Καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι συναντιούνται, άλλοτε το επιδιώκουν κι άλλοτε πρόκειται για τυχαίες συναντήσεις. Συζητούν και συναγελάζονται, γνωρίζονται και έρχονται πιο κοντά. Είναι εκείνες οι απλές συναντήσεις που οι άνθρωποι μιλάνε απλά, για καθημερινά πράγματα. Που συχνά δεν έχουν κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά είναι εκείνες που συγκροτούν την ανθρώπινη κοινωνικότητα και, εν τέλει, την ουσία της ίδιας της ζωής.

Το 2021 έγραφα για την ταινία «Η γυναίκα που έφυγε» του νοτιοκορεάτη Χονγκ Σαν-Σου, πως είναι μια ταινία στην οποία δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα «κι όμως πίσω από αυτήν την απουσία οποιασδήποτε δράσης συμβαίνουν πολλά, πάρα πολλά». Φέτος ο ίδιος σκηνοθέτης έρχεται με τη νέα του ταινία «Η ιστορία μιας μυθιστοριογράφου» (So-seol-ga-ui Yeong-hwa) και πολύ απλά καταφέρνει για μια ακόμη φορά να γοητεύσει. Με μια ταινία ανθρώπινων συναντήσεων, συζητήσεων και περιορισμένης δράσης, ο Χονγκ Σα-Σου οικοδομεί ένα πλέγμα αλυσιδωτών ανθρώπινων επαφών δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις μικρολεπτομέρειες και τις φευγαλέες εμπνεύσεις των ηρώων του.

Μια γυναίκα, που όπως μαθαίνουμε είναι συγγραφέας μυθιστορημάτων, επισκέπτεται μια παλιά της φίλη που έχει ένα βιβλιοπωλείο στα περίχωρα της Σεούλ. Φεύγοντας συναντιέται τυχαία με έναν σκηνοθέτη και τη σύζυγό του και λίγο αργότερα, όλοι μαζί, συναντούν μια νεαρή ηθοποιό. Η συγγραφέας και η ηθοποιός μένουν μόνες και η πρώτη προτείνει στη δεύτερη να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία μικρού μήκους που θα ήθελε να κάνει. Λίγο πριν αποχωριστούν, η συγγραφέας συνοδεύει την ηθοποιό για να συναντήσει μια φίλη της που τυχαίνει να είναι η ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου. Εκεί βρίσκεται η βοηθός της βιβλιοπώλισσας και ένας ποιητής και όλοι μαζί κάθονται σε ένα τραπέζι κι αρχίζουν να πίνουν και να συζητούν. Η συνέχεια δίνεται σε μια κινηματογραφική αίθουσα για τη δοκιμαστική προβολή της ταινίας μικρού μήκους που έγραψε η συγγραφέας και πρωταγωνιστεί η ηθοποιός.

Αν οι λέξεις ομορφιά, κομψότητα και λεπτότητα σημαίνουν κάτι, τότε αυτές είναι που περιγράφουν με λίγα λόγια την ταινία του Χονγκ Σαν-Σου. Ο σκηνοθέτης με σταθερά πλάνα μοιάζει να παρακολουθεί και να καταγράφει τους ήρωές του, παρατηρώντας τους με κάθε λεπτομέρεια. Η καθαρή ασπρόμαυρη φωτογραφία σε συνδυασμό με την απλότητα και την αγνότητα των προθέσεων του σκηνοθέτη μας φέρνουν μπροστά σε ένα σινεμά που ζει κι αναπνέει ανάμεσά μας, που κινείται σύμφωνα με τις επιταγές και τις ανάγκες των ανθρώπων, γίνεται η ίδια η ανάσα τους.

Η ταινία απευθύνεται σε θεατές οι οποίοι έχουν την ικανότητα να κατανοήσουν το μεγαλειώδες που κρύβεται πίσω από το απλό και το ασήμαντο το οποίο γίνεται σημαντικό όταν κατανοήσει κάποιος τη σημασία του. Όπως για παράδειγμα η τυχαία συνάντηση δύο γυναικών η οποία οδήγησε στην πραγμάτωση ενός κοινού οράματος. Κι όλα αυτά με τρυφερότητα, χωρίς εντάσεις, εξάρσεις και πάθη. Με έναν τρόπο «που σε πάει μόνος του», με την υποδόρια δύναμη που έχει ένα χάδι, ένα χάδι στα μάτια. Κι όλα αυτά τα υπέροχα μέσα από μια σκηνοθεσία λιτή και φιλοτεχνημένη με σπουδή μέχρι την παραμικρή της λεπτομέρεια.

 

Στράτος Κερσανίδης strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com
Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet