«Η ριζοσπαστική Αριστερά με τη Λαϊκή Ένωση προσπαθεί να αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα και να διασφαλίσει την εκπροσώπηση της Αριστεράς στο κοινοβούλιο, ενώ η Μελόνι χάρις στον εκλογικό νόμο του Δημοκρατικού Κόμματος φιλοδοξεί να μας κυβερνήσει», τόνισε στην «Εποχή» ο Γκουίντο Λιγκουόρι, πρόεδρος της International Gramsci Society και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλαβρίας. 

 

 

Υπάρχει ζωή στην Ιταλία εκτός από τη Μελόνι, το Σαλβίνι, τον Μπερλουσκόνι, τον Λέτα ή τον Κόντε;

Η ριζοσπαστική Αριστερά κάνει μια σημαντική και ενδιαφέρουσα προσπάθεια με το ψηφοδέλτιο που ηγείται ο κινηματικός πρώην δήμαρχος της Νάπολης και πρώην δικαστικός κατά της Μαφίας Λουίτζι Ντε Ματζίστρις, με τη συμμετοχή της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, της Εξουσίας στο Λαό και άλλων μικρότερη δυνάμεων. Εάν η Αριστερά της Αριστεράς καταφέρει να επιστρέψει στο κοινοβούλιο θα καλλιεργήσει την ελπίδα της σύνθεσης, της ενότητας, της συλλογικότητας. Θα έχει τουλάχιστον μια κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης. Η πορεία ανάκαμψης της Αριστεράς χρειάζεται πολύ χρόνο. Δεν ξέρω τι συνέπειες θα μπορέσει να έχει μια ήττα, αλλά ελπίζω οι δυνάμεις της Λαϊκής Ένωσης να συνεχίσουν ενωμένες την πορεία τους. Εδώ και αρκετά χρόνια βρισκόμαστε μπροστά στην αδυναμία καταγραφής μιας αξιόπιστης παρουσίας της Αριστεράς στις κάλπες. Πολλοί σύντροφοι της Αριστεράς βλέπουν ως μια διέξοδο την ψήφο στον Τζιουζέπε Κόντε και το Κίνημα Πέντε Αστέρων, παραβλέποντας ότι συνεργάστηκε με τον Σαλβίνι, τον Ντράγκι και τον Μπερλουσκόνι. Υπάρχει ο κίνδυνος η Αριστερά που εκφράζει η Λαϊκή Ένωση να χάσει για αυτό το λόγο την ευκαιρία να εκπροσωπηθεί στο κοινοβούλιο. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει η Ιταλική Αριστερά και οι Πράσινοι, που κατεβαίνουν μαζί στις έδρες με την απλή αναλογική, κινδυνεύοντας να μην φθάσουν στο 3%. Έχουν όμως το αλεξίπτωτο του συνασπισμού τους με το Δημοκρατικό Κόμμα για να εκπροσωπηθούν στο κοινοβούλιο.

 

Πώς θα αντιμετωπίσουν τα θύματα της κοινωνικής κρίσης την πρόκληση της κάλπης;

Κάποιοι δεν θα πάνε να ψηφίσουν και κάποιοι θα ψηφίσουν το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Η κοινωνική κατάσταση είναι πάρα πολύ άσχημη. Πολλοί αναμένουν ένα θερμό φθινόπωρο, αγώνων και διαμαρτυρίας. Δεν μπορούμε να ξέρουμε εάν πράγματι θα έχουμε αυτές τις αντιδράσεις μπροστά στη δραματική κοινωνική κατάσταση που βιώνουν εκατομμύρια άνθρωποι στην Ιταλία. Η ψήφος υπέρ των Πέντε Αστέρων προέρχεται από αυτούς που έλαβαν το κοινωνικό εισόδημα του πολίτη και από αυτούς που εκτιμούν ότι υπήρξε ένα δίκαιο μέτρο στήριξης των ευάλωτων. Το μέτρο αυτό απέτρεψε χιλιάδες εάν όχι εκατομμύρια ανθρώπους να αντιμετωπίσουν πείνα.

 

Γιατί το Δημοκρατικό Κόμμα αποφάσισε να παραδώσει την Ιταλία στη Μελόνι;

Η ηγετική ομάδα του Δημοκρατικού Κόμματος αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από πρώην Χριστιανοδημοκράτες, φιλοαμερικάνους και φιλοατλαντιστές μέχρι το κόκκαλο. Ο Λέτα ήταν ο πιο φανατικός υπέρμαχος του ΝΑΤΟ και του πολέμου στην Ουκρανία. Το Δημοκρατικό Κόμμα αποφάσισε να αυτοκτονήσει σπάζοντας τη συμμαχία του με το Κίνημα Πέντε Αστέρων και τη δημιουργία μιας ευρείας συμμαχίας για να αντιπαρατεθεί στη δεξιά ακολουθώντας πιθανώς υποδείξεις από την Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ. Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση της απόφασης του Δημοκρατικού Κόμματος να αυτοκτονήσει. Εάν το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κίνημα Πέντε Αστέρων είχαν δημιουργήσει την πλατιά συμμαχία θα ήταν δύσκολο για όλες τις υπόλοιπες δημοκρατικές δυνάμεις να κατεβούν μόνες τους στις εκλογές, ακόμη και στη ριζοσπαστική Αριστερά, γιατί θα μπορούσαμε όλοι μαζί να σταματήσουμε τη Μελόνι. Όλη η δημοκρατική και αντιφασιστική Ιταλία θα ψήφιζε μια τέτοια συμμαχία. Χάσαμε κάθε ελπίδα. Το μόνο που μας έμεινε είναι να περιορίσουμε τις αρνητικές συνέπειες από την καταστροφή και την πιθανή αλλαγή του συντάγματος. Δεν νομίζω ότι η δεξιά θα εξασφαλίσει τα δύο τρίτα του κοινοβουλίου για να αλλάξει μόνη της το σύνταγμα.

 

Πάντως τις περισσότερες επιθέσεις εναντίον του συντάγματος τα τελευταία χρόνια τις εξαπέλυσε το Δημοκρατικό Κόμμα...

Αυτό είναι γεγονός. Το Δημοκρατικό Κόμμα εξαπέλυσε μεγάλες επιθέσεις κατά του συντάγματος, αλλά καταφέραμε να κερδίσουμε τον Ρέντσι στο δημοψήφισμα. Επίσης το Δημοκρατικό Κόμμα επιτέθηκε και κατάργησε βασικά συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και κινήθηκε κατά των μεταναστών. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει μεταφερθεί στο κέντρο του πολιτικού σκηνικού και δεν έχει πλέον τίποτα το αριστερό. Στο εσωτερικό του και κυρίως ανάμεσα στους ψηφοφόρους του υπάρχουν ακόμη και άτομα που αναγνωρίζονται στην Αριστερά ή που μπορεί να λένε ότι είναι κομμουνιστές. Ζούμε πολλές παράλογες καταστάσεις.

 

Πολλοί θεωρούμε απίστευτα αυτά που βλέπουμε με τη Μελόνι στην χώρα που είχε το μεγαλύτερο Κομμουνιστικό Κόμμα του δυτικού κόσμου...

Από αυτή την ιστορία έμειναν πολύ λίγα πράγματα όρθια. Υπάρχουν ακόμη μερικά παλαιά στελέχη του PCI, όπως ο Τορτορέλα και η Καστελίνα. Από τη διάλυση του PCI πέρασαν περίπου 35 χρόνια και οι νέες γενιές δεν έχουν γνωρίσει ούτε καν την Κομμουνιστική Επανίδρυση σαν ένα ισχυρό κόμμα της Αριστεράς, όπως ήταν τα πρώτα χρόνια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει μια ιστορική συνέχεια ανάμεσα στις γενιές, ενώ πολλοί νέοι μας δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα ούτε σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Εδώ φαίνεται και η δουλειά που έκαναν εδώ και μισό αιώνα οι τηλεοράσεις του Μπερλουσκόνι, που διέγραψαν την ιστορία από το 1980 και μετά. Σε τηλεοπτικές εκπομπές φθάσαμε να ακούμε νέους να νομίζουν ότι ο Χίτλερ έδρασε στη δεκαετία του 1960. Διέγραψαν τη συλλογική μνήμη της χώρας. Το μόνο πράγμα που αντέχει ακόμη στις επιθέσεις εναντίον της ιστορικής μνήμης μας είναι ο μύθος της Αντίστασης. Ο θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας και του συντάγματός μας. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και ο Εθνικός Σύλλογος Ανταρτών Ιταλίας (ΑΝΡΙ). Ακόμη όμως και ο μύθος της Αντίστασης αποτελεί μια κουλτούρα μειοψηφίας στην χώρα. Σε λίγες ημέρες μπορεί να δούμε το παράδοξο να ορκίζεται πρωθυπουργός η Μελόνι έχοντας μπροστά της ένα καθαρά αντιφασιστικό σύνταγμα. Δεν μπορών να φανταστώ πως θα γιορτάσουμε την Απελευθέρωση στις 25 Απριλίου του 2023 με τη Μελόνι στην κυβέρνηση.

 

Με μια τεράστια συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων κόσμου στο Μιλάνο...

Συμφωνώ απολύτως. Θα υπάρξει μια αντίδραση. Η Μελόνι δεν έχει και δεν θα έχει την πλειοψηφία των συνειδήσεων των πολιτών. Η Ιταλία είναι μια δημοκρατική χώρα και αυτό πρέπει να της το δείξουμε με όλους τους τρόπους και μάλιστα εκεί που δεν θα μετρά ο επαίσχυντος εκλογικός νόμος που θα ψηφίσουμε την Κυριακή.

Αργύρης Παναγόπουλος Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Ευρώπη )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet