Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν διακρίνεται για την ικανότητά του να ξεχωρίζει τις διαφορές και τις αναλογίες ανάμεσα στις ιστορικές περιόδους. Αλλιώς δεν θα είχε θέσει ως στρατηγικό στόχο του πολιτικού του βίου τη μετάλλαξη της χώρας από μεταπολιτευτική Ελλάδα σε μια βιασμένη απομίμηση της Ελλάδας της δεκαετίας του ’50. Από κάθε άποψη: ως οικονομικό μοντέλο, ως κοινωνικό υπόδειγμα, ως θεσμική συγκρότηση. Ως διεθνές υποκείμενο, βεβαίως.

Χαρακτηριστική η προσπάθειά του να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται εδώ και σχεδόν δύο μήνες εξαιτίας των υποκλοπών, καταφεύγοντας σε φτηνές απομιμήσεις επιχειρημάτων άλλων εποχών: ξένες δυνάμεις επιβουλεύονται τη σταθερότητα.

Στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο –πρώτο μετά το ξέσπασμα της κρίσης των υποκλοπών και άμεσα συνδεδεμένο με την ένταση και την εμμονή της– συσχέτισε την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια με την επιδίωξη, όπως είπε, της Μόσχας «να δημιουργηθεί, μέσω της οικονομικής πίεσης, κοινωνική αναταραχή και πολιτική αστάθεια στο εσωτερικό των χωρών,  που, στο όνομα της Ουκρανίας, υπερασπίζονται την ειρήνη, το απαραβίαστο των συνόρων και τη δημοκρατική ομαλότητα στην ήπειρό μας…».

Φρονίμως ποιών –μετά και το μνημειώδες ατόπημα του επιτελικού κράτους να φορτώσει την παρακολούθηση του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη στην Αρμενία και την Ουκρανία— ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέθεσε την προβολή της κυβερνητικής θεωρίας ότι υπάρχει δάκτυλος της Μόσχας πίσω και από τις αποκαλύψεις για τις υποκλοπές, σε στενό συνεργάτη του. Κατά δήλωση του εν λόγω εμπίστου στους Financial Times, τέσσερις ή πέντε ημέρες πριν από το υπουργικό συμβούλιο, οι υπαινιγμοί του πρωθυπουργού, όταν πρωτοαναφέρθηκε στις υποκλοπές, περί «σκοτεινών δυνάμεων» που προσπάθησαν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, «δείχνουν» τη Ρωσία, «επειδή η χώρα μας έχει εκφράσει την αντίθεσή της στην εισβολή στην Ουκρανία».

Η επίκληση του «ξένου δάκτυλου» δεν θα είναι παροδική. Έχει μέλλον. Και διπλή απεύθυνση: τον αμερικανικό παράγοντα και το εσωτερικό τής παράταξης, εν όψει εκλογών, που θα είναι πρόωρες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υπαρξιακά δεμένος με τον πρώτο. Έχει αποθέσει τη διεθνή υπόσταση της χώρας σε αλλότρια χέρια, με αποτέλεσμα οι διμερείς σχέσεις  Ελλάδας - Ρωσίας να έχουν οδηγηθεί στην πλήρη κατάρρευση, χωρίς προοπτική αποκατάστασης.

Πρόκειται για τον απόλυτο ορισμό της αυτοαναίρεσης μιας χώρας ως διεθνούς υποκειμένου. Οι διμερείς σχέσεις είναι το «σημείο χωρίς επιστροφή», η εσχάτη καταφυγή σε περίπτωση σοβαρής διπλωματικής κρίσης.  Επ’ αυτού, η απάντηση που έδωσε ο αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν σε ερώτηση δημοσιογράφου τη Δευτέρα, αν δηλαδή η Ρωσία θα συμπεριληφθεί στον κατάλογο που καταρτίζει η κυβέρνησή του με τα κράτη που θεωρεί ότι υποστηρίζουν την τρομοκρατία, όπως ζητά η κυβέρνηση της Ουκρανίας, είναι χαρακτηριστική: ένα ξερό, αποστομωτικό «Όχι»...  Η συμπερίληψή της στη λίστα με τους «χορηγούς της τρομοκρατίας» θα ήταν ένα διπλωματικό «σημείο χωρίς επιστροφή» ικανό να οδηγήσει σε πλήρη κατάρρευση τις διμερείς σχέσεις των δύο χωρών, είχε διαμηνύσει η Μόσχα.

Εικάζεται ότι ένας από τους λόγους της πειθήνιας συμπεριφοράς του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η παράταση χρόνου που πήρε από τις ΗΠΑ αναφορικά με την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ίσως όχι ο σημαντικότερος, αλλά οπωσδήποτε εξαιρετικά σημαντικός για την ενδοπαραταξιακή συνοχή από την οποία εξαρτάται κάθε στιγμή το πολιτικό του μέλλον.

Πολύ πιθανόν. Ο πρωθυπουργός θα «πιανόταν από οπουδήποτε» προκειμένου να διασωθεί πολιτικά, ακόμη και αν έτσι ευτέλιζε την αξιοπιστία των δεσμεύσεών  του.

Τον  Φεβρουάριο είχε κόψει κάθε συζήτηση για αλλαγή του εκλογικού νόμου τον οποίο είχε ψηφίσει το κόμμα του πριν ένα χρόνο. «Έχουμε εκλογικό νόμο, με αυτόν θα πάμε σε εκλογές». Το ίδιο κατηγορηματικός ήταν τον Ιούνιο. Δεν σκοπεύω να αλλάξω τους κανόνες του παιχνιδιού, είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ. Η θεσμικότητα είναι το πρόταγμά του στην άσκηση της εξουσίας, σιγοντάριζε η ορχήστρα της λίστας Πέτσα. 

Κι ύστερα, πριν περάσει  μήνας, «άρχισαν τα όργανα» να «λαλούν» αλλιώς:

«Όλο και πιο έντονα ακούγονται οι φωνές που ζητούν αλλαγή του εκλογικού νόμου, ώστε να μην εισέλθει η πατρίδα μας σε περίοδο παρατεταμένης ακυβερνησίας»· και «ο πρωθυπουργός θα κληθεί να απαντήσει στο δίλημμα, σεβασμός του υπάρχοντος εκλογικού νόμου ή παρατεταμένη πολιτική αστάθεια;»· και «είναι επιτρεπτή η αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού λίγο πριν από το τέλος του;»· και «μήπως η εμμονή στη θεσμικότητα μπορεί να βλάψει τη χώρα;».

«Άπαντες στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν την απλή αναλογική ‘‘βόμβα αστάθειας’’, ενώ και το νέο σύστημα που ψήφισε η κυβέρνηση στο δεύτερο χρόνο της θητείας της (και με το οποίο θα γίνουν οι δεύτερες εκλογές) δυσκολεύει την αυτοδυναμία. Eπιστροφή στον προηγούμενο εκλογικό νόμο θα συνέβαλε περισσότερο στη σταθερότητα». Άπαντες στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν…

«Παλεύουν να διατηρήσουν μια τάξη πραγμάτων που ευνοεί μόνο τις ίδιες, να αναγκάσουν τους πάντες να ζήσουν σύμφωνα με τους άθλιους κανόνες που οι ίδιες επινόησαν και συστηματικά τους παραβιάζουν, κανόνες που διαρκώς αλλάζουν προς όφελός τους ανάλογα με τις τρέχουσες συνθήκες». Απόσπασμα από την ομιλία του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν στο πλαίσιο του Ανατολικού Οικονομικού Φόρουμ την Τετάρτη στο Βλαδιβοστόκ, αναφερόμενο στις χώρες της Δύσης (Το Βήμα Team, 07.ο9.2022,11:49).

Ας μην σπεύσει η αξιωματική αντιπολίτευση να αναζητήσει αναλογίες. Θα της καταλογιστεί  προσχώρηση στις θέσεις «ξένου δάκτυλου».  Ο εξωτερικός εχθρός προϋποθέτει  έναν εσωτερικό.  Προϋπέθετε, έστω -- τη δεκαετία του ’50… Στις εκλογές… Και όχι μόνο…

Η λαϊκή σοφία θέλει τον πνιγμένο να πιάνεται από τα μαλλιά του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος, ως γνωστόν, έχει κάκιστες σχέσεις με οτιδήποτε λαϊκό, πιάνεται απ’ αλλού: από δάκτυλο. Από «ξένο δάκτυλο» για την… ακρίβεια. Με την οποία οι σχέσεις του είναι, ως γνωστόν, άριστες.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet