Tην περασμένη Τετάρτη, το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς διοργάνωσε διαδικτυακή εκδήλωση με θέμα «Η γαλλική κοινωνία και πολιτική εν μέσω εκλογικών αναμετρήσεων: Σε (α)διέξοδο;» και εκλεκτούς προσκεκλημένους. Την εκδήλωση, που συντόνισε ο δημοσιογράφος και διευθυντής του avgi.gr, Νίκος Σβέρκος, άνοιξε η Δανάη Κολτσίδα, διευθύντρια του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, κάνοντας μια σύντομη εισαγωγή και παρουσίαση των βασικών διαστάσεων των εκλογικών αποτελεσμάτων των πρόσφατων γαλλικών εκλογών, επιχειρώντας συγκρίσεις και αθροίσματα στοιχίσεων μεταξύ κομμάτων που συνεργάστηκαν το 2017 και τώρα, στο πλαίσιο μιας συνολικής έρευνας ποιοτικών χαρακτηριστικών των εκλογικών αποτελεσμάτων. Μεταξύ άλλων, σημείωσε ότι το άθροισμα της Ανυπότακτης Γαλλίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος, που είχαν στηρίξει κοινό υποψήφιο στις εκλογές του 2017 γνώρισε μεγαλύτερη αύξηση σε αυτές τις εκλογές και από τους άλλους δύο υποστηρικτές της προεδρίας. Ενώ επισήμανε ότι η νεολαία ενεργοποιήθηκε εκλογικά και αποτέλεσε τον καταλύτη της επιτυχίας αριστερών εγχειρημάτων. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι προϋποθέσεις, οι αιτίες αλλά και οι προοπτικές αυτής της νεανικής κινητοποίησης, ώστε να μετατραπεί ενδεχομένως και σε μια πιο σταθερή κομματική ταύτιση.

 

Στη συνέχεια, ο Αρνό Λεγκάλ από το Ινστιτούτο La Boétie, αναφέρθηκε στις μεγάλες ανατιμήσεις προϊόντων –κριτήριο το οποίο, όπως επισήμανε αμέσως προηγούμενα η Δανάη Κολτσίδα, έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο για τη διαμόρφωση της ψήφου των γάλλων ψηφοφόρων– λέγοντας ότι αποδόθηκαν στον πόλεμο όμως υπήρχαν από πριν, απλώς η ψαλίδα άνοιξε λίγο περισσότερο. Μίλησε για στήριξη του αιτήματος για πάγωμα των τιμών, ενώ είπε ότι η στρατηγική που είναι χρήσιμη είναι εκείνη που μιλά για τον λαό που επαναστατεί και στοχεύει στην εκπροσώπηση του κοινωνικού μπλοκ, και όχι οι παλιές κατηγοριοποιήσεις δεξιά, αριστερά, κέντρο. Στάθηκε ιδιαίτερα στην αποχή, που ήταν η μεγαλύτερη που έχει σημειωθεί ποτέ, και ο κερδισμένος, σημείωσε, θα κριθεί ακριβώς από το ποιος θα μπορέσει να φέρει στην κάλπη περισσότερους από αυτούς που απείχαν. Τέλος, είπε ότι η συμμαχία μεταξύ Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ανυπότακτης Γαλλίας, Γαλλικού Κομουνιστικού Κόμματος και Πρασίνων δεν αφορά διαπραγματεύσεις για μοίρασμα εδαφών, αλλά στόχος είναι η διεύρυνση της λαϊκής βάσης με αμοιβαίους συμβιβασμούς που οδηγούν σε μια κοινά αποδεκτή στρατηγική. Η ενότητα τρομάζει τους αντιπάλους γι’ αυτό και βάλλεται με κατηγορίες περί προδοσίας ιδεών. Όμως έχουμε ήδη διανύσει πολύ δρόμο και μπορούμε να κερδίσουμε, τόνισε κλείνοντας.

 

Οι δημοκρατικοί θεσμοί χρειάζονται ανανέωση

 

Ο Μπενουά Μονάνζ, διευθυντής του Ιδρύματος για την Πολιτική Οικολογία (Fondation de l’écologie politique), ξεκίνησε υπογραμμίζοντας ότι η πρώτη προεδρία Μακρόν υπήρξε τρομερή για τη χώρα, μια παρατεταμένη κρίση, με πολύ αυταρχισμό, ένα νεοφιλελεύθερο σοκ. Και το γεγονός της νίκης του είναι εντυπωσιακό όσον αφορά τη μακιαβελική στρατηγική που εφάρμοσε, αλλά και διότι δεν χαίρει πλειοψηφικής στήριξης στην κοινωνία. Όμως έχει σημασία να μείνουμε στα ποσοστά της άκρας δεξιάς, επισήμανε, και να μην ξεχνάμε ότι η Λεπέν μπήκε στον δεύτερο γύρο με σημαντικά ποσοστά αν και η άκρα δεξιά ήταν διχασμένη με την κάθοδο του Ζεμούρ. Είναι ανησυχητικό και θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν τελικά βρισκόμαστε σε ένα σύστημα που δεν ευνοεί τους αδύναμους και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, αλλά μόνο τον πρώτο που καταφέρνει να συσπειρώνει τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Οι δημοκρατικοί θεσμοί μάλλον χρειάζονται ανανέωση, σημείωσε. Η Λεπέν κέρδισε διότι έδωσε την εντύπωση ότι ο λόγος της ήταν πιο ήπιος και αποτίναξε το ακραίο προφίλ του παρελθόντος. Επωφελήθηκε από το γεγονός ότι ο έτερος υποψήφιος της άκρας δεξιάς εστίασε αποκλειστικά σε ξενοφοβική ατζέντα, υπογράμμισε. Αναφερόμενος στην Αριστερά, είπε ότι η ενότητα έρχεται να σπάσει αυτό που λέμε «μακρονισμό» και να δημιουργήσει ελπίδα. Αλλά χρειάζεται να προσέξουμε διότι, όπως μας διδάσκει το παρελθόν, όταν οι βουλευτικές έπονται των προεδρικών, οι ψηφοφόροι δίνουν μια προτεραιότητα στον χώρο από τον οποίο προέρχεται ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος. Ίσως τώρα, που ο πρόεδρος έχει τόσες αδυναμίες, είναι η στιγμή να ανατραπεί αυτή η τάση, επισήμανε κλείνοντας.

 

Τέτοιες συμμαχίες φέρνουν τον κόσμο στις κάλπες

 

Ακολούθησε η Λουίζ Γκαξί, διευθύντρια του ιδρύματος Gabriel Péri, η οποία άνοιξε την τοποθέτησή της αναφερόμενη στο θεσμικό πλαίσιο: Αν δούμε τα κείμενα της 5ης Δημοκρατίας, θα διαπιστώσουμε ότι η κυβέρνηση είναι υπόλογη μεν ενώπιον του κοινοβουλευτικού σώματος, αλλά ο λόγος του προέδρου της Δημοκρατίας είναι ισχυρός. Πάντως, η σημασία των επερχόμενων εκλογών είναι μεγάλη, κατέληξε, και πιάνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε ο προηγούμενος ομιλητής έβαλε θέμα δημοκρατικότητας των εκλογικών θεσμών όπως υλοποιούνται στη Γαλλία, αφού δεν προάγουν την ανταλλαγή ιδεών αλλά τις διαιρέσεις του λαού. Σημείωσε, ακόμη, ότι επειδή ακριβώς η θητεία του Ολάντ δημιούργησε μεγάλη απογοήτευση, ο ρόλος της συμμαχίας της Αριστεράς τώρα είναι σπουδαίος, γιατί χρειαζόμαστε αριστερές πολιτικές. Έδωσε έμφαση στην αποχή που είναι μεγάλη και ανησυχητική και πρέπει να μελετηθεί ως προς την κοινωνική διαστρωμάτωση που εμφανίζει. Ενώ είπε ότι είναι αυτή που θα αποτελέσει μεγάλο εμπόδιο στην πρόκριση της αριστερής συμμαχίας στον δεύτερο γύρο, εφόσον αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να συγκεντρώσει το 25% των ψηφισάντων. Όμως από την άλλη, είναι τέτοιες συμμαχίες που φέρνουν τον κόσμο στις κάλπες και μειώνουν την αποχή, επισήμανε κλείνοντας.

Έπειτα πήρε τον λόγο η Γκαλά Καμπάζ, ερευνήτρια εκ μέρους του Ινστιτούτου Espaces Marx, που επιχείρησε μια προσέγγιση των ποιοτικών στοιχείων του εκλογικού αποτελέσματος που παρουσίασε προηγούμενα η Δανάη Κολτσίδα. Επισήμανε ότι το ιστορικό αποτέλεσμα που έφερε η άκρα δεξιά είναι ανησυχητικό, φαίνεται από τα αποτελέσματα ότι η εκλογική στήριξη της Λέπεν εντατικοποιείται και διευρύνεται αλλά χωρίς να αλλάζει την κοινωνική δομή των ψηφοφόρων της. Φαίνεται όμως ότι κατάφερε να κινητοποιήσει περίπου το ¼ όσων απείχαν από την εκλογική αναμέτρηση του 2017, τόνισε. Ενώ δεν παρέλειψε να κάνει αναφορά σε μια ριζοσπαστικοποίηση της μπουρζουαζίας που φαίνεται να στήριξε τον Ζεμούρ. Η σύσταση των ψηφοφόρων των δύο μονομάχων του δεύτερου εκλογικού γύρου δείχνει ότι είναι πιθανό να μην καταφέρουν να κινητοποιήσουν μια μερίδα κόσμου για τα κόμματα που αντιπροσωπεύουν στις βουλευτικές. Από την πλευρά του ο Μελανσόν επιχειρεί να παρουσιάσει τις βουλευτικές σαν τον τρίτο γύρο, ώστε να πάρει τη ρεβάνς και να είναι αυτός πρωθυπουργός λειτουργώντας ως αντίπαλο δέος στην προεδρία Μακρόν, είπε κλείνοντας.

 

Η Λεπέν υπέκλεψε τον λόγο της Αριστεράς

 

Περνώντας στους σχολιαστές της εκδήλωσης, ο λόγος δόθηκε στην Δέσποινα Σίνου, επίκουρη καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου, αναπληρώτρια κοσμήτορας της Σχολής Νομικών, Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Sorbonne Paris Nord, που ξεκίνησε αναφερόμενη στην αποτύπωση που υπήρξε στην ψήφο των πολιτών μιας θεσμικής κόπωσης, η οποία απορρέει από τη μη αντιπροσωπευτικότητα που διακρίνει το πολιτικό σύστημα της 5ης Δημοκρατίας, το οποίο παρά τις αναπροσαρμογές είναι παρωχημένο. Επισήμανε ότι η ψήφος στην ακροδεξιά χρειάζεται να ερμηνευθεί και ως ψήφος αγανάκτησης απέναντι σε έναν πρόεδρο και ένα σύστημα που αγνόησε και κατέστειλε κοινωνικά κινήματα και λαϊκούς αγώνες. Καθώς και ότι η Λεπέν υπέκλεψε τον λόγο και συνθήματα της Αριστεράς, στοιχείο που πρέπει να προσεχθεί και από εμάς εντός των ελληνικών συνόρων, ενώ επωφελήθηκε από το ολοένα διευρυνόμενο χάσμα της πρωτεύουσας και της γαλλικής επαρχίας. Κλείνοντας επισήμανε ότι το γαλλικό παράδειγμα λειτουργεί ως ένα μεγάλο στοίχημα συνεργασίας και για την ελληνική αριστερά και ως ένα ευοίωνο σημάδι για την επιστροφή της πολιτικής στις ζωές μας.

 

Η χαμένη περηφάνεια των εργατικών τάξεων

 

Τέλος, ο Γεράσιμος Μοσχονάς, καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής Ανάλυσης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ανάμεσα τα πολλά και σημαντικά που σημείωσε, είπε ότι δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτό που συνέβη στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2017 και του 2022 αν δεν κατανοήσουμε τη λογική του γαλλικού συστήματος. Ο Μακρόν κατάφερε να επιβληθεί στο κέντρο οδηγώντας σε μεγάλη ήττα αφενός το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αφετέρου τους Ρεπουμπλικάνους. Ο Μακρόν κατάφερε να εκφράζει πολιτικά, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο, την κεντροαριστερά, όπως είχε νεοφιλελευθεροποιηθεί την περίοδο Ολάντ, και την κεντροδεξιά. Παρότι δεν ήταν πολιτισμικά φιλελεύθερος με τη βία και τον αυταρχισμό που άσκησε. Όταν κάποιος ελέγχει το κέντρο, αυτόματα σημειώνεται ενίσχυση των πόλων. Ωστόσο, οι τρεις πόλοι που φαίνεται να κυριαρχούν δεν μοιάζει να συνοδεύονται από ισχυρά κόμματα. Αντίθετα, τα παλαιά κόμματα είναι ριζωμένα στις τοπικές κοινωνίες γεγονός που τους επιτρέπει να περιμένουν.

Σχολιάζοντας τον Μελανσόν σημείωσε ότι κατά κάποιον τρόπο αρνήθηκε την Αριστερά στο όνομα μιας λαϊκής στρατηγικής, αλλά σήμερα από την ηγεμονική θέση που κατάφερε να έχει, μιλάει με την Αριστερά και στο όνομα της Αριστεράς. Η ψήφος των λαϊκών τάξεων, που σε μεγάλο βαθμό κινήθηκε προς την Λεπέν, θέτει ένα ζήτημα για την Αριστερά: το σεβασμό στις λαϊκές τάξεις. Η Αριστερά δεν κατάφερε να διατυπώσει μια αξιακή προσέγγιση που θα αναδείκνυε την αξία στην οικονομία των εργατικών επαγγελμάτων, σημείωσε κλείνοντας την εκδήλωση.

 

Πρόσφατα άρθρα ( Ευρώπη )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet