Κάτι συνέβη στις πλατείες των θεάτρων και των συναυλιακών χώρων την περασμένη εβδομάδα. Οι καλλιτέχνες, που τα τελευταία δύο χρόνια, έπιασαν την από καιρό αφημένη σκυτάλη των κινητοποιήσεων και των διεκδικήσεων, πρώτοι από όλη την κοινωνία, ανέλαβαν δράση ξανά. Στην Επίδαυρο μετά την παράσταση διαβάστηκε κείμενο: «Οι ελληνικές αποφάσεις εκδίδονται στο όνομα του ελληνικού λαού. Ως εκ τούτου οφείλουν να είναι ευθυγραμμισμένες προς το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Το συγκεκριμένο δικαστήριο, όχι μόνο δεν έκλεισε τον ένοχο και βιαστή στη φυλακή, όχι μόνο δεν δικαίωσε ένα ολόκληρο κοινωνικό κίνημα με ζητούμενο την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, αλλά επιπλέον ανέχτηκε επί μήνες, στη δικαστική αίθουσα, να διασύρονται τα θύματα, οι συνοδοί τους, οι μάρτυρες, οι δημοσιογράφοι και ολόκληρος ο πνευματικός κόσμος των καλλιτεχνών ως "μέτριοι", "επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι", "σκευωροί" και "λαοπλάνοι". Από τις 13 Ιουλίου και για κάθε μέρα που ο Δημήτρης Λιγνάδης κυκλοφορεί ελεύθερος, όχι μόνο εμείς, αλλά ολόκληρη η ελληνική κοινωνία, κλείνεται φυλακή».

Ο κόσμος στην πλατεία τους χειροκρότησε θερμά. Αυτός ο κόσμος που χειροκρότησε το πανό που σήκωσε η βέλγικη ομάδα «Peeping Tom» στη σκηνή του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού στην Καλαμάτα και έγραφε: «Rapists must be in jail». Χειροκρότησε στο Ναύπλιο, στο Δίον, όπου διαβάστηκε κείμενο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, που μεταξύ άλλων αναφέρει: «ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, καθηγητής στο Αρσάκειο και τη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, που υπουργικά συμβούλια παρακολουθούσαν τις παραστάσεις του και ο πρωθυπουργός έπαιρνε ελικόπτερα από την Αντίπαρο για να παρευρεθεί στην πρεμιέρα του, καταδικάστηκε για την ειδεχθή συμπεριφορά του στα πιο τρυφερά μέλη της κοινωνίας μας. […] Η απελευθέρωση του Δημήτρη Λιγνάδη είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι δεν ζούμε πια σε κράτος δικαίου. Είναι η απόδειξη της εκδίκησης της σάπιας αστικής εξουσίας που εκπροσωπεί η κυβέρνηση απέναντι σε όποιον τολμάει να καταγγείλει τα εγκλήματα των δικών της παιδιών. Την ίδια ώρα που αφήνει τον Γιάννη Μιχαηλίδη να αργοπεθαίνει μετά από 52 ημέρες απεργίας πείνας για τους ίδιους ακριβώς εκδικητικούς λόγους, διαχωρίζοντας καταφανώς τους πολίτες σε α’ και β’ κατηγορίας. […] Δεν ξεχνούμε όμως πως αυτή η καταφανής καταπάτηση όχι μόνο του κοινού περί δικαίου αισθήματος της κοινωνίας, αλλά του ίδιου του θεσμού της Δικαιοσύνης, είναι συνέχεια σε μια σειρά αποφάσεων που τεντώνουν τους νόμους μόνο εκεί που συμφέρει: στους δολοφόνους του Ζακ, τον Ε. Κορκονέα, τον Π. Φιλιππίδη. Έπεται συνέχεια άραγε με τις εφέσεις της Χρυσής Αυγής;».

Ο κόσμος χειροκρότησε στην Πειραιώς, στη Λάρισα και στο Κατράκειο, όπου στην πλατεία θεατές σήκωσαν πανό που έγραφε «Βιαστής είναι» και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου μίλησε για τη Δικαιοσύνη που «πέρα από ταξική, που ήταν πάντα, είναι πλέον και τοξική. Υπάρχει μια μεγάλη τοξικότητα και βλέπουμε συστημικούς τύπους σαν τον Λιγνάδη, σαν τον τύπο που σκότωσε τον Ζακ, σαν τον Κορκονέα, να πέφτουν στα πούπουλα και βλέπουμε αντισυστημικούς φτωχοδιάβολους σαν τον Μιχαηλίδη, σαν τον Καλαϊτζή και ακόμα άλλους, μετανάστες, πρόσφυγες, που επειδή δεν υπάρχουν κοινωνικές ομάδες να τους υποστηρίξουν, υφίστανται την κρατική καταστολή, της δικαιοσύνης, όχι τον ήλιο τον νοητό που περιμένουμε, τον ήλιο τον ανόητο, που υπάρχει αυτή τη στιγμή».

Η υπουργός και ο υφυπουργός Πολιτισμού επέλεξαν να φύγουν από την πλατεία λίγο πριν την έναρξη της παράστασης χορού στην Καλαμάτα, πριν σηκωθεί μπροστά τους το πανό. Και το ΣΕΗ σε προχθεσινή του ανακοίνωση σημειώνει σχετικά: «Μένουμε άναυδοι, καθώς υπουργός και υφυπουργός της ελληνικής κυβέρνησης αποχωρούν από μια παράσταση όταν πληροφορούνται ότι θα βγει πανό με το σύνθημα "Οι βιαστές πρέπει να είναι στη φυλακή". Κατά τη γνώμη τους που θα έπρεπε να βρίσκονται οι πρωτοδίκως καταδικασμένοι βιαστές; Στη φυλακή ή στο Εθνικό Θέατρο; Τελικά, κ. Μενδώνη και κ. Γιατρομανωλάκη, είναι ο Δημήτρης Λιγνάδης ένας "επικίνδυνος άνθρωπος";». Και συνεχίζει: «με την αποχώρησή σας επιλέξατε να νομιμοποιήσετε την απόφαση για την απελευθέρωση ενός καταδικασμένου για βιασμούς ανηλίκων, μετά από δηλώσεις μάλιστα –την ίδια ημέρα της αποφυλάκισης– πως η καταδίκη σε 12 χρόνια φυλάκιση, η απόφαση ενός μεικτού ορκωτού δικαστηρίου δηλαδή, δεν έχει ισχύ».

Αλλά, όπως μας θυμίζει ο stand-up comedian Χριστόφορος Ζαραλίκος σε προχθεσινό βίντεό του: «Ο Κ. Μητσοτάκης, ένα-ενάμιση χρόνο πριν σχεδόν, είχε πει στη Βουλή για εμάς τους ηθοποιούς: "Μήπως αυτές τις σκοτεινές πλευρές που συνάδελφοί του [σσ. του Δημήτρη Λιγνάδη] λένε τώρα, εκ των υστέρων, ότι ήξεραν, τις κάλυπτε η ομερτά του επαγγέλματος;". Ομερτά. Αναρωτήθηκε, λέει, ο Κυριάκος αν εμείς οι ηθοποιοί δεν τα ξέραμε όλα κι αν υπήρχε μια ομερτά επαγγελματική και καλύπταμε εμείς τον Λιγνάδη. Σοβαρά; Κύριε Κ. Μητσοτάκη, τώρα που ξέρουμε για τον Λιγνάδη όλοι, γιατί καταδικάστηκε, ποια ομερτά τον καλύπτει; Των ηθοποιών;»

«Στο ερώτημα, γιατί το σύστημα επιμένει μέχρι σήμερα να προστατεύει τον εκλεκτό του, η απάντηση είναι πιο δύσκολη», επισημαίνει σε κείμενό του ο Στρατής Μπουρνάζος στο rednblack.gr. «Εκτιμώ πάντως ότι το κρίσιμο είναι οι δεσμοί· δεσμοί όχι μόνο προσωπικοί και κοινωνικοί, αλλά πρωτίστως συνενοχής. Ό,τι μαθαίνουμε δείχνει να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Αυτό από τη μια μας δυσκολεύει να καταλάβουμε, από την άλλη όμως μας υποδεικνύει με σαφήνεια μια κατεύθυνση έρευνας για να απαντήσουμε στο ερώτημα. Στο σκεπτικό αυτό, η αποφυλάκιση δεν είναι τόσο μια πράξη στοργής και φροντίδας προς το αγαπημένο τέκνο, αλλά ένα διάβημα που διασφαλίζει τον νόμο της σιωπής: ο Λιγνάδης δεν θα μιλήσει για όσα και όσους ξέρει, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου. Ας σκεφτούμε και ας ακολουθήσουμε ερευνητικά, δημοσιογραφικά και πολιτικά αυτή την πορεία, προσπαθώντας να ξετυλίξουμε το κουβάρι».

Μέσα από αυτό το κουβάρι, πάντως, ας μην παραλείψουμε να ξεχωρίσουμε το υφάδι που ενώνει τους ανθρώπους που συναντιούνται στις πλατείες του πολιτισμού και χειροκροτούν μαζί απέναντι σε κάτι που τους ενώνει. Για ένα αίτημα που αρθρώνουν μπροστάρηδες οι καλλιτέχνες, της ισονομίας και της Δικαιοσύνης ως οχυρού της Δημοκρατίας.

Όπως καταλήγει το ΣΕΗ στην ανακοίνωσή του: «το Σωματείο θα συνεχίσει τον αγώνα προς όλα τα μέτωπα. Όχι μόνο για τους εργαζόμενους στον Πολιτισμό, αλλά για όλους τους έλληνες πολίτες που αυτές τις μέρες νιώθουν αγανάκτηση, νιώθουν τις ιδέες της Δημοκρατίας και του Δικαίου να καταπατώνται. Για όλους εσάς, τους θεατές μας, που η ιδιότητά σας, αυτή του ενεργού πολίτη, ενοχλεί. Ευχαριστούμε για την αγάπη και την εμπιστοσύνη σας. Ας γίνουν οι θεατρικές σκηνές ξανά χώροι ελεύθερης έκφρασης και πολιτικών ζυμώσεων».

Εκεί στις πλατείες των εκδηλώσεων πολιτισμού κάτι συμβαίνει. Κι όποιος έχει λόγο να φοβάται, ας σηκώνεται να φεύγει.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet