Πυροτεχνήματα, τυμπανοκρουσίες, δικέφαλοι αετοί, εκπαιδευμένοι αετοί (με ένα κεφάλι) να μεταφέρουν τις μπάλες στο γήπεδο, φιέστες, φίλαθλοι και οπαδοί να θαυμάζουν το νέο γήπεδο, πολιτευόμενοι αρωγοί να θαυμάζουν τους εαυτούς και τη συμμετοχή τους. Τα εγκαίνια του νέου γηπέδου της ΑΕΚ αποτέλεσαν ένα γεγονός που ξεπέρασε τα όρια μιας ομάδας.  Έγιναν σημείο που καθόρισε την παραγωγή γνώμης τις τελευταίες εβδομάδες, σημείο για το οποίο πολλά ειπώθηκαν και πάνω στο οποίο πολλά προβλήθηκαν. Και δεν μιλάω προφανώς μόνο για τα αρνητικά. Το κραυγαλέο αρχιτεκτονικό κιτς που συνδυάζει το γήπεδο με την εκκλησία, τον τεράστιο όγκο του αρχιτεκτονήματος σε μια περιοχή με πυκνή δόμηση που μοιάζει να πνίγεται από αυτόν, τις τουαλέτες με τον σεξισμό αναρτημένο στα πρόσωπα ενθουσιασμένων, τοιχοκολλημένων γυναικών, τον αλυτρωτισμό που βγάζει το όλο εγχείρημα ή τον εξαϋλωμένο δικέφαλο της εισόδου να απειλεί την ίδια την ύλη προειδοποιώντας την για τα παραμορφωμένα σχήματα που μπορούν να την στεγάσουν.

Μιλώ για τα συναισθήματα και τα σχόλια αυτά που μπορώ να καταλάβω και μπορώ να αισθανθώ. Την σημασία μιας ομάδας για μια συγκεκριμένη κοινότητα, την προσφυγιά ως ταυτοτικό χαρακτηριστικό και αξιακό ρυθμιστή ενός μεγάλου μέρους φιλάθλων, τη νοσταλγία της γηπεδικής ιστορίας και γηπεδικής ταύτισης παλαιότερων γενεών,  ακόμα και την αγνή απόλαυση του μέσου οπαδού για τον νέο χώρο που θα στεγάσει την ομάδα.

Από την άλλη, - και εδώ μιλάω για τον ευρύτερο κόσμο της αριστεράς- το γήπεδο της ΑΕΚ μοιάζει να αποτελεί αφορμή για τη σημαντικότερη περίπτωση μαζικής αμνησίας των τελευταίων δεκαετιών. Είναι πολλά αυτά που ξεχάστηκαν ώστε να δοθεί χώρος για τους πανηγυρισμούς. Και είναι πολύ πρόσφατα και πολύ χαρακτηριστικά ώστε να μπουν απλά κάτω από το χαλί.

 Το γενικευμένο κλίμα τρομοκρατίας στην περιοχή, η στοχοποίηση των διαφωνούντων και όσων είχαν ενστάσεις, οι τραμπουκισμοί στα δημοτικά συμβούλια, οι απειλές στον δήμαρχο, η πολιορκία εκδηλώσεων ολόκληρων πολιτικών χώρων.  Στο όνομα ποιου ιδανικού έγιναν όλα αυτά;  Και είναι αρκετή η προσωπική θέαση ή η προσωπική φίλαθλη εμπλοκή ώστε όλα αυτά να μην υπάρχουν ούτε ως υποσημείωση στην επιβεβλημένα μονοσήμαντη εορταστική ατμόσφαιρα;

Όλη αυτή η στάση δεν είναι βεβαίως αμνησία. Είναι οπαδισμός. Ένας οπαδισμός που βγαίνει από τις κερκίδες και μετατρέπεται από όρος αντιμετώπισης μιας ομάδας σε όρο αντιμετώπισης του συνόλου των πραγμάτων. Σε μια μονοσήμαντη πολιτική στάση. Χωρίς ενστάσεις, χωρίς διάλογο, με επιβολή και με μόνη πραγματική αξία το καλό ενός θολού ιδανικού. Στο όνομα μιας ομάδας ή ενός αθλήματος πάνω στο οποίο ο καθένας μπορεί να προβάλει ό, τι αυτός επιθυμεί.

Στις 20 του Νοέμβρη ξεκινά το παγκόσμιο κύπελλο στο Κατάρ. Είναι γνωστό πως το μουντιάλ είναι η μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου. Όπως επίσης γνωστό είναι πως για να στηθεί αυτή η γιορτή χρειάστηκαν 6.500 νεκροί σε εργατικά ατυχήματα (στην τεράστια πλειονότητά τους μετανάστες) ώστε να φτιαχτούν τα γήπεδα και οι εγκαταστάσεις. Υπάρχει κάποιο φίλαθλο ιδανικό ή κάποιο οπαδικό επιχείρημα που θα μπορούσε να καλύψει και αυτό το γεγονός; Ή είναι αρκετό ένα γενικευμένο κλίμα ευωχίας  ώστε να μας επιβάλει και πάλι τη σιωπή; Με το παράδειγμα αυτό δεν κάνω προφανώς ούτε ταυτίσεις ούτε συγκρίσεις. Προσπαθώ απλώς να καταλάβω ποιο είναι το επιχείρημα της αμνησίας. Γιατί από τα λίγα που έχω καταλάβει, η σιωπή δεν μπορεί να είναι η στάση της αριστεράς. 

 

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Θέματα )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet