Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία..
Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα
Με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού
Όταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ' άσπρα κόκκαλα θάχουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι
 Αν τρελλάθηκαν η γνώση τους θα ξαναρθεί, 
Αν βούλιαξαν στο πέλαγος θ' αναδυθούν 
Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη
 Κι ο θάνατος δεν θαχει πια εξουσία.. 
(…)
Ας μη φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι 
Ας μην σπάζει μ' ορμή στο γιαλό τους το κύμα 
Εκεί που εν' άνθι φούντωνε δεν έχει τώρα ανθό 
Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα
 Τρελλοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα ιδές 
Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες 
Ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί, 
Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία..

Dylan Thomas, Και ο θάνατος δεν θα χει πια εξουσία
Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου 


Του Θωμά Τσαλαπάτη

Αντιλαμβάνεσαι τη σημασία και την προσφορά κάποιου, όταν ακούς την είδηση του θανάτου του και αυτομάτως αντιδράς σαν να ήταν κάποιος γνωστός, κάποιος κοντινός σου. Αντιλαμβάνεσαι ακόμη περισσότερο αυτή τη σημασία, όταν τη συγκεκριμένη αντίδραση τη μοιράζεσαι με πολλούς ανθρώπους γύρω σου, λιγότερο ή περισσότερο κοντινούς σου. Ως κοινή αίσθηση, κοινό ξάφνιασμα, κοινή λύπη. Είναι αυτή η ασυναίσθητη οικειότητα, μια επιβράβευση, ένα βουβό λυπημένο χειροκρότημα πέρα από τα φώτα, πέρα από την ακινησία των φωτογραφιών. Μια ήσυχη πένθιμη μουσική στα μέσα των ανθρώπων. Κάπως έτσι έφυγε ο Μηνάς Χατζησάββας.

Πληροφορίες και αναμνήσεις

Ο Μηνάς Χατζησάββας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 67 ετών, στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου νοσηλευόταν έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην είδηση του θανάτου το κουβάρι άρχισε να ξεδιπλώνεται και κυλά μέχρι και σήμερα (και θα κυλά σε κάθε συνάντηση στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, στις φωτογραφίες). Πληροφορίες και αναμνήσεις, αναμνήσεις από ρόλους που τράβηξαν βαθιά στη μνήμη και έγιναν πληροφορίες, πληροφορίες που επαναλήφθηκαν τόσες φορές που τελικά έγιναν αναμνήσεις. Όλα σκόρπια και όχι με τη σειρά που επιβάλουν τα βιογραφικά:
«Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργου Μιχαηλίδη, «Βάκχες» σε σκηνοθεσία Μ. Λάνγκχοφ, «Ονειρεύομαι τους φίλους μου» του Ν.Παναγιωτόπουλου (1993), «Ελεύθερο Θέατρο», «Φάουστ», «Αναστασία», «Αγαμέμνων», «Βυσσινόκηπος» «10η Εντολή» «Κρίμα που είναι πόρνη», «Εκκλησιάζουσες» «Οι ακροβάτες του κήπου» του Χρ.Δήμα (2001), 3 συλλογές διηγημάτων, «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντ. Γκότσεφ, σπουδές  στο «Cours Simon» στο Παρίσι και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1969) «Όμηρος» του Κ. Γιάνναρη (2004), «'Αμυνα ζώνης», «Μαρά/Σαντ». Γεννήθηκε το 1948.

Κουρέλια του χρόνου

Σκόρπιες εικόνες, στιγμές από παραστάσεις, μια αίσθηση, ταινίες σε επανάληψη, μια τυχαία συνάντηση στην οθόνη της τηλεόρασης. Ο ηθοποιός αφήνει πίσω του κάτι ενιαίο, έναν συμπαγή κόσμο αποτελούμενο από μικρούς και μεγάλους ρόλους, από διαφορετικές εικόνες και εποχές, φράσεις και τρόπους. Κουρέλια χρόνου, διαφορετικές θερμοκρασίες. Και τελικά στο κέντρο πάντα ο ίδιος, πυρήνας του κόσμου του, του κόσμου αυτού με το οποίο και μεις ήρθαμε λίγο σε επαφή. Ο Μηνάς Χατζησάββας υπήρξε ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του.

Πολιτικό γεγονός

Η κηδεία του έγινε την Τετάρτη στο πρώτο νεκροταφείο. Ήταν πολιτική, όπως επιθυμούσε ο ίδιος. Σύμφωνα με την επιθυμία του θα ακολουθήσει αποτέφρωση του νεκρού, που θα γίνει εκτός Ελλάδας, λόγω κολλήματος από την ελληνική πολιτεία.
Σύμφωνα και πάλι με την επιθυμία του ηθοποιού, ο σύντροφός του, Κώστας Φαλελάκης, οι αδελφές και οι ανηψιές του ζήτησαν να μην υπάρξουν στεφάνια. Υπήρξε ένα κουτί όπου ο καθένας μπορούσε να αφήσει όσα χρήματα επιθυμούσε. Το ποσό θα δοθεί σε οργανώσεις προσφύγων και μεταναστών.
Η κηδεία του Μηνά Χατζησάββα υπήρξε ένα πολιτικό γεγονός. Τόσο λόγω των επιλογών του ίδιου στους όρους με τους οποίους έγινε η κηδεία, όσο και από τα λόγια του συντρόφου του: «Χρειάστηκαν απίστευτες διαδικασίες, και πήγαμε στην αστυνομία με βεβαιώσεις και με την γιατρό του για να μπορέσουμε να το κάνουμε. Προσδοκούσε αυτό το γαμημένο σύμφωνο συμβίωσης που δεν έρχεται, και αντί για συλλυπητήρια, θα έλεγα σε όλη αυτή την ομάδα που ξέρω τι έχει κατατεθεί, ότι υπάρχουν και διαφορετικοί άνθρωποι –το λέω και στην κοινωνία- που είναι ομοφυλόφιλοι. Δεν το έκρυψε ποτέ ο Μηνάς αυτό, δεν ντράπηκε ποτέ γι΄αυτό. Θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Και να πεθαίνουμε με αξιοπρέπεια. Δώστε μας αυτή την δυνατότητα επιτέλους! Αυτό μόνο θέλει η απώλεια… αγάπη!» 
Μα μια ζωή δεν μπορεί να χωρέσει μεσ' τις λέξεις, όπως αντίστοιχα η τέχνη δεν χωράει στη σιωπή. Αυτό που μένει για όλους εμάς είναι να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε τον Μηνά Χατζησάββα, την τέχνη, την παρακαταθήκη, το παράδειγμά του. 
http://tsalapatis.blogspot.gr/
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet