Να τρέχεις να προλάβεις και τα ασανσέρ της σχολής να υπάρχουν ως εμπόδια. Άλλα να μην λειτουργούν, άλλα να είναι τόσο γεμάτα ώστε να μην σε χωρούν και συ τελικά να πρέπει να τρέξεις στις σκάλες. Είσαι δεκαοκτώ και σιγά τι είναι εννέα όροφοι; Και να φτάνεις στον ένατο της φιλοσοφικής ιδρωμένος και ξεψυχισμένος, ενώ η ουρά για την προφορική εξέταση έχει μικρύνει τόσο, που ίσα ίσα προλαβαίνεις να σουλουπωθείς. Η εικόνα σου είναι σημαντική, αφού δεν έχεις διαβάσει το μάθημα και αν ποντάρεις σε κάτι αυτό είναι η τύχη, οι ευρύτερες γνώσεις σου και η γενικότερη παρουσία σου. Και όμως ενώ πέφτεις στην επιγραφή κολλάς. Της δίνεις χρόνο να σου μιλήσει. Παίρνεις χρόνο να καταλάβεις τι θέλει να πει. Και μετά λίγο ακόμη χρόνο να επιβεβαιώσεις το ξάφνιασμα σου. 

Δεν το γνωρίζαμε πως ήταν από κάποιον δίσκο της Λένας Πλάτωνος. Την εποχή εκείνη δεν ακούγαμε ελληνική μουσική. Ήτανε βλέπετε λίγους μήνες μετά το τέλος του σχολείου και αν η μουσική ήτανε κάτι τότε, ήταν φυγή. Φυγή σε ξένες γλώσσες, σε ξένες πόλεις. Grunge, punk και post rock. Δεν ήταν μουσικά είδη. Ήταν διαφορετικά εισιτήρια προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Η ελληνική γλώσσα όταν τραγουδιόταν σε επέστρεφε πάντοτε στο ίδιο σημείο. Δεν ξέραμε πως οι στίχοι ήταν γραμμένοι από την Μαριανίνα Κριεζή. Διαβάζαμε φανατικά τότε, σχεδόν σαν να μην προλαβαίνουμε. Δεν είχαμε χρόνο για στίχους, μοναχά για ποιήματα. Και όμως. Η επιγραφή χαμένη σε κάποιο τυχαίο σημείο του αχανούς –και σε μεγάλο βαθμό άδειου- 9ου ορόφου. Σε ένα από αυτά τα όρθια ξύλινα διαχωριστικά που δεν ξέραμε γιατί υπήρχαν και τι χώριζαν. Μακριά από τα γραφεία των καθηγητών, μακριά από την βιβλιοθήκη. Και τότε έρχεται η ώρα να περάσεις στην εξέταση. Το πρώτο σου μάθημα στην πρώτη σου εξεταστική.

«Ίσως να `ρθουν άλλα παιδιά/ με μάτια λέιζερ και μαλλιά τιρκουάζ/ και να κάνουνε ΣΑΜΠΟΤΑΖ!». Το κοιτάς. Και το διαβάζεις ξανά και ξανά. Σε νέα μαθήματα και νέες εξεταστικές. Περιμένοντας διαρκώς μπροστά του πριν από κάθε προφορική εξέταση. Για χρόνια μετά το 2002. Σταθερό εκεί, ενώ εσύ διαρκώς αλλάζεις. Περνούν τα μαθήματα, περνούν οι άνθρωποι και ο κόσμος αλλάζει. Μα η επιγραφή μένει πάντοτε εκεί, χωρίς να ομολογεί τις προθέσεις της, χωρίς να επεξηγεί τον σκοπό της. Μέχρι τελικά να τελειώσεις τη σχολή (Άργησες. Πολύ άργησες), μέχρι τελικά να αφήσεις πίσω σου τις επιγραφές, τις εξετάσεις και τους καθηγητές.

Είκοσι χρόνια αργότερα και βρίσκεσαι και πάλι στον ίδιο όροφο. Ούτε ξέρεις πόσα χρόνια έχεις να βρεθείς εδώ. Και όμως όλα γύρω σου έχουν το βάρος που έχει ένας τόπος όταν έχεις περάσει σε αυτόν πολλές ώρες. Κοιτάς τους τοίχους και τις αποστάσεις, κοιτάς την διαμπερή θέα και την ίδια περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Τα γραφεία των καθηγητών, όπως και η βιβλιοθήκη έχουν μεταφερθεί, μια νέα πτέρυγα έχει φτιαχτεί για το μεταπτυχιακό και τώρα εσύ πας εκεί για να διδάξεις. Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη φορά και η επιστροφή σου με νέα ιδιότητα χρειάζεται κάποια μορφή επικύρωσης. Μια κωδικοποίηση που θα αφορά σε εσένα και ίσως σε λίγους ακόμη. Και ενώ περιπλανιέσαι στον όροφο, πριν ακόμα μιλήσεις σε κάποιον, ενώ προσπαθείς να επαναφέρεις πρόσωπα και καταστάσεις βλέπεις ξανά την επιγραφή. Τον στίχο αυτό που σε είχε ξαφνιάσει. Τον στίχο αυτό που ως ξάφνιασμα σε συντρόφευε από εξεταστική σε εξεταστική. Στέκει ακόμη εδώ ανάμεσα σε άλλες επιγραφές ενώ το πανεπιστήμιο, το τμήμα και κυρίως εσύ έχεις αλλάξει. Συνομιλώντας μέσα από τη σταθερότητά του με την ροή των πραγμάτων, για αυτά που μένουν, για αυτά που φεύγουν και για αυτά που επιστρέφουν. Και ενώ τον κοιτάς όλα επιστρέφουν. Και μαζί έρχονται στο μυαλό άλλοι στίχοι, να συνομιλήσουν με την επιγραφή και με σένα. Όπως αυτός του Αλέξη Ασλάνουγλου:  «Τότε κατάλαβα πως πέρασε πια η εποχή της συγκομιδής./ Και πως ό,τι μπορούσαμε να δώσουμε το είχαμε/ σχεδόν σκορπίσει». Και μαζί αυτή η αντανακλαστική μελαγχολία για τα πράγματα που περνούν, γι αυτά που αλλάζουν, γι αυτά που χάνονται.

Και ύστερα από πιο βαθιά. Σαν παρηγοριά, ή μάλλον σαν μια φιλική χειρονομία που προσπαθεί να σε καθησυχάσει, εκείνο το σεφέρικό: «Ό,τι πέρασε πέρασε σωστά.» 

Ναι. Η εποχή της συγκομιδής... Αυτό που πέρασε... Και η βεβαιότητα πως κάποτε θα έρθουν άλλα παιδιά και η κληρονομιά τους θα είναι ο χρόνος που μας δόθηκε…

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet