Στο αριστούργημα «Πέδρο Πάραμο» (εκδόσεις Πατάκης) του Χουάν Ρούλφο, ο αναγνώστης μπορεί να πάρει μια μικρή γεύση του πώς είναι να ζει κάποιος στις φαβέλες της Βραζιλίας. Το ποδόσφαιρο είναι ίσως η μοναδική «νόμιμη» διέξοδος για τους ανθρώπους· αγόρια και κορίτσια. Ο Ολλανδός Έντουαρντ βαν Γκιλς είναι ο άνθρωπος που χαρακτηρίζεται ο «Νονός» του Streetfootball, του ποδοσφαίρου του δρόμου. Ο Βαν Γκιλς, λάτρης του ποδοσφαίρου, έχει γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο και παράλληλα είναι ο κεντρικός παρουσιαστής της μίνι-σειράς The Streetkings of Football. Μια σειρά  τεσσάρων επεισοδίων που έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο και πώς αυτό βοηθά ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τα σίδερα μιας φυλακής να επιβιώσουν. Ένα από τα επεισόδια είναι γυρισμένο στην Βραζιλία και το «El Sombrero» το παρουσίασε: «Παράγκες, φτώχεια, έγκλημα, ναρκωτικά, θάνατοι επηρεάζουν τις ζωές όσων ζουν εδώ λέει ο Ζιλμπέρτο Σίλβα (σ.σ. πρώην παίκτης της Εθνικής Βραζιλίας, της Αρσεναλ και του Παναθηναϊκού) που φιλοξενείται στο επεισόδιο της Βραζιλίας κάνοντας μια προσωπική αναδρομή από τα χρόνια που έπαιζε ξυπόλητος στους δρόμους μέχρι τα 16 του, όταν και παράτησε το ποδόσφαιρο για σχεδόν δύο χρόνια, για να δουλέψει σε παγωτατζίδικο βοηθώντας έτσι την άρρωστη μητέρα του. Ο Ζιλμπέρτο ήταν από τους τυχερούς και κατάφερε να επιστρέψει φτάνοντας στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και στα γήπεδα της Πρέμιερ Λιγκ, ο κολλητός του απ’ την άλλη, από εκείνα τα χρόνια, αν και ήταν μεγαλύτερο ταλέντο από τον ίδιο, βρέθηκε νεκρός από σφαίρα αφού είχε προλάβει να μπλέξει με το οργανωμένο έγκλημα. Ένα οργανωμένο έγκλημα που κάνει κουμάντο τα τελευταία 30 χρόνια στις φαβέλες της χώρας …».

 

Τα γεγονότα του 1992

 

Το επεισόδιο «ταξιδεύει» στο χρόνο και πάει  30 χρόνια πίσω, στο 1992, όταν και ξέσπασαν οι χειρότερες εξεγέρσεις φυλακών στην ιστορία της χώρας οδηγώντας σε 111 νεκρούς αν και ανεπίσημες πληροφορίες μιλούν για πολύ μεγαλύτερο αριθμό. Αναφέρει το κείμενο του site: «…Πρωτεργάτης σε αυτή την μάχη φυλακισμένων και κράτους ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα των φυλακών του Σάο Πάολο. Η ομάδα λεγόταν PCC και σήμερα είναι η μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση στην Βραζιλία αριθμώντας πάνω από 20.000 μέλη. Φυσικά ελέγχει τις φυλακές και το εμπόριο ναρκωτικών και έχει τις φαβέλες ως εργοστάσιο παραγωγής εγκληματιών. Όταν η PCC οδηγείται σε κάποια εξέγερση εντός φυλακών ή εναντίον των αστυνομικών στους δρόμους τα αντίποινα από την αστυνομία είναι οι επιθέσεις στις γειτονιές που ζουν μέλη της οργάνωσης. Συνήθως αυτό γίνεται στις φαβέλες και την πληρώνουν όλοι. Ακόμα και αυτοί που δεν έχουν μπλέξει ποτέ με την παρανομία. Αυτοί δηλαδή που ζουν στις φαβέλες βρίσκονται στη μέση της κόντρας PCC – αστυνομίας χωρίς καμία δυνατότητα προστασίας. Η βία είναι βία άλλωστε είτε πρόκειται για εγκληματίες είτε για τραμπούκους με στολές στην εποχή Μπολσονάρου.

Ο δρόμος θέλει προσοχή. Πεθαίνεις χωρίς να το καταλάβεις. Αν γίνει μια εξέγερση σε μία καλή περιοχή, η αστυνομία είναι προσεκτική και θα φερθεί με σεβασμό στους πολίτες. Στη φαβέλα θα επιτεθούν σε όλους χωρίς να ρωτήσουν λεπτομέρειες. Υπάρχουν ένα σωρό καταγεγραμμένα περιστατικά αστυνομικής βίας, ακόμα και απαγωγές και βασανισμοί επειδή κάποιος απλά βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. «Ένα 12χρόνο παιδί σκοτώθηκε από αστυνομικά πυρά επειδή έτυχε να περνάει έξω από ένα μίνι μάρκετ την ώρα που το λήστευαν δύο μικροαπατεώνες. Η σφαίρα το βρήκε πισώπλατα και κανείς δεν τιμωρήθηκε γι’ αυτό», λόγια νεαρού ποδοσφαιριστή, που μπαινοβγαίνει στις φυλακές.

 

Στις φυλακές Φουντασάο-Κάσα

 

Το οδοιπορικό φυσικά και δεν θα μπορούσε να κλείσει κάπου αλλού εκτός των φυλακών Φουντασάο – Κάσα στο Σάο Πάολο. Μιλάμε για σκληρές φυλακές ανηλίκων. Οι τρόφιμοι απαγορεύεται να έχουν αφίσες, βιβλία και φωτογραφίες εντός των κελιών. Πέφτουν για ύπνο στις 21:00 και ξυπνούν στις 06:00 και απαγορεύεται να παρακολουθούν ειδήσεις στην τηλεόραση. Το καλό είναι πως μέσα σε όλες αυτές τις απαγορεύσεις υπάρχει σχολείο, όπως και αρκετές ώρες για άσκηση. Υπάρχουν παιδιά μάλιστα που δηλώνουν ευτυχισμένα μιας και εντός της φυλακής νιώθουν ασφάλεια αφού δεν μπορούν να δεχθούν μια «αδέσποτη» σφαίρα, όπως συμβαίνει δηλαδή στους δρόμους του Σάο Πάολο. Εκεί Βαν Γκιλς και Ζιλμπέρτο Σίλβα συναντούν τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή του 1970 Ζε Μαρία, τον άνθρωπο δηλαδή που τρέχει το ποδοσφαιρικό πρόγραμμα της φυλακής. Αρχικά πριν από χρόνια διοργάνωσε ένα φιλικό ματς και στη συνέχεια κατάφερε να οργανώσει ένα πρωτάθλημα για τους τρόφιμους με μοναδικό σκοπό μερικές στιγμές ανεμελιάς και ζωντάνιας. Αν και -όπως λέει- ξέρει πως οι περισσότεροι από αυτούς όταν βγουν οι πιθανότητες να επιστρέψουν -πολύ σύντομα μάλιστα- είναι πολλές δεν θα μπορούσε να τους στερήσει την ευκαιρία στη χαρά. «Τα σπορ δημιουργούν ευκαιρίες και δεν πρέπει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό. Μιλάμε για παιδιά. Για φτωχά παιδιά που μεγάλωσαν στους δρόμους και δεν έμαθαν ποτέ ποιες είναι οι σωστές επιλογές» θα πει ο ίδιος.

 

Πηγή: El Sombrero (sombrero.gr)

 

Μάκης Διόγος Περισσότερα Άρθρα
Tags:
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet