Την προηγούμενη εβδομάδα ο δήμαρχος Αθηνών ανάρτησε μια σειρά από φωτογραφίες σχετικά με την ανάπλαση στον σταθμό Λαρίσης, θέλοντας να παρουσιάσει το έργο της δημοτικής αρχής. Το πρόβλημα ήταν οι ίδιες οι φωτογραφίες. Η φωτογραφία πριν και η φωτογραφία μετά ήταν όμοιες. Με διαφορά λίγα στάχυα σε κάποια παρτέρια και ένα καλύτερο φωτογραφικό φίλτρο που έκανε τις νέες φωτογραφίες να μοιάζουν καλύτερες. Δεν ήταν η ανάπλαση μιας περιοχής, αλλά η αναβάθμιση μιας φωτογραφικής. Η μηδενική διαφορά ανάμεσα στο πριν και το μετά είναι ευθέως ανάλογη με το έργο του δήμου την τελευταία τετραετία. Μια ακριβή μαγική εικόνα που έχει σκοπό να παραπλανήσει, χωρίς καν να μπει στον κόπο να προσπαθήσει. Αδιαφορώντας για την οποιαδήποτε συνέπεια θριαμβολογεί, χωρίς να έχει τίποτα να επιδείξει. Ή πιο σωστά, θριαμβολογεί επιδεικνύοντας το τίποτα με πομπώδη υπερηφάνεια.

Η πόλη βιώνει τη χειρότερη στιγμή της. Δεν έχω συναντήσει άνθρωπο που να συμφωνεί πως η Αθήνα βρίσκεται στην χειρότερη κατάσταση που θυμάται. Βουλιαγμένη στη βρόμα με τους διαλυμένους κάδους, τα σκουπίδια να μαζεύονται στις γωνιές των δρόμων. Με σπασμένα φανάρια, ή φανάρια αφημένα σβηστά για άγνωστο χρονικό διάστημα. Με τα πεζοδρόμια σπασμένα και τους δρόμους βομβαρδισμένους από λακκούβες. Με όλα τα φρεάτιά της βουλωμένα, τους δρόμους αφώτιστους, τα παγκάκια της ξηλωμένα. Όλα τα δίκτυα εξαρθρωμένα, όλες οι λειτουργίες ατροφικές, σε μια πόλη βουλιαγμένη μέσα σε όσα η ίδια αποβάλει. Και ταυτόχρονα ένα διαλυμένο κέντρο. Από τις συνεχείς αναπλάσεις των απευθείας αναθέσεων, από τις συνεχείς ασυντόνιστες και ανέμπνευστες προσπάθειες που δεν προσπαθούν. Με τα απομεινάρια των μεγάλων περιπάτων και τις ασυνάρτητες κακογουστιές στην πλατεία Συντάγματος. Χωρίς αισθητική πρόταση, χωρίς πρακτικό αντίκρισμα. Δρόμοι ξεκοιλιασμένοι για άγνωστο χρονικό διάστημα, κιγκλιδώματα– τρικλοποδιές να αποσυντονίζουν τη ροή της πόλης. Ένα ατελείωτο εργοτάξιο άγνωστης διάρκειας και αμφίβολης χρησιμότητας. Τσίγκος και λαμαρίνα, ασυνάρτητες αλλαγές, κυκλοφοριακή απορύθμιση. Αρκετά με όλους αυτούς τους μεγαλομανείς άχρηστους που θέλουν να αλλάξουν το πρόσωπο της πόλης, ενώ δεν μπορούν καν να κρατήσουν έναν δρόμο της καθαρό.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα ανασφάλειας, δυσκολίας και αγανάκτησης. Με την οικονομική ζωή να κατρακυλά, με το μέλλον να μοιάζει αβέβαιο, με το κρύο να πλησιάζει και για πρώτη φορά να φοβίζει τόσο πολύ. Η εικόνα της πόλης δεν είναι η εικόνα μιας κακής διαχείρισης. Είναι η ενσάρκωση της παραίτησης. Το πώς οι πολίτες μένουν παρατημένοι στη μοίρα τους, χωρίς καμία βοήθεια. Όλο αυτό το χάλι είναι η πολεοδομία της περιφρόνησης, της υποτίμησης και της κοροϊδίας.

Πρόσφατα ο δήμαρχος δήλωνε σε συνέντευξή του στην Καθημερινή πως δεν θα επιτρέψει την Αθήνα να μετατραπεί σε Ντίσνεϋλαντ. Στην πραγματικότητα έχει μετατραπεί σε ευκαιριακό επαρχιακό λούνα παρκ. Με τα περισσότερα μηχανήματα εκτός λειτουργίας, με κακόγουστα φανταχτερές ταμπέλες που εξαπατούν, με λασκαρισμένα μηχανήματα που βάζουν σε κίνδυνο τις ζωές όσων θα τα χρησιμοποιήσουν. Ένα αποκαρδιωτικό πανηγύρι μιζέριας και μετριότητας, εκεί που τα μισά παιχνίδια σου τρώνε το κέρμα και κανείς δεν υπάρχει για να παραπονεθείς.

Και αφημένη η πόλη προχωρά. Αναζητά τον βηματισμό της μέσα στην ίδια της την εξαθλίωση. Είναι μια πόλη που έχει μάθει να υπομένει. Είναι μια πόλη που έχει μάθει να αντέχει. Μια πόλη που αναγνωρίζει πως τις τελευταίες δεκαετίες η μεγαλύτερη μάστιγά της ήταν αυτοί που την διαχειρίζονται. Μα θα συνεχίσει να προχωρά. Χωρίς να ξεχνά και χωρίς να συγχωρεί. Μέχρι να γίνει μια πόλη άξια να στεγάσει τις προσδοκίες αυτών που την κατοικούν.

 

Θωμάς Τσαλαπάτης tsalapatis.blogspot.com Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Θέματα )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet