Το 1994 η πρώτη κυβέρνηση Berlusconi μαζί με την σύμμαχο Lega του Βορρά του Bossi, «εκτελωνίζουν» στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ιταλίας και φιλοξενούν, σαν ισότιμο κυβερνητικό εταίρο, τη νεοφασιστική οργάνωση Alleanza Nazionale (AN) του GF Fini, μετεξέλιξη του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος (MSI) του G. Almirante. Έκτοτε η πορεία του νεοφασισμού είναι σταθερά ανοδική, έχοντας αποκτήσει τη νομιμοποιητική «κανονικότητα», απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή σε κάθε κεντροδεξιό σχηματισμό και οργανώνοντας, παράλληλα, την παρουσία του στις δομές της τοπικής αυτοδιοίκησης και των «πολιτιστικών» κινημάτων.

Σε αυτό το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, και μετά την αποχώρηση του Fini, αναπτύσσεται το κόμμα Αδελφοί της Ιταλίας (FdI) της G. Meloni, που μετά το 26% και την πρώτη θέση που κατέκτησε στις πρόσφατες εκλογές, όλα δείχνουν ότι θα είναι η επόμενη και πρώτη στην ιστορία, γυναίκα πρωθυπουργός στην Ιταλία.

Η Meloni άρχισε να «κάνει πολιτική» στο MSI του Almirante, χτίζοντας την πολιτική της βιογραφία μέσα στη μεταφασιστική κουλτούρα, που περιλαμβάνει και αποδόσεις τιμών στον B. Mussolini…

Σήμερα, μετά από 28 χρόνια, ο τότε τριπολικός σχηματισμός επανέρχεται δυναμικά στη διακυβέρνηση της χώρας, με αναδιάταξη των εσωτερικών τους σχέσεων, στοχεύοντας στην επικράτηση και στην πολιτική ηγεμονία. Η αντιστροφή του βάρους μεταξύ των δύο αντικρουόμενων τάσεων της συμμαχίας (ο μεταφασισμός της Meloni και λαϊκίστικη ξενοφοβία του Salvini), θα σηματοδοτήσει την ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα του σχηματισμού και κάτ’ επέκταση τη βιωσιμότητα της νέας κυβέρνησης.

Η Meloni, παρότι ισχυροποιημένη από το εκλογικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να «σηκώσει» εν κινήσει το μεγαλύτερο βάρος της ανάγκης προσαρμογής του κόμματος της σε ένα δύσπιστο και ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, δηλαδή την αναμόρφωση/επικαιροποίηση των δομικών παραδοσιακών ταυτοτικών στοιχείων του φασισμού, σε μια ποιο ευπρεπή και εύπεπτη μορφή νεο-συντηρητισμού.

Το θέμα αυτό είναι προς συζήτηση στο συνέδριο που λαμβάνει χώρα στη Ρώμη αυτές τις ημέρες, με τίτλο: «Italian conservatism» και διοργανωτή το μεταφασιστικό think tank, Nazione Futura. Οι καλεσμένοι πολλοί: από τους πορτογάλους του Chega, τους σπανιόλους του Vox, τους Δημοκράτες Σουηδούς και βέβαια τους ουγγαρέζους ορμπανιστές, πολωνούς και άλλους.

Θα μπορούσε βιαστικά και λαθεμένα να θεωρηθεί ένα συνέδριο της «Μαύρης Διεθνούς». Στην πράξη είναι μια καλή ευκαιρία ιχνηλάτευσης και καταγραφής των τάσεων και των επιλογών που θα προκύψουν, στην πορεία διεκδίκησης της πολιτικής ηγεμονίας στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο και στη διαμόρφωση των νέων προταγμάτων της άκρας Δεξιάς. Ένα από τα πρώτα μελήματα θα είναι το «ξεκαθάρισμα» της ετερόκλητης πολιτικής μάζας των συμμετεχόντων, επανακαθορίζοντας τόσο την περίμετρο, όσο, και κυρίως, το ιδεολογικό περιεχόμενο και τις πολιτικές προτάσεις. Η επίδραση της «νοσταλγικής» κληρονομιάς της μεσοπολεμικής περιόδου, ο νέος ακροδεξιός ριζοσπαστισμός, η ισορρόπηση μεταξύ των λαϊκών και των λαϊκίστικών πολιτικών, η έννοια του έθνους στο νατοϊκό-ατλαντικό περιβάλλον, θα αποτελέσουν βασική ατζέντα του συνεδρίου.

Στο κέντρο του ενδιαφέροντος, λόγω της συγκυρίας, το είδος και ο χαρακτήρας των μηνυμάτων που θα εκπομπευθούν και η επίδραση τους στη διαμόρφωση της πολιτικής της νέας ιταλικής ακροδεξιάς κυβέρνησης.

Το ιταλικό πολιτικό σύστημα και η άρχουσα-εξουσιάζουσα τάξη (poteri forti), εξοπλιστήκαν από καιρό με αποτελεσματικά εργαλεία παρέμβασης (μέσα επικοινωνίας, πόροι, προσωπικό), για «διορθώσεις» στις πολιτικές αποκλίσεις και ανεπάρκειες των εκάστοτε κυβερνήσεων. Διοριζόμενοι πρωθυπουργοί με στήριξη/κάλυψή κοινοβουλευτική χρειάστηκε να επιβληθούν, είτε για να κλείσουν είτε για να ανοίξουν νέες πολιτικές φάσεις, επιβεβλημένες για να διασφαλισθεί η πορεία της χώρας στα περιοριστικά πλαίσια των ορίων που η γεωοικονομική και η γεωπολιτική θέση της επιβάλει. Ο σχετικός κατάλογος είναι μακρύς: Dini, Ciampi, Monti, Conte, Draghi…

Η συγκρατημένη ανησυχία των ευρωπαϊκών συμμάχων και του αμερικανού προστάτη αφορά σε διαφορετικά πεδία ενδιαφέροντος. Οι μεν πρώτοι (Γερμανοί, Γάλλοι κλπ.), με τη συμπαράταξή της ευρωπαϊκής ηγεσίας και της γραφειοκρατίας των Βρυξελών, ενδιαφέρονται να ενισχύσουν τους διαθέσιμους μηχανισμούς αποτροπής οικονομικών αποκλίσεων και παρεκκλίσεων, ο δε δεύτερος να «τσιμεντοποιήσει» την φιλοατλαντική θέση της χώρας. Ο καινοτόμος και εν πολλοίς δυσανάγνωστος πολιτικός σχεδιασμός της νέας κυβέρνησης, καθιστά τις ως ανω ανησυχίες βάσιμες.

Η απάντηση σε αυτές τις ανησυχίες είναι και πάλι ο Draghi, σε ένα νέο διπλό ρόλο παρασκηνίου, εγγυητή της απρόσκοπτης οικονομικής πορείας της χώρας και ταυτόχρονα άτυπος πολιτικός καθοδηγητής της νευρικής Meloni.

Οι αναμενόμενες εντάσεις και οι επιβαλλόμενες υπερβάσεις από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, προκειμένου να αποκατασταθεί μια νέα ισορροπία, θα είναι πολλές και συχνές.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο η εκλογική απογοήτευση του Salvini και η υποβάθμιση της Lega ορίζουν μια ναρκοθετημένη περιοχή που, σε συνδυασμό με την πίεση που θα δεχτεί από τους «πιστούς» της η Meloni, για την εφαρμογή των υποσχέσεων, συνθέτουν ένα σοβαρο πρόβλημα επιβίωσης.

Οι πατερναλιστικές παρεμβάσεις του ανοξείδωτου Berlusconi για τη διασφάλιση της εσωτερικής ειρήνης στον συνασπισμό, μαζί με την «καθηγητική» φροντίδα του Draghi, ίσως αποδειχτεί ότι δεν επαρκούν για την αποφυγή μιας βροντώδους αποτυχίας, τόσο συγκλονιστικής όσο και η εκρηκτική εκλογική επιτυχία.

Η επίθεση της διεθνούς Ακροδεξιάς, με αιχμή του δόρατος το ενεργό πολιτικό εργαστήρι της Ιταλίας, επιβάλει αλλαγή στη στάση της ευρωπαϊκής Αριστεράς και των άλλων δημοκρατικών δυνάμεων: η αμήχανη έκπληξη για τις επαναλαμβανόμενες εκλογικές εκρήξεις, να μετατραπεί σε δέσμευση για ανάλυση σε βάθος του νεοφασιστικού φαινόμενου.

 

Ιωσήφ Σινιγάλιας Ο Ιωσήφ Σινιγάλιας είναι μηχανολόγος μηχανικός. Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Ευρώπη )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet