Η χθεσινή ομιλία του πρωθυπουργού ήταν, θα μπορούσε κανείς να πει, πλήρης. Είχε αποφασιστικότητα, είχε αιχμές, είχε αυτοκριτική, είχε δεσμεύσεις, είχε αποτίμηση, είχε όραμα, είχε συνθήματα, είχε χειροκροτήματα, είχε εθνική ανάταση, είχε παροχές. Είχε ό,τι πρέπει να έχει μία ομιλία που κηρύσσει την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Αυτό που έλειπε από την ομιλία ήταν η συνείδηση ότι βρίσκεται στη ΔΕΘ και τι σημαίνει αυτό και η συνείδηση της πραγματικότητας. Ο ακραίος εξωραϊσμός υποδηλώνει ότι ο πρωθυπουργός δεν έχει επίγνωση των προβλημάτων. Ταυτόχρονα, αυτό τον οδηγεί και σε ένα εξαιρετικά φτωχό προγραμματισμό. Ήταν μια ομιλία, εξάλλου, σαν να μην υπήρξε το συμβάν των υποκλοπών και όσα αυτό αποκάλυψε για την ποιότητα του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας. Το πλήγμα, εξάλλου, αξιοπιστίας που έχει δεχθεί παρακάμφθηκε εντελώς. Ήταν μία ομιλία σε γυάλα.

 

 

Αλλαγή χαρακτήρα

 

 

Στη ΔΕΘ προβάλλονται, πρωτίστως, οι σχεδιασμοί για την παραγωγική ανάπτυξη της χώρας, για το εμπόριο, τον τουρισμό, τον πρωτογενή τομέα. Ο πρωθυπουργός, για πρώτη φορά, άλλαξε το χαρακτήρα της εναρκτήριας ομιλίας στη ΔΕΘ και μετέτρεψε το βήμα σε προεκλογικό. Πουθενά στη μακρά ομιλία του δεν αναπτύχθηκε ένας σχεδιασμός για το μέλλον της παραγωγής, η οποία άλλωστε είναι η πρώτη που πλήττεται στο δύσκολο περιβάλλον της ακρίβειας και της ενεργειακής κρίσης. Για να μπλοκαριστεί η ακρίβεια θα έπρεπε να στηριχθεί ο πρωτογενής τομέας, από εκεί θα εξαρτηθεί αν θα εγκαταλειφθεί η παραγωγή, αν θα περάσει η ακρίβεια στην αγορά, αν μπορεί να κρατηθούν οι τιμές. Θα πρέπει να ελεγχθούν και οι τιμές ενέργειας. Ο πρωθυπουργός αγνόησε κάθε έννοια παρέμβασης στο περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί και μοίρασε επιδόματα, εφάπαξ οικονομικές ενισχύσεις και επιδοτήσεις. Έκοψε χρήμα, χωρίς να χτίσει αναχώματα. Απλώς τάισε την ακρίβεια. Και εξαφάνισε οποιαδήποτε δέσμευση για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και την εφαρμογή πράσινων πολιτικών. Αντίθετα, θα επιδοτήσει τη επιστροφή στο πετρέλαιο θέρμανσης. Θα επιδοτήσει την επιβάρυνση της ατμόσφαιρας, με διοξείδιο του άνθρακα. Επιλέγονται μονάχα, λίγες, οικογένειες να βάλουν επιδοτούμενα φωτοβολταϊκά στις ταράτσες τους, για προσωπική χρήση. Για όλους τους υπόλοιπους θα υπάρξουν επιπτώσεις (ως αντικίνητρα ορίστηκαν) αν καταναλώσουν περισσότερο ρεύμα από πέρυσι.

 

 

Το στοίχημα της αξιοπιστίας

 

 

Στη ΔΕΘ, παραδοσιακά, οι κυβερνήσεις δείχνουν το κοινωνικό τους προφίλ. Και αυτό όντως προσπάθησε να το κάνει. Να γίνει συμπεριληπτικός, να δείξει ότι η κυβέρνηση της ΝΔ είναι μια κυβέρνηση για τους πολλούς. Προσπάθησε, έτσι, να πάρει την «ύλη» από τα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ, έστω και αφήνοντας προσωρινά το νεοφιλελεύθερο προφίλ πίσω. Η κυβέρνηση της ΝΔ –κατά την αποτίμηση του πρωθυπουργού- είναι μια κυβέρνηση «προόδου», μια κυβέρνηση για τους «χωρίς φωνή», μια κυβέρνηση «για τους πολλούς». Σε πολλά σημεία της ομιλίας του, ο πρωθυπουργός τόνισε πως «όποιος ήταν στο περιθώριο απέκτησε φωνή και εκπροσώπηση». Το μέτωπο έγινε σαφές ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ εμφανίζεται κοινωνικά ευαίσθητη και, κυρίως, συνεπής. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται αναξιόπιστος και, κυρίως, επικίνδυνος για τη χώρα και τους πολίτες. Το επιχείρημα θα είναι πως η ΝΔ σε πρωτοφανείς αντιξοότητες έβγαλε τη χώρα στο ξέφωτο και εφάρμοσε την πολιτική της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τον πρωθυπουργό, δεν κατάφερε ούτε το πρόγραμμά του να υλοποιήσει, ούτε να σηκώσει ανάστημα στο ασφυκτικό περιβάλλον που κυβέρνησε. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά σε μία σημαντική πρόκληση. Να θεραπεύσει την αναξιοπιστία του και να πείσει ότι μπορεί να υλοποιήσει το όραμά του. Θα είναι η πιο δύσκολη αποστολή στον (σύντομο και πυκνό) προεκλογικό χρόνο που θα διανύσουμε.

 

 

Τα τύμπανα του πολέμου

 

 

Στη ΔΕΘ, είθισται, οι κυβερνήσεις να προβάλλουν τις διεθνείς σχέσεις συνεργασίας και αρμονικής συνύπαρξης. Ο πρωθυπουργός έσπασε και αυτή την παράδοση. «Είμαστε σε πόλεμο», είπε. «Όλοι και σε όλα», πρόσθεσε. Και απαρίθμησε τους εξωτερικούς εχθρούς: η Ρωσία και η Τουρκία, κόβοντας κάθε γέφυρα επικοινωνίας. Φώναξε καταχειροκροτούμενος ένα ηρωικό «όχι» στον Ερντογάν και είπε «τα νταηλίκια γιοκ με την Ελλάδα». Τα τύμπανα του πολέμου ήχησαν στο όνομα της εξωτερικής πολιτικής, χάνοντας η έννοια κάθε νόημα. 

 

 

Εσωτερική απεύθυνση

 

 

Από εκεί και πέρα, ο Κ. Μητσοτάκης θέλησε να στείλει ένα μήνυμα στο εσωτερικό του ακροατήριο. Αυτός είναι ο ένας και μοναδικός ηγέτης και κανείς δεν μπορεί να τον αμφισβητεί. Θέλησε να βάλει τέλος σε οποιοδήποτε σενάριο διαδοχής (“όταν έρθει η ώρα δεν θα ψηφίσουμε μόνο κυβέρνηση, αλλά και κυβερνήτη αυτού του τόπου”), αλλά και μάλλον να τιθασεύσει την πτώση της δημοφιλίας του. Υπερπρόβαλλε τον εαυτό του και τις ικανότητές του, με απόλυτες εκφράσεις, όπως «οι διακρίσεις είναι παρελθόν», «είπαμε ότι θα εξουδετερώσουμε τις επιπτώσεις ρήτρας αναπροσαρμογής και το κάναμε». Παρουσίασε μία νέα γη της επαγγελίας, στην οποία μάς οδήγησε ως άλλος Μωυσής. Τόση έπαρση και τόσος εγωκεντρισμός είναι αδιανόητο πώς κατάφερε να χωρέσει σε μία ομιλία.

Βέβαια, χώρεσε και σημεία αυτοκριτικής, για δεσμεύσεις που δεν κατάφερε να υλοποιήσει –ήταν πέρα από τις δυνάμεις του- ή για αποφάσεις που αναθεώρησε, όπως ήταν η κατάργηση του υπουργείου Μετανάστευσης. Ζήτησε «μία δεύτερη ευκαιρία». Έδωσε την ευκαιρία σε όσους έφυγαν ή σκέφτονται να φύγουν, να γυρίσουν, για να μην «ρισκάρουμε μια δεύτερη φορά στη συμφορά». Και ύστερα, απέκλεισε τα σενάρια κυβέρνησης συνεργασίας, χωρίς να πει ότι εκ των πραγμάτων, με την πολιτική που εφάρμοσε έκαψε οποιοδήποτε τέτοιο σενάριο. Για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, που είναι αυτό που τον υποχρεώνει να κυνηγήσει την αυτοδυναμία, αφιέρωσε 31 λέξεις: «Σε αυτή την κατηγορία θα ενέτασσα και το επεισόδιο με την επισύνδεση του τηλεφώνου του κ. Ανδρουλάκη. Ένα επιχειρησιακό λάθος, για το οποίο η κυβέρνηση ανέλαβε αμέσως την αντικειμενική πολιτική ευθύνη.». Ο ίδιος αναγνώρισε μόνο την περίπτωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, αφήνοντας να εννοηθεί ως επιχειρησιακά σωστή την παρακολούθηση δημοσιογράφων και δεν αναφέρθηκε στην καταγγελία του Χρ. Σπίρτζη για την παρακολούθησή του. Προσπάθησαν από το επιτελείο του πρωθυπουργού να αξιοποιήσουν το δημοσκοπικό εύρημα ότι οι παρακολουθήσεις δεν είναι προτεραιότητα των πολιτών, σβήνοντας τα υπόλοιπα ευρήματα για την πολιτική ευθύνη του πρωθυπουργού, για το ότι δεν γίνεται πιστευτός ότι δεν ήξερε, για το ότι θα έπρεπε να παραιτηθεί. 

 

 

Δεν φτάνει έτσι ως τις εκλογές

 

 

Ο πρωθυπουργός με την ομιλία του προσπάθησε να ορίσει την προεκλογική ατζέντα, να συσπειρώσει το εσωτερικό του ακροατήριο, να στήσει απέναντι τον ΣΥΡΙΖΑ και τους λοιπούς πολιτικούς αντιπάλους αλλά και να δημιουργήσει την αίσθηση ότι στέκεται στην πλευρά της δημοκρατίας, της προόδου, της σταθερότητας. Με όσα παρουσίασε στη ΔΕΘ, είναι σίγουρο, δεν φτάνουν να πάει σε εκλογές. Η λογική του «μοιράζω λεφτά» έφτανε τα παλιά τα χρόνια, της ευημερίας. Τώρα η πραγματικότητα είναι σκληρή: υπάρχει πόλεμος, υπάρχει φτώχεια, υπάρχει κόπωση. Η επιχειρηματολογία ότι φταίνε οι διεθνείς κρίσεις και ότι «θα ήθελα να είναι μεγαλύτερη η στήριξη, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε αυτή τη στιγμή περισσότερες δημοσιονομικές δυνατότητες» θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος αν αντιταχθεί όχι με περισσότερη και υψηλότερη παροχολογία, αλλά με σχέδιο, με όραμα, που θα διαμορφώνει συνθήκες να ανατάξουμε τη σημερινή πραγματικότητα, που θα ξεκινά από την πρωτογενή παραγωγή και την εργασία και θα φτάνει στην υγεία και την παιδεία, στην εξωτερική πολιτική και την δημοκρατία. Σε όλα αυτά τα πεδία, η κυβέρνηση της ΝΔ έχει αφήσει το νεοφιλελεύθερο αποτύπωμά της, όσα και να είπε με περισσή χαρά ο πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ.

 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet