Περιττό να πούμε ότι στις εκλογές στην Ιταλία, την 25η Σεπτέμβρη, η νίκη της δεξιάς είναι μάλλον βέβαιη. Η Τζόρτζια Μελόνι, πρώτη στις δημοσκοπήσεις, του κόμματος Αδέλφια της Ιταλίας (τίτλος εμπνευσμένος από τις πρώτες λέξεις του εθνικού ύμνου «Αδέρφια της Ιταλίας, η Ιταλία αφυπνίζεται») εμφανίζεται ως επόμενη πρωθυπουργός. Είναι γνωστή η πορεία της ως θαυμάστριας του Μουσολίνι και υπουργού του Μπερλουσκόνι, όπως είναι γνωστή και η ομιλία της στο συνέδριο του νεοφασιστικού ισπανικού Vox. Είναι επίσης γνωστή η απέχθειά της προς τους πρόσφυγες και το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα. Ισχυρίζεται, εκτός των άλλων, ότι «θα δώσει το δικαίωμα στις γυναίκες να μην κάνουν έκτρωση». Ένα από τα στελέχη της έφθασε στο σημείο, πρόσφατα, να ζητήσει να μην προβληθεί στην τηλεόραση το επεισόδιο της διάσημης παιδικής σειράς Pepa Pig στο οποίο το γουρουνάκι έχει δύο μητέρες.

 

Όσον αφορά το πεδίο της οικονομίας προσαρμόζεται με το υπόλοιπο ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο τοπίο. Υπάρχουν φήμες ότι προορίζει για υπουργό Οικονομικών τον Λουίτζι Μπουτιλιόνε, πρώην στέλεχος της Τράπεζας της Ιταλίας, και ότι υπόσχεται ότι θα καταργήσει το Εισόδημα του Πολίτη, σημαία του Κινήματος 5 Αστέρων, που βοήθησε να επιβιώσουν εκατομμύρια φτωχών, κυρίως στον Νότο. Γι’ αυτό, μάλλον, δεν δείχνει κάποια ιδιαίτερη δυσαρέσκεια απέναντί της ο Σύνδεσμος Ιταλών Βιομηχάνων, ούτε η αμερικανική πλευρά, από τη στιγμή που δηλώνει και αυτή την πίστη της στην ατλαντική συμμαχία και στις φιλοπόλεμες επιδιώξεις των ΗΠΑ, στις οποίες ομνύουν και οι κύριοι αντίπαλοί της. Η Μελόνι έλαβε πρόσφατα ένα θετικό μήνυμα από την Χίλαρι Κλίντον, όπου μιλούσε για γυναίκες στη διακυβέρνηση, προφανώς για να καλύψει την επιδοκιμασία της (δηλαδή την επιδοκιμασία του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ) με δήθεν φεμινιστικό μανδύα.

Χάρη σε έναν εξαιρετικά προβληματικό εκλογικό νόμο (της κυβέρνησης Ρέντσι), τον λεγόμενο Rosatellum, η Δεξιά μπορεί με το 43% των ψήφων να έχει το 70% των εδρών.

Τι κάνει, άραγε, το αντίπαλο δέος, ο «προοδευτικός» πόλος, που αποτελείται κυρίως από το Δημοκρατικό Κόμμα, τη συμμαχία Ιταλικής Αριστεράς και Πρασίνων και άλλα μικρότερα κόμματα, όπως το κόμμα της γνωστής πολεμοχαρούς Έμα Μπονίνο και η νέα ομάδα του αποσχισθέντος από το Κίνημα 5 Αστέρων Λουίτζι Ντι Μάιο, για να αντιπαρατεθεί στη μάλλον βέβαιη νίκη της Δεξιάς; Ακολουθεί και αυτός την «ατζέντα Ντράγκι», της «κυβέρνησης των αρίστων», που έφερε μεγαλύτερη φτώχεια στην ιταλική κοινωνία, ιδιαίτερα στους νέους, μεγαλύτερη εργασιακή επισφάλεια, πρόσδεση στο άρμα του ΝΑΤΟ και αύξηση των στρατιωτικών δαπανών.

Το ιταλικό Δημοκρατικό Κόμμα λέει ότι ήταν λάθος το περίφημο Jobs Act, που διέλυσε τις εργασιακές σχέσεις και ώθησε στην επισφάλεια μια ολόκληρη γενιά. Μια συγγνώμη μήπως θα ήταν αναγκαία, από τη στιγμή που ήταν έργο της δικής τους κυβέρνησης; Θα υπερασπιστεί το Εισόδημα του Πολίτη, λέει επίσης το Δημοκρατικό Κόμμα, ένα μέτρο που ήταν πρόταση άλλου κόμματος, του Κινήματος 5 Αστέρων.

Υπάρχει όμως και ένας τρίτος πόλος, η συμμαχία Καλέντα-Ρέντσι, που προσπαθεί να πείσει –και αυτός– ότι ακολουθεί πιστότερα την ατζέντα Ντράγκι. Γι’ αυτό και ο Κάρλο Καλέντα βρέθηκε στην πόλη Πιομπίνο, για να πείσει τους ανήσυχους πολίτες ότι η εγκατάσταση επαναεριοποίησης του ακριβού υγροποιημένου αερίου που θα έρχεται με πλοία στην Ιταλία, προκειμένου να αποφευχθεί η χρήση ρωσικού φυσικού αερίου, δεν θα είναι επικίνδυνη παρά το γεγονός ότι θα βρίσκεται πολύ κοντά στον αστικό ιστό.

Εκτός ατζέντας Ντράγκι το Κίνημα 5 Αστέρων, το οποίο φαίνεται να ανακτά συνεχώς έδαφος, κυρίως στο Νότο της Ιταλίας. Η αριστερή συμμαχία Λαϊκή Ενότητα, με επικεφαλής τον πρώην δήμαρχο Νάπολης Λουίτζι Ντε Ματζίστρις, την Κομμουνιστική Επανίδρυση, την Εξουσία στον Λαό και άλλες μικρότερες ομάδες, παρά τη μεγάλη κινητοποίηση στις γειτονιές και στις πλατείες και παρά την επίσκεψη του Μελανσόν στην Ιταλία για να στηρίξει τον συνασπισμό, είναι δύσκολο να φθάσει το ποσοστό εισόδου στο κοινοβούλιο. Όμως, τα 14 εκατομμύρια αναποφάσιστων εκλογέων που καταγράφει η εφημερίδα «Il Sole 24 Ore», μας δίνουν ελπίδες.

Ανησυχητικό προβλέπεται το ποσοστό συμμετοχής των νέων στις εκλογές. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Piepoli, λιγότερο από ένας στους δύο νέους κάτω των 35 θα πάει να ψηφίσει, δηλαδή το 48%. Δεν είναι να απορεί κανείς, όταν 360.000 νέοι εργαζόμενοι μεταξύ 20 και 29 ετών κινδυνεύουν να βρεθούν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ 3,5 εκατομμύρια νέοι 20 και 30 ετών έχουν δυσμενείς συνθήκες εργασίας.

Πρόσφατα, ενώ η ακρίβεια, η ενεργειακή φτώχεια και η ανασφάλεια πλήττουν τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, επιτροπή της Γερουσίας αποφάσισε ότι το πλαφόν των 240.000 ευρώ μισθού ετησίως των κρατικών μάνατζερ μπορεί να αυξηθεί. Μα τι εμπιστοσύνη να έχουν οι νέοι σε οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει;

 

Τόνια Τσίτσοβιτς Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet