«Όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει», είπε ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, Στέλιος Πέτσας, ο οποίος υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη «από όσους ένιωθαν προσβεβλημένοι», όπως και από την κυβέρνηση που διέφυγε η προσοχή της από το  «τεράστιο κυβερνητικό έργο για τη στήριξη της κοινωνίας». Η «συγγνώμη» του ήταν βαθύτερη τομή από το αυθόρμητο της φράσης του περί προσαρμογής, διότι σε δεύτερο χρόνο και με νηφαλιότητα έδειξε ότι δεν έχει κατανοήσει το λάθος του. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι εξέφρασε σε μία φράση τις ιδέες του νεοφιλελευθερισμού, διότι αυτό κάνει ο νεοφιλελευθερισμός, εγκαταλείπει όσους δεν μπορούν να ακολουθήσουν το βήμα του, τους χωρίς φωνή, τους ασθενείς, τους ανάπηρους, τους μετανάστες, τους φτωχούς, τους αγράμματους, τους κρυμμένους στην ντουλάπα, τους φοβισμένους, τους φυλακισμένους, τους ανυπεράσπιστους, τους αδύναμους. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί να κατανοήσει ότι αυτό που είπε είναι κοινωνικός αποκλεισμός, είναι κοινωνικός δαρβινισμός, είναι –εν τέλει– φασισμός. Για αυτό και ζητά συγγνώμη «από όσους ένιωθαν προσβεβλημένοι», δεν μπορεί να κατανοήσει ποιοι μπορεί να νιώσουν έτσι, διότι δεν κατανοεί ότι η φράση του πληγώνει και αποκλείει. Η φράση αυτή, πράγματι, θα σταθεί ισάξια δίπλα στο «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου ή το «οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν κιόλας. Ζουν πολλά χρόνια μετά την συνταξιοδότησή τους» του Λοβέρδου. Θα συμβολίζει την εγκατάλειψη.

 

Ιωάννα Δρόσου Περισσότερα Άρθρα
Tags:
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet