποινής, αφήνει ένα θετικό αποτύπωμα. Ως προς το κομμάτι της αστυνομίας, η οριακή μεν, αθωωτική δε απόφαση του δικαστηρίου εγγράφεται στην πάγια πρακτική του δικαστικού μηχανισμού της αστυνομικής ατιμωρησίας. Ιδιαιτερότητα της Ελλάδας δεν είναι τόσο η αστυνομική βία, η οποία είναι εγγενής στα σώματα ασφαλείας, όσο η ατιμωρησία σε πειθαρχικό και ποινικό επίπεδο. Αυτή είναι η ελληνική ιδιαιτερότητα: η παγιωμένη, συστηματική και διαχρονική ατιμωρησία η οποία φυσικά τροφοδοτεί τον κύκλο της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Η Ελλάδα, δυστυχώς, παρά το ρεκόρ καταδικαστικών αποφάσεων από το ΕΔΔΑ για ζητήματα αστυνομικής βίας και ατιμωρησίας, παρά τις δεκάδες διεθνείς εκθέσεις και συστάσεις και παρά την οξύτατη κριτική από τα ευρωπαϊκά όργανα για την αστυνομία, ανθίσταται σθεναρά να συμμορφωθεί με στοιχειώδεις κανόνες του κράτους δικαίου.

 

Το γεγονός ότι η αθώωση των αστυνομικών δίχασε την έδρα τι μας δείχνει;

Η αθώωση των αστυνομικών έγινε με οριακή πλειοψηφία 4-3, με ιδιαίτερα αξιοσημείωτη τη μειοψηφία της Προέδρου της σύνθεσης. Αυτό δείχνει ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει εντός του δικαστικού μηχανισμού και εντός της κοινωνίας, υπάρχουν ρωγμές. Σε αυτό κανείς πρέπει να σταθεί και να βλέπει το ποτήρι όχι μόνο μισοάδειο αλλά και μισογεμάτο.

 

Το ότι η απόφαση βγήκε από ορκωτό δικαστήριο, με τη συμμετοχή και πολιτών, τι σηματοδοτεί για τη λαϊκή δικαιοσύνη;

Δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει το σημείο εκκίνησης αυτής της υπόθεσης: το αφήγημα του επικίνδυνου περιθωριακού εγκληματία μας ακολούθησε και καθ’ όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. Διανύθηκε πολύς δρόμος για να φτάσουμε εδώ και επαναλαμβάνω ότι η συνολική ποινική μεταχείριση που ομόφωνα το Δικαστήριο αποφάσισε για τον κοσμηματοπώλη και τον μεσίτη, ομόφωνη απόρριψη ελαφρυντικών, ομόφωνα το μαξιμουμ της ποινής, ομόφωνος ο εγκλεισμός, έχει μια ειδική σημασία. Η μη μεταβολή της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, είχε ως αποτέλεσμα την εξάντληση της αυστηρότητας του Δικαστηρίου στη συνέχεια, ως προς όλα τα σημεία. Με αυτόν τον τρόπο, και υπό αυτό το πρίσμα, υπάρχει μια ικανοποίηση γιατί υπάρχει μια μορφή αποκατάστασης. Λαϊκοί και τακτικοί δικαστές έκριναν ότι πράγματι το έγκλημα αυτό ήταν ένα άγριο λιντσάρισμα.

 

Οι παρόντες αστυνομικοί-συνδικαλιστές πανηγύρισαν την απόφαση…

Πρόκειται για απαράδεκτη στάση. Δεν νοούνται αστυνομικά όργανα να συμπεριφέρονται μέσα στο δικαστήριο ως φίλαθλοι. Δεν νοείται αστυνομικός –συνδικαλιστής ή μη- να μην μπορεί να διακρίνει αν βρίσκεται στο γήπεδο, στην ταβέρνα ή στο δικαστήριο. Θα έπρεπε να υπάρξει αντίδραση από τον πολιτικό τους προϊστάμενο. Οι «οπαδικές» αυτές αντιδράσεις είναι απόρροια αυτής της ατιμωρησίας, για την οποία συζητάμε. Όταν υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων η οποία έχει βαθιά πεποίθηση, και εδραιώνεται με κάθε αθωωτική απόφαση, ότι εξαιρείται από το νόμο και ότι έχει μια προνομία σε σχέση με τους υπολοίπους πολίτες, διότι ό,τι και να κάνει δεν λογοδοτεί ποτέ, φυσικά θα συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον ασύδοτο τρόπο.

 

Η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου καταγράφηκε σε βίντεο, το οποίο προσκομίστηκε ως αποδειχτικό υλικό στη δίκη. Αν φτάνουν να αθωώνονται όταν καταγράφονται και από κάμερες, δεν δημιουργεί περισσότερο φόβο ότι σύντομα θα υπάρξουν και άλλες τέτοιες πράξεις;

Είναι δεδομένο ότι, ακριβώς επειδή υπήρχε το βιντεοληπτικό υλικό, του οποίου γίναμε όλοι αδιάψευστοι μάρτυρες, δημιουργείται μια αίσθηση ανασφάλειας. Είναι επίσης δεδομένο ότι η αθώωση αυτή δημιουργεί ένα ρήγμα εμπιστοσύνης και προς την αστυνομία και προς τη δικαιοσύνη.

 

Το πόρισμα της ΕΔΕ για τους αστυνομικούς προέβλεπε την απόταξη τους από το σώμα, που είναι η βαρύτερη προβλεπόμενη πειθαρχική ποινή.

Ακριβώς αυτή ήταν η πρόταση και μάλιστα το πόρισμα έκανε λόγο για άσκοπη και υπέρμετρη βία και για αστυνομική συμπεριφορά που προκαλεί «δημόσιο σκάνδαλο». Αυτό το πόρισμα αποτελούσε ένα σημαντικό αποδεικτικό στοιχείο και περιμένω με ενδιαφέρον την απόφαση να δω πως εντέλει αξιολογήθηκε. 

 

Προβλέπονται άλλα ένδικα μέσα;

Δικονομικά το μόνο που προβλέπεται για τους αστυνομικούς είναι όταν καθαρογραφεί η απόφαση να κάνει αναίρεση ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Δεν υπάρχει καμία άλλη δικονομική πρόβλεψη για την υποστήριξη της κατηγορίας.

 

 

 

 

Θα σας περιγράψω τι σκέφτομαι

 

Σήμερα έγινε ένα πρώτο βήμα για την απονομή δικαιοσύνης για τη δολοφονία του Ζακ. Δεν θα σας εκφράσω τι αισθάνομαι αλλά θα σας περιγράψω τι σκέφτομαι.

Σκέφτομαι τον κοσμηματοπώλη, το Δημόπουλο. Τον σκέφτομαι στο σπίτι του εγκλωβισμένο, όπως το παιδί μου στο κατάστημα του, να προσπαθεί να εξηγήσει στα εγγόνια του γιατί ο παππούς δεν μπορεί να πάει βόλτα μαζί τους.

Σκέφτομαι τον μεσίτη, το Χορταριά, να προσπαθεί να εξηγήσει στους συγκρατούμενους του στη φυλακή πώς κλωτσούσε ανήλεα έναν άνθρωπο “για να προστατέψει το πλήθος” που κατέγραφε τις εγκληματικές του πράξεις, για να τις πουλήσουν μετά και να βγάλουν κανένα φράγκο.

Σκέφτομαι στους “αθώους” αστυνομικούς να προσπαθούν να εξηγήσουν στις οικογένειες τους πώς η δουλειά τους είναι να συλλαμβάνουν παραβάτες του νόμου, αλλά και να χτυπούν, να κλωτσούν και να σέρνουν στο πεζοδρόμιο έναν τραυματισμό άνθρωπο και να τον αφήνουν να πεθαίνει μπροστά τους ρίχνοντας τις ευθύνες ο ένας στο άλλον.

Σκέφτομαι το Ζακ ψηλά στον ουρανό να σκορπάει τόνους γκλίτερ παντού και αυτό να κολλάει και να μη ξεπλένεται με τίποτα.

Θα παραμείνει σε όσους τον άγγιξαν, του μίλησαν, τον κοίταξαν, τον διάβασαν, τον υπερασπίστηκαν και τον σκέφτονται for ever and ever.

 

Η μαμά του,

Ελένη Κωστοπούλου

Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet