Της Στέργιας Κάββαλου

Eικονογράφηση: Γιώτα Κοκκόση

 

Απέναντι από το προνήπιό μου υπάρχουν σπίτια, λουλούδια, αυτοκίνητα και ένα παγκάκι. Είναι ξύλινο και παλιό.

Το πρωί το κοιτάω χωρίς να σταματήσω αλλά το μεσημέρι που θα με πάρει η μαμά…

Πρώτα κάθεται εκείνη, βγάζει την τσάντα από τους ώμους μου, την ακουμπάει στο παγκάκι και με κλείνει στην αγκαλιά της.

 

Εγώ θα της πω:

«Είχαμε φακές, έφαγα δυο πιάτα»

«Στην αυλή με τη Μέλια παίξαμε τις κοιμισμένες»

«Με την Ελπίδα έχουμε τα ίδια παπούτσια!»

«Σήμερα ήμουν η βοηθός της κυρίας!»

«Ο Γιώργος μού έσφιξε το χέρι πολύ δυνατά»

«Έκλαιγα όλη μέρα από μέσα μου. Μου έλειπες, μαμά…»

 

 

Η μαμά θα μου πει:

«Δύο πιάτα; Τόσο νόστιμες τις κάνει η κυρία Γωγώ;»

«Τις ωραίες κοιμισμένες; Ελπίζω μόνο να μη ροχαλίζατε.»

«Ουάου, λες να φοράτε και ίδιο νούμερο;»

«Σου άρεσε; Τι κάνει μια βοηθός;»

«Πόνεσες; Του είπες να μην το ξανακάνει;»

«Κι εσύ μου έλειψες, λουλουδάκι μου. Είδες που συναντηθήκαμε στο μυαλό μας;»

 

Τις φορές που βρέχει η μαμά λέει «Δεν πειράζει, θα κάνουμε την αγκαλιά μας στο σπίτι». Εμένα όμως με πειράζει. Δεν είναι το ίδιο.

Μόλις μπω στο σπίτι, έχω να βγάλω τα παπούτσια μου και να πλύνω τα χέρια μου. Μετά θέλω να δω παιδικά ή να φάω κάτι ακόμα όχι όμως να μιλήσω για το σχολείο.

 

Χτες συνέβη κάτι φοβερό. Δυο μεγάλα αγόρια έτρωγαν κρουασάν και γελούσαν. Πάνω στο παγκάκι μας! Μα πώς βρέθηκαν εκεί; Γιατί;

Έτρεξα αμέσως προς το μέρος τους και φώναξα κλαίγοντας:

«Αυτό είναι το παγκάκι της αγκαλιάς! Κάθομαι μόνο εγώ με τη μαμά μου! Να φύγετε!»

Πριν προλάβουν να μου απαντήσουν, η μαμά με πήρε κοντά της για να συνεχίσουμε τον δρόμο μας ψιθυρίζοντας ένα «συγγνώμη» προς το μέρος τους.

Κάθισε στο πρώτο πεζούλι που βρήκε μπροστά της, άνοιξε τα χέρια της και με έκρυψε στην αγκαλιά της. Αφού μου χάιδεψε τα μαλλιά, μου σκούπισε τα δάκρυα και μου εξήγησε ότι τα παγκάκια είναι για όλους.

«Για να ξεκουράζονται, να πίνουν κάτι, να διαβάζουν, να μιλάνε.

Το σημαντικό είναι να βρίσκουμε μέσα στη μέρα μερικά λεπτά μόνο για εμάς, για να κάνουμε αγκαλιές και να λέμε τα νέα μας και αυτό μπορούμε να το κάνουμε παντού!»

«Εμ, όχι και παντού…» της απάντησα δείχνοντάς της το ζωγραφισμένο πεζούλι.

Σηκώθηκε τόσο απότομα που νόμιζα ότι θα με έριχνε κάτω! Το καινούριο φόρεμα της μαμάς και η τσάντα μου ήταν γεμάτα πράσινες και ροζ κιμωλίες κι εγώ τελικά έπεσα στ’ αλήθεια κάτω, όμως από τα γέλια…

 

Στέργια Κάββαλου Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet