Μην τον λέτε αναρχικό. Δεν φυλακίστηκε ως αναρχικός. Όταν τον λέτε αναρχικό δίνετε άλλοθι στους βασανιστές του: οι αναρχικοί που εκβιάζουν τη δικαιοσύνη, οι αναρχικοί με τις απεργίες πείνας, οι αναρχικοί που είναι εγκληματίες. Μην τον λέτε αναρχικό, Να λέτε ότι τιμωρείται επειδή είναι αναρχικός, αυτή είναι η αλήθεια. 

 

Ένα από τα παιδιά

 

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης είναι ένα από τα παιδιά, τους ληστές, αν θέλετε, του Βελβεντού. Εγώ θα τα πω παιδιά, γιατί είμαστε συνομήλικοι και μας σφυρηλάτησε η ίδια φωτιά. Η φωτιά του Δεκέμβρη μας. Ξέρετε πώς δουλεύεται το μέταλλο; Μέταλλο είναι το σφυρί, μέταλλο είναι και το ταψί, αλλά η ίδια φωτιά τούς δίνει σχήμα. Από εκείνη την εξέγερση, άλλοι βγήκαμε έτσι, άλλοι αλλιώς, μα την φωτιά, όποιος νοιάζεται να την δει, την αναγνωρίζει.

Ο Μιχαηλίδης ήταν ένας από τους ληστές του Βελβεντού. Τα παιδιά συνελήφθησαν, βασανίστηκαν άγρια, δεν καταδικάστηκαν για τρομοκρατία και τους αποδόθηκαν ποινές. Στον Μιχαηλίδη 16 χρόνια, έκανε τα οχτώ, συνολικά είναι φυλακισμένος εννιά έτη. Ζήτησε να αποφυλακιστεί υπό όρους. Το αίτημά του ήταν νόμιμο, ήταν και ηθικό. Ένα μήνα πριν αποφυλακίστηκε ο Κορκονέας, ο δολοφόνος τους Γρηγορόπουλου. Κι αυτό νόμιμο ήταν, όσο κι αν πονάει το στομάχι μου και το δικό σας. 

 

Ξεχωρίζει η δικαιοσύνη, εκδικείται

 

Τα παιχνίδια ισχύος της δικαιοσύνης… Η Ηριάννα, ο Τάσος Θεοφίλου, ο Κώστας Σακκάς και τώρα ο Μιχαηλίδης, νέοι άνθρωποι θυσία στο Μολώχ ενός νομικού συστήματος που έχει “αδυναμίες”. Όχι κενά, αδυναμίες. Αδυναμίες στον Λιγνάδη, τιμωρίες σε δύο αθώους, την Ηριάννα και τον Τάσο Θεοφίλου και δύο ενόχους, που τους στέρησαν τα δικαιώματα. Κάνει χάρες η δικαιοσύνη. Δεν είναι τυφλή, βλέπει πολύ καθαρά. Ξεχωρίζει. Εκδικείται. Εκδικήθηκε και την Βίκυ Σταμάτη, που δεν ήταν αναρχική, αλλά παρέμενε φυλακισμένη χωρίς δίκη και άρρωστη από καρκίνο, μόνο και μόνο για να δώσει ένα παράδειγμα. Αν θέλουμε να περιγράψουμε την άβυσσο, θα είμαστε ακριβείς με τον αριθμό ή την αφετηρία των θυμάτων.

 

Σας αρέσει ο θάνατος

 

Άλλοι με το σωφρονισμό, άλλοι με την κόλαση. Δικαιολογίες, δικαιολογίες… Ο Μιχαηλίδης, λένε, δεν είναι “καλός” ώστε να αξίζει αποφυλάκιση. Δεν έχει κριθεί επικίνδυνος, όχι, η συμπεριφορά του στη φυλακή, λένε, δεν ήταν “καλή”. Ξέρετε τίνος είναι καλή; Του Πάσσαρη, έγινε κοσμοκαλόγερος μέσα στην απομόνωσή του. Έτσι μετριέται η ζωή. Με τα μέτρα μας και τα σταθμά μας. Δεν είναι καλός, άρα ας πεθάνει. Έχει γίνει κι η απεργία πείνας μοχλός εκβιασμού. Σαν τις άλλες απεργίες, σωστά; 

Όταν ο θάνατος δεν χτυπά τη δική σου πόρτα, δε νιώθεις πόνο. Ο θάνατος του Μιχαηλίδη δεν χτυπά την πόρτα των δικαστών του. Ούτε τη συνείδησή τους. Ένιψαν τας χείρας τους, δικαιολογήθηκαν φτηνά κι ένα νέο παιδί λιώνει μέσα στην ίδια του τη σάρκα, γιατί; Για μια ευκαιρία να μπορέσει να βγει, στα μισά της ποινής του, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι. Αυτό λέγεται σωφρονισμός, η αναγνώριση της μεταμέλειας. Του δικαιώματος να διεκδικήσει ένας θύτης πίσω τη ζωή τους. Κι από θύτης να μη γίνει θύμα.

Σας αρέσει ο θάνατος. Νιώθετε εκδίκηση. Καθορίζεστε από τέτοιες αγριότητες. Νομίζετε πως έχετε θεία χάρη. Ξέρετε ποιοι αποφασίζουν για τη ζωή και τον θάνατο, όμως. Το ξέρετε καλά. Αποφασίζουν οι θεοί και οι φονιάδες.

Καταστρέψατε το σώμα ενός νέου ανθρώπου, που τα δικά του χέρια δεν έχουν αίμα. Τώρα, του παίρνετε τη ζωή. Η μεταπολίτευση έχει τελειώσει, πεθαίνει αργά όπως λαβωμένη, υποτιμημένη πεθαίνει και η δημοκρατία.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet