Το Πανελλήνιο Σωματείο Ελλήνων Τραγουδιστών (ΠΣΕΤ) είναι γεγονός. Τον Μάρτιο του 2022 στις εκλογές συμμετείχαν περισσότεροι από 230 καλλιτέχνες για την ανάδειξη του Διοικητικού Συμβουλίου, που αποτελείται από τις και τους: Νατάσσα Μποφίλιου, Γιώτα Νέγκα, Αναστασία Μουτσάτσου, Τάνια Τσανακλίδου, Βίκυ Καρατζόγλου, Νίκο Μακρόπουλο, Δήμητρα Γαλάνη, ενώ την Τρίτη 24 Μαΐου πραγματοποιήθηκε και η πρώτη παρουσίαση της συλλογικότητας στο ευρύ κοινό και τον Τύπο.

 

Συνομιλήσαμε με την Αναστασία Μουτσάτσου, γενική γραμματέα του ΠΣΕΤ, για τα αιτήματα του κλάδου και τις πρώτες διεκδικήσεις. «Το Σωματείο προέκυψε από ανάγκη στη διάρκεια της πανδημίας, όταν διαπιστώσαμε πως είμαστε εκτεθειμένοι σε μια λαίλαπα και προστατευμένοι από πουθενά. Ξεκινήσαμε διεκδικώντας καταρχάς τις τηλεοπτικές αμοιβές. Καταφέραμε και συγκεντρώσαμε 700 υπογραφές συναδέλφων που συμφωνούσαν με το αίτημά μας. Όταν εμείς βγήκαμε με αυτή τη διεκδίκηση, ήρθαμε σε επαφή με την ΕΡΤ η οποία για ένα μικρό χρονικό διάστημα ανταποκρίθηκε, αλλά αυτό τελείωσε γρήγορα. Είναι κάτι που θα συνεχίσουμε να το πολεμάμε μέχρι να καταφέρουμε να πληρωνόμαστε στοιχειωδώς. Δεν μπορεί σε μια εκπομπή που κεντρικό πρόσωπο είναι ο τραγουδιστής, να είναι ο μόνος που δεν πληρώνεται. Ένας τραγουδιστής όταν παρευρίσκεται σε μια εκπομπή παράγει περιεχόμενο», σχολίασε στην Εποχή η Α. Μουτσάτσου.

Σε μουσικές εκπομπές παράγεται πολιτιστικό έργο, συχνά πρωτογενές και μοναδικό. Ένα τηλεοπτικό κανάλι το αξιοποιεί και το προβάλλει όσες φορές θέλει, λαμβάνοντας έσοδα από το εμπορικό προϊόν που φέρνει διαφημίσεις στον σταθμό, πληρώνοντας παρουσιαστές και τεχνικούς που εργάστηκαν για αυτό το αποτέλεσμα, ενώ οι καλλιτέχνες δεν θα πληρωθούν ποτέ αφού αντιμετωπίζονται διαρκώς ως «καλεσμένοι». Πολλά τα παραδείγματα μουσικών εκπομπών. Μία η προσβλητική λογική που απαξιώνει τον πολιτισμό συνολικά.

Η γ.γ. του ΠΣΕΤ αναφέρθηκε και στα δομικά προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος των καλλιτεχνών. «Είναι στρεβλό το σύστημα που διέπει την ασφάλισή μας. Όταν ένας από μας κάνει μία συναυλία και παίρνει 200 ευρώ μεροκάματο, πληρώνει τις ασφαλιστικές εισφορές ενός ημερομισθίου, δηλαδή 60%. Όμως το ένσημο που παίρνει είναι ένα. Δηλαδή, δεν παίρνει τα ένσημα που αντιστοιχούν στο ποσό με το οποίο εργάζεται και ασφαλίστηκε. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια πρόνοια για το πως θα διαμοιράζεται αυτή η αρχική αμοιβή, με την οποία ασφαλίζεσαι και φορολογείσαι; Να διαιρείται, ας πούμε, σε αντίστοιχα ημερομίσθια».

Ένα εργαζόμενο άτομο δηλαδή που απασχολείται καθημερινά επί βδομάδες για να παράξει ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, θα λάβει ένσημο εργασίας για μία ήμερα, για την ημέρα μόνο της τελικής παρουσίασης αυτού του έργου. Αν γίνουν 10 συναυλίες που προετοιμάζονταν τρεις μήνες, θα αναγνωριστούν μόνο 10 ένσημα. Αντίστοιχο πρόβλημα αντιμετωπίζει και ο θεατρικός κλάδος, που επί της ουσίας το μεγάλο διάστημα προβών που πραγματοποιούνται πριν από μια θεατρική παράσταση δεν προσμετράται.

«Εμείς δεν δουλεύουμε κάθε μέρα. Τα μεροκάματα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος είναι πολύ περιορισμένα. Παλιά δουλεύαμε πέντε, έξι μέρες τη βδομάδα, τώρα δουλεύουμε ένα Σάββατο και όχι όλο το χειμώνα. Μας αντιμετωπίζει [το κράτος] σαν χομπίστες. Θεωρεί ότι 10-20 μεροκάματα τον χρόνο είναι αρκετά για να επιβιώσει ένας άνθρωπος», συμπληρώνει η Α. Μουτσάτσου περιγράφοντας τις δυσκολίες του χώρου.

Αυτή η άνιση νοοτροπία απέναντι στους καλλιτέχνες δεν διασφαλίζει τη συνταξιοδότησή από αυτό το επάγγελμα, αλλά υποτιμά τον χρόνο και τον κόπο εργασίας. Επιπλέον στόχος του Σωματείου, όπως εκφράστηκε από τα μέλη στη συνέντευξη Τύπου, είναι και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Την περίοδο των λοκντάουν, η διαχρονική αδιαφορία του κράτους απέναντι στον καλλιτεχνικό χώρο διαπιστώθηκε κι από την αδυναμία να εντοπιστούν και καταγραφούν τα εργαζόμενα άτομα. Δημιουργήθηκε καθυστερημένα το μητρώο καλλιτεχνών για να δοθεί το πενιχρό οικονομικό βοήθημα. «Το Μητρώο Καλλιτεχνών δεν φτάνει για να καλύψει το κενό. Χρησίμευσε στο να δώσει το κράτος αυτή τη στήριξη των 500 ευρώ σε κάποιους ανθρώπους, αλλά δεν πήγε παρακάτω το θέμα, δεν βοήθησε στην περαιτέρω διερεύνηση του κλάδου», τόνισε η Α. Μουτσάτσου.

Πάντως, η υποδοχή του Σωματείου ήταν θερμή και οι εγγραφές αυξάνονται διαρκώς. «Υπάρχει συμμετοχή. Έχουμε περίπου 350 μέλη και μετά τη συνέντευξη Τύπου μας πλησίασαν κι άλλοι συνάδελφοι και ζήτησαν να γραφτούν».

Οι τραγουδίστριες/ές οργανώνονται και συλλογικά διεκδικούν τα αυτονόητα εργασιακά τους δικαιώματα.

 

Στρατής Ηλιάκης Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet