Μια φαιά σκιά πλανιέται πάνω από την Ευρώπη. Σε πολλές χώρες μισαλλόδοξα, ακροδεξιά πολιτικά μορφώματα και ηγέτες βρίσκονται σε κυβερνητικούς θώκους. Όμως οι απόψεις αυτές διαχέονται οριζόντια στον πληθυσμό και τις πολιτικές δυνάμεις και γι’ αυτό η αντιμετώπισή τους είναι πιο δύσκολη. Στη χώρα μας διάφορα περιστατικά σε γειτονιές και σχολεία μάς υπενθυμίζουν πως ο φασισμός δεν νικήθηκε με την καταδίκη της Χρυσής Αυγής και πως το κακό επωάζεται και εξαπλώνεται στο κοινωνικό σώμα.

Αυτό προσπαθεί να διερευνήσει ο Βασίλης Δούβλης με την ταινία του «18» η οποία προβλήθηκε στο 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και γι’ αυτό μεταφέρει τη δράση της σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας. Ήρωές του είναι μια ομάδα 18χρονων μαθητών, κάποιοι από τους οποίους έχουν γοητευτεί από μισαλλόδοξες απόψεις, με αποτέλεσμα τον εκφοβισμό και την άσκηση βίας εκ μέρους τους εις βάρος όσων είναι διαφορετικοί. Ένας δε από τους μαθητές, ο οποίος δείχνει φανερά την αποστροφή προς όσα η ομάδα αυτή πρεσβεύει, μπαίνει στο στόχαστρο των ακροδεξιών συμμαθητών του. Κάποιος άλλος, μπαίνει στην ομάδα αλλά φαίνεται να μη συμφωνεί με τις ενέργειές των υπόλοιπων. Της ομάδας αυτής, η οποία λειτουργεί ως συμμορία, ηγείται κάποιος νεαρός εκτός σχολείου.

Η ζοφερή πραγματικότητα της καθημερινής σχολικής βίας με καθαρά ρατσιστικά κίνητρα παρουσιάζεται ανάγλυφη σε μια δυνατή και ρεαλιστική ταινία.

Ο σκηνοθέτης αποφεύγει τις κραυγές και το καταγγελτικό ύφος. Δεν κουνάει το δάχτυλο στους νέους αλλά υπενθυμίζει το καθήκον της κοινωνίας να σταθεί στο πλάι τους και να αφουγκραστεί τις αγωνίες τους. Καταγράφει την πραγματικότητα, και εκείνη είναι που κραυγάζει, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του σκηνοθέτη ο οποίος φωνάζει ξεκάθαρα πως ο φασισμός βρίσκεται πλέον εντός των πυλών, μπήκε μέσα στο σπίτι μας. Αυτό βλέπει ο Βασίλης Δούβλης, αυτό αφηγείται, αυτό κινηματογραφεί. Χρησιμοποιώντας το δικό του όπλο, την κινηματογραφική μηχανή.

Εξαιρετική ταινία, καλοσκηνοθετημένη, με κάμερα που τρέχει ακατάπαυστα, δεμένο σενάριο και πολύ καλές ερμηνείες. Κι αν κάποιοι είδαν «στερεότυπα» στους χαρακτήρες, έχω να συμπληρώσω, πως δυστυχώς, τα στερεότυπα δεν αναπαράγονται από το σκηνοθέτη, αλλά από τις κοινωνικές σχέσεις, είναι υπαρκτά και καθορίζουν συμπεριφορές. Αφήστε δε που το σινεμά που αγαπάμε είναι γεμάτο στερεότυπα.

Θεωρώ πως το «18» είναι μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, η οποία εκτός από καλλιτεχνική αξία έχει και σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό. Σε εποχές τέτοιες δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στα όσα συμβαίνουν και να σφυρίζουμε κλέφτικα!

Ο τίτλος της ταινίας είναι διττός. Αφενός αναφέρεται στην ηλικία των ηρώων (18) αφετέρου στον αριθμό-σύμβολο των ναζί που σημαίνει Adolf Hitler, από το 1ο (A) και το 8ο (Η), γράμματα του λατινικού αλφαβήτου.

 

Στράτος Κερσανίδης strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com
Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet