Πλήρης ημερών, αλλά αεί νέος, μας άφησε χρόνους ο Γιάννης Διαμαντής, στην πόλη που έζησε, τη Λάρισα. Εκεί εργάστηκε παρακολουθώντας από μακριά ως εργαζόμενος φοιτητής τη Νομική Θεσσαλονίκης, εκεί δικηγόρησε αργότερα, εκεί διέπρεψε ως ποινικολόγος, ασκώντας με αξιοπρέπεια και εξαιρετική επιτυχία το λειτούργημα της νομικής υπεράσπισης. Όχι μόνο στις μεγάλες υποθέσεις, αλλά και στις «μικρές», που αφορούσαν πολιτικά ενεργούς νέους, αφισοκολλητές, ακτιβιστές, κάθε είδους υπόλογους χωρίς πραγματικό λόγο.

Είχα την τύχη, και δεν είναι σχήμα λόγου, να γνωρίσω τον Γιάννη Διαμαντή, πριν γίνει ο διάσημος ποινικολόγος. Μαθητής ακόμα, αρχές της δεκαετίας 1960, άκουσα για πρώτη φορά από εκείνον να μιλούν για την αριστερά χωρίς πολιτικούρες, με το στέρεο και ευρύστερνο λόγο της πολιτισμικής αριστεράς. Μας έφερε σε επαφή με τα πρώτα σκιρτήματα του μεγάλου πολιτιστικού κινήματος που γεννιόταν μπροστά στα μάτια μας, με την εγερτήρια μουσική του Μίκη, με την ποίηση του Ρίτσου, του Λειβαδίτη… Κι άφησε το σπόρο να δουλεύει.

Ύστερα φύγαμε για σπουδές στην Αθήνα. Χαθήκαμε. Όχι για πολύ. Φρόντισε γι’ αυτό η χούντα, που είχε επιβληθεί στο μεταξύ και άρχισε να σέρνει τον κόσμο στα στρατοδικεία. Όταν ήρθε και η δική μας σειρά, σε μια από τις τόσες δίκες του «Ρήγα», ο Γιάννης, ώριμος πια δικηγόρος, χωρίς πολλές κουβέντες, έσπευσε να αναλάβει τη νομική υπεράσπιση. Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να προσδοκά κανείς. Μάλιστα, όταν, μετά από μια επεισοδιακή συνεδρίαση, η υπεράσπιση αποφάσισε να αποχωρήσει, το στρατοδικείο διόρισε με εντολή του εκείνον αναγκαστικό συνήγορο μετατρέποντάς τον σε υπερασπιστή όλων των κατηγορούμενων.

Δεν διεκδίκησε ποτέ δημόσια αξιώματα, ενώ το άξιζε. Θα μπορούσε κανείς να διανοηθεί πολλούς αξιότερους αιρετούς αυτοδιοικητικούς, ή βουλευτές, και υπουργούς ακόμη; Δεν το δοκίμασε ποτέ. Ευτυχώς ή δυστυχώς –και για ποιον– δεν ξέρω. Και χωρίς αυτά  όμως, είχε πολλά να προσφέρει στον τόπο του και το έπραξε.

Το περασμένο Σάββατο, με μια πολιτική κηδεία στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο της Λάρισας κι ένα τελευταίο ταξίδι ως τo αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας,  έκλεισε τον κύκλο της μια αξιοβίωτη ζωή. Όσοι είχαμε την τύχη να εμπλακούμε σ’ αυτή, μπορούμε, διατηρώντας τη ζωντανή τη μνήμη μας, να διεκδικούμε τη νοερή  παράτασή της.   

 

Χαράλαμπος Γεωργούλας Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet