Φωτογραφία: Πάνος Μπαμπαλούκας

 

 

 

Αχ, μωρέ Κώστα, την ώρα που λογάριαζες ν’ ανεβείς για λίγο στα πατρώα ψηλώματα και να ανασάνεις τον καθαρό αέρα της Γκιώνας, έχασες τη μάχη με τα επίπεδα του οξυγόνου και σταμάτησε να χτυπά η καλή σου καρδιά. Κι έμεινε έτσι ανεκπλήρωτη, αυτή τη φορά, η προτροπή τού Κρυστάλλη, που μας παρωθεί όλους: «πάρε με απάνου στα βουνά, τι θα με φάει ο κάμπος». Ο γεωγραφικός κι ο πολιτικός -  με μια πολιτική πραγματικότητα λειψή χωρίς τη ζωογόνα είσοδο των πολλών στο προσκήνιο. Ετσι όπως τη γνώρισες από τα δύσκολα γεννοφάσκια σου και την επιδίωξες αργότερα φοιτητής στη Γεωπονική της Αθήνας και ώριμος αγωνιστής της κριτικής αριστεράς από τις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού και μετά του ΣΥΡΙΖΑ στα κατοπινά χρόνια.

Με τον θάνατό σου, η «Εποχή» χάνει έναν τακτικό και απαιτητικό αναγνώστη με κριτική ματιά, έτοιμο για καίριες υποδείξεις, έναν φίλο και υποστηριχτή. Και η αριστερά έναν έντιμο αγωνιστή, που η βαθιά του πίστη στα ιδανικά και τις αξίες της, με τις οποίες ήθελες να πορευόμαστε,  δεν άμβλυνε ποτέ την κριτική διάθεση. Η κόπωση, η συναίσθηση των περιορισμένων δυνατοτήτων που συνεπάγεται ο χρόνος που όλους μας βαραίνει, δεν σ’ άφησε ποτέ να ησυχάσεις, να επαναπαυθείς, να πεις υπάρχουν και οι ερχόμενοι. Μέχρι την τελευταία μέρα σε έκαιγε η έγνοια για την αριστερά.

Η αλήθεια είναι πως η γενιά μας έχει πάρει τη θέση της στην ουρά για το δρομολόγιο της αναχώρησης, αλλά το χρονικά απροσδόκητο του θανάτου σου εντείνει την αίσθηση της απώλειας, του κενού που μένει πίσω. Όχι εκείνου του κοινοτοπικού «δυσαναπλήρωτου κενού», που συχνάζει στους επικήδειους. Της πραγματικά κενής θέσης σε μια συλλογική υπόθεση που χρειάζεται επειγόντως να πληρωθεί επάξια, με επίσης συλλογικό τρόπο, από γενιά σε γενιά. Τα λέω αυτά, γιατί μπορώ να πω ότι ξέρω πόσο πολύ αναζητούσες και ενθάρρυνες κι εσύ να ακουστεί εκείνο το αισιόδοξο «άμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες» από τους ερχόμενους, για να νιώσεις πιο σίγουρος, ανακουφισμένος. Όχι ατομικά, αλλά για το μέλλον της αριστεράς.

Για ανθρώπους σαν κι εσένα, θα είναι σίγουρα ελαφρύ το χώμα της αττικής γης.

Χαράλαμπος Γεωργούλας Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet