Χρειάστηκε απλώς ένα Προεδρικό Διάταγμα για να γίνουν οι καλλιτέχνες ανειδίκευτοι εργάτες, κάτοχοι δύο απολυτηρίων Λυκείου - ένα καταθέτουν υποχρεωτικά πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις στις Σχολές τους, ένα παραλαμβάνουν μετά την αποφοίτηση τους από αυτές, τρία, πέντε, δέκα χρόνια μετά, αναλόγως το αντικείμενο. Όσα νά ’ναι τα χρόνια, για το Δημόσιο δεν υπήρξαν ποτέ. Σπουδές εδώ, μεταπτυχιακά αλλού, συνεχείς μετεκπαιδεύσεις εξαφανίστηκαν αυτομάτως. Δεκαετίες περιμένουν την ίδρυση δημόσιας Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών. Τώρα κατρακυλούν ακόμα πιο κάτω. Εκτός αν επιλέξουν τα ιδιωτικά κολέγια - πολυκαταστήματα που ετοιμάζονται να ξεφυτρώσουν στην εύφορη νεοφιλελεύθερη κοιλάδα. Η κυβέρνηση έχει εκδώσει από καιρό υποσχετικές.

Δεν είναι μόνο τα μισθολογικά κλιμάκια, οι συνταξιοδοτικές απώλειες, ο αποκλεισμός από εργασιακά περιβάλλοντα που αυτονόητα τους εμπεριέχουν. Είναι το ράπισμα στην αξιοπρέπεια ανθρώπων που υπερήφανα αυτοαποκαλούνται εργάτες της Τέχνης, πλην υπερβολικά εξειδικευμένοι και αενάως ειδικευόμενοι.

Πρώτοι οι σπουδαστές της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου αντέδρασαν με κείμενο και κατάληψη της Σχολής τους. Ακολούθησαν σπουδαστές και επαγγελματίες όλων των κλάδων, ενώ οι υπεύθυνοι των δραματικών σχολών θα κινηθούν νομικά κατά του ΠΔ, απαιτώντας ανάκληση ή ακύρωση του. Οι ηθοποιοί διαβάζουν επί σκηνής την ανακοίνωση του ΣΕΗ την ώρα της υπόκλισης και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανακαλύπτοντας την ουσία του ζητήματος βρίσκει το αίτημα λογικό - η υπογραφή της κοσμεί το έγγραφο.

Οι καλλιτέχνες ενώθηκαν δια της συλλογικής οργής σε συλλογική δράση, εξαγγέλλοντας απεργιακές κινητοποιήσεις. Αυτοί που με το προϊόν της δουλειάς τους απέτρεψαν τη γενικευμένη κατάθλιψη τον καιρό του εγκλεισμού, χτυπήθηκαν από τις αλλεπάλληλες κρίσεις όσο λίγοι, κουβάλησαν το βάρος του κινήματος #metoo, στήριξαν τα θύματα του κραταιού Λιγνάδη. Διαχρονικά αυθάδεις προς την αλαζονική αυθαιρεσία της εξουσίας. Ο Τρελός του Βασιλιά ήταν πάντοτε πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Πόσο επικίνδυνοι μπορούν να γίνουν άραγε πολλοί Τρελοί μαζί;

 

Ο.Α.

 

 

Δεν θα περάσει!

 

Ήμασταν κόσμος πολύς στο κάλεσμα των επαγγελματικών καλλιτεχνικών σωματείων, των σπουδαστών των δραματικών σχολών, των ωδείων και των σχολών χορού την Τρίτη, έξω από το υπουργείο Πολιτισμού. Ως της Τέχνης οικογένεια. Όλες οι ειδικότητες, όλες οι ηλικίες. Με τη νεότητα να πρωτοστατεί αλλά και τους άλλους, στο μεσουράνημα της καλλιτεχνικής ζωής ή με το βάρος της πολύχρονης εμπειρίας και της προσπάθειας. Με τα πανό και τις μουσικές μας να πλημμυρίζουν την Πατησίων, τα Χαυτεία, τη Σταδίου και να φτάνουν στην πλατεία Συντάγματος. Και παρουσίες συμπαράστασης από βουλευτές, βουλεύτριες και στελέχη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ (μαζί με τη Γραμματέα του Ράνια Σβίγκου) αλλά και του ΚΚΕ, του ΜέΡΑ 25 και άλλων συλλογικοτήτων της Αριστεράς.

«Δεν θα περάσει!» η αποφασιστική κραυγή στον δρόμο. «Σπουδάζω 3 χρόνια και θέλω το πτυχίο, όχι το χαρτί που δίνει το σχολείο!» το αυτονόητο αίτημα της νεότητας, χαστούκι στον παραλογισμό ενός Προεδρικού Διατάγματος που έφερε την καλλιτεχνική κοινότητα πέραν του τελευταίου ορίου της αντοχής και ανοχής της. Πέραν των όσων μπορεί η αξιοπρέπεια της να δεχτεί.

Ο κόσμος στα πεζοδρόμια πολύς –κανείς δεν δείχνει να ενοχλείται από την ξαφνική εκτροπή της κυκλοφορίας, την αναστάτωση στο κέντρο της πόλης– στάθηκαν εκεί να χειροκροτούν την πορεία, να ενθαρρύνουν, να κατανοούν, να στηρίζουν. Επειδή αυτό που αρνείται να αποδεχτεί ως αναφαίρετο δικαίωμα η κυβέρνηση, το αποδέχεται ως απολύτως φυσικό η κοινωνία. Κι αν η προγραμματισμένη για το ίδιο απόγευμα συνάντηση των συνδικαλιστικών εκπροσώπων των καλλιτεχνών με την αντιπροσωπεία των τριών συναρμόδιων και συνυπεύθυνων υπουργείων (Πολιτισμού, Εσωτερικών, Παιδείας) δεν κατέληξε πουθενά, κανείς δεν κάμφθηκε. Θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική νίκη, δυνατότεροι και περισσότεροι. Εξάλλου, αυτό είναι η Τέχνη ταγμένη να κάνει: να ανοίγει δρόμους στην κοινωνία, συγκρουόμενη με την εξουσία. Αυτό θα κάνουμε λοιπόν κι αυτή τη φορά!

 

Όλγα Αθανίτη

 

 

Απαξίωση των καλλιτεχνών
και κυβερνητικά ψεύδη

 

Η κυβέρνηση της ΝΔ «πάτησε» σε ένα διαχρονικό πρόβλημα που αφορά την καλλιτεχνική εκπαίδευση και, αντί να συνεχίσει στον δρόμο που άνοιξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και να το επιλύσει μετά από ευρεία διαβούλευση, με ένα ακραία προσβλητικό για τον Πολιτισμό της χώρας Προεδρικό Διάταγμα, έριξε στο εργασιακό χάος τους καλλιτέχνες (κατηγορία ΔΕ/δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για «μπίζνες» ιδιωτικών ΙΕΚ και Κολεγίων.

Οι καλλιτεχνικές σχολές είναι ακαδημαϊκά αδιαβάθμητες. Τα ωδεία δεν έχουν καμία ακαδημαϊκή διαβάθμιση, οι σχολές χορού, κινηματογράφου και οι δραματικές σχολές ήταν Τεχνολογικής Εκπαίδευσης με νόμο του 1981. Το 2003, η βαθμίδα καταργήθηκε, αφήνοντας και αυτούς τους αποφοίτους χωρίς διαβάθμιση. Το 2018 με νόμο του ΣΥΡΙΖΑ, δόθηκε η δυνατότητα σε κάποιους (απόφοιτοι δραματικών και σχολών χορού) να ισοτιμήσουν τις σπουδές τους.

Ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέουμε την ακαδημαϊκή διαβάθμιση με την επαγγελματική και το προσοντολόγιο, όπου δεν απαγορεύεται να δοθεί ΤΕ στα πτυχία των καλλιτεχνικών σπουδών. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με τον νόμο 4325/2015, καθόρισε όλοι οι μουσικοί που εργάζονται σε οργανισμούς ΟΤΑ να προσλαμβάνονται ως ΤΕ. Η ρύθμιση αυτή αφορούσε εκατοντάδες μουσικούς που εργάζονται σε δημοτικά ωδεία, μουσικά σύνολα, μπάντες κ.λπ. Για τις δραματικές σχολές και τις σχολές χορού δεν υπήρχε ανάλογη ρύθμιση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν διορίζονταν οι απόφοιτοι ως ΤΕ.

Το ΠΔ 85/2022 καθορίζει την επαγγελματική βαθμίδα στην οποία ανήκουν τα επαγγέλματα. Επομένως, η λογική της κυβέρνησης ότι το προσοντολόγιο μεταφράζει την ακαδημαϊκή βαθμίδα σε επαγγελματική και δεν μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό, είναι «απάτη». Είναι γνωστό άλλωστε ότι τα κολέγια, μετά από πίεση της ΕΕ, πήραν επαγγελματική βαθμίδα ΠΕ/ Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση χωρίς ακαδημαϊκή αντιστοίχιση. Δεν είναι θέμα νόμου αλλά πολιτικής βούλησης, που είναι πλέον φανερή.

Τώρα, όλοι οι καλλιτέχνες στους ΟΤΑ θα προσλαμβάνονται ως ΔΕ. Το επιχείρημα ότι το ΠΔ δεν θα επιφέρει καμία αλλαγή, αφού δεν θα πληγούν οι ήδη υπηρετούντες, είναι επίσης ψέμα. Η ανανέωση της σύμβασης των συμβασιούχων θα γίνει με τους νέους όρους. Ειδικά στα δημοτικά ωδεία όπου οι καθηγητές εργάζονται με 9μηνες συμβάσεις, οι επαναπροκηρύξεις των θέσεων τους θα γίνει ως ΔΕ. Ένας καθηγητής πιάνου με δίπλωμα ωδείου, που διδάσκει για πολλά χρόνια σε ένα ωδείο, από τον Σεπτέμβρη ή δεν θα μπορεί καθόλου να δουλεύει, ή θα δουλεύει έχοντας υποστεί υποβάθμιση με αντίστοιχη μείωση μισθού.

Είναι μελετημένη «απάτη» για έναν επιπλέον λόγο: οι υπάρχουσες καλλιτεχνικές σχολές είναι η ραχοκοκαλιά της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Ορισμένες από αυτές έχουν τεράστιο συμβολικό και πολιτιστικό φορτίο. Τα ιδιωτικά κολλέγια και τα ΙΕΚ δεν μπόρεσαν να έχουν μεγάλη διείσδυση σε αυτόν τον κλάδο, αν και το προσπαθούν χρόνια. Με αυτή την υποβάθμιση η κυβέρνηση κάνει ένα διπλό δώρο: ένα στα κολέγια και ένα στα ΙΕΚ, αφού αν οι προκηρύξεις των διαγωνισμών για τους ΟΤΑ γίνονται για ΔΕ, θα μπορούν να συμμετέχουν και απόφοιτοι ΙΕΚ, κάτι που δεν γινόταν μέχρι τώρα.

Συγχρόνως όμως υποβαθμίζει τον σύγχρονο Πολιτισμό επί της ουσίας. Διότι οι καλλιτεχνικές σχολές βρίσκονται υπό την πολύ στενή εποπτεία του ΥΠΠΟ σε αντίθεση με τα ΙΕΚ ή τα κολέγια που δεν τα εποπτεύει κανείς ως προς το περιεχόμενο των σπουδών τους. Το ΥΠΠΟ εγκρίνει τους διορισμούς καθηγητών στις καλλιτεχνικές σχολές, καθορίζει τα προγράμματα σπουδών, ορίζει τις επιτροπές των εξετάσεων και υπογράφει τα διπλώματα. Επομένως, η κυβέρνηση θεωρεί το ΥΠΠΟ αναξιόπιστο. Επιπλέον, πρόκειται για ηθική απαξίωση των ανθρώπων του Πολιτισμού. Μετά την πανδημία, που η κυβέρνηση τους φέρθηκε σχεδόν εκδικητικά, έρχεται με μια νέα προσβολή. Ουσιαστικά εκμηδενίζει την επαγγελματική τους ιδιότητα, παρουσιάζοντάς τους ως χομπίστες, όπως στην περίοδο της πανδημίας. Θέλει τους ανθρώπους του πολιτισμού εξαθλιωμένους, χωρίς προσωπική αξιοπρέπεια και δύναμη.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αποτελεί δέσμευση, πρώτον η άμεση απόσυρση του ΠΔ και αντικατάσταση του ΔΕ με ΤΕ. Δεύτερον, η διαβάθμιση των καλλιτεχνικών σχολών μετά από ευθεία διαβούλευση με τα σωματεία και τους φορείς. Τρίτον, η ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών.

Μόνο μια αριστερή, προοδευτική κυβέρνηση μπορεί να άρει αυτή την αδικία απέναντι στον κόσμο του Πολιτισμού. Και θα το κάνει.

 

Σία Αναγνωστοπούλου,

βουλεύτρια, τομεάρχισσα Πολιτισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

 

 
Από πότε είναι αθέμιτο
να ομονοούν κλάδοι και σωματεία;

 

Αιφνιδιαστικά, μέσα στις γιορτινές μέρες μάς προέκυψε ένα Προεδρικό Διάταγμα που αφορά στην απαξίωση των τίτλων σπουδών όλων όσοι πάλεψαν επί δεκαετίες για να μάθουν και να εμβαθύνουν σε ένα όργανο.
Αποδείχθηκε πως οι συντάκτες του απαράδεκτου σκεπτικού-διατάγματος βρίσκονται μακριά από την πραγματικότητα της φοίτησης, της βαθύτερης μελέτης και αφοσίωσης στη μουσική εξέλιξη στη σύγχρονη εποχή. Έχουν εκλάβει τη μουσική και τα όργανα όχι ως επιστήμη, αλλά στη λογική «περάσαμε-ψεκάσαμε-τελειώσαμε». Και μόνο το γεγονός ότι αναγκάστηκε ο υπεύθυνος υπουργός Γιατρομανωλάκης να προβεί σε προφορικές διευκρινίσεις (λόγια στον αέρα δηλαδή) δείχνει πως, έτσι όπως είναι διατυπωμένο το ΠΔ προκάλεσε τις αντιδράσεις όλων των κλάδων του καλλιτεχνικού κόσμου.
Όταν το διάβασα, αναρωτήθηκα: Βρε, μπας και δεν ξέρουμε να διαβάζουμε όλοι μας; Μήπως, ξαφνικά, όλοι μας μεταβληθήκαμε σε τυφλά στρατιωτάκια των κομματικών συμφερόντων για να πολεμήσουμε το καθεστώς;
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αυτό ακριβώς υπαινίχθη, αντί να υποστηρίξει την πλήρη ασάφεια και των τριών υπουργείων τα οποία δήλωσαν πως το ΠΔ είναι αποτέλεσμα «στενής συνεργασίας Μενδώνη-Κεραμέως-Βορίδη».
Όσον αφορά τους νέους μουσικούς, θα τους συνιστούσα να μην επαναλάβουν την άγνοια του αντικειμένου των παλαιότερων γενεών σε εποχές που το βλέμμα της κοινωνίας ήταν προς την επιβίωση. Τώρα, ο 21ος αιώνας, είναι διαφορετικός και υπάρχει ανάγκη για φως παντού. Να ανοίξουν πόρτες και παράθυρα. Να γίνει ξεκάθαρο πως οι αποφάσεις δεν μπορούν να αφορούν την κοινωνία δίχως να ρωτούν την κοινωνία.
Όσοι πήραν αυτές τις απαράδεκτες αποφάσεις «Λυκειοποίησης» όλων των καλλιτεχνικών κλάδων, ας παρατηρήσουν πόσοι και ποιοι κλάδοι διαμαρτυρήθηκαν με τα ίδια επιχειρήματα. Τόσο εγώ, όσο και οι συνάδελφοι μουσικοί της γενιάς μου και όχι μόνο, με δέκα και πάνω χρόνια σπουδών, με πολύωρη καθημερινή μελέτη, με επί χρόνια έξοδα, σε πολλές περιπτώσεις σπουδές στο εξωτερικό, με φεστιβάλ, σεμινάρια, ρεσιτάλ, διδασκαλία εδώ και στο εξωτερικό, συμμετοχές σε ποικίλες μουσικές μορφές εκδηλώσεων, με διακρίσεις, με βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς, με ηχογραφήσεις, δισκογραφία, δημόσιες ερμηνείες κοντσέρτων με μεγάλα σχήματα ορχηστρών, με συνθετικές και τόσες άλλες δράσεις!
Όλοι είμαστε βαλτοί;
Θα μας ενοχοποιούν για ανύπαρκτες κομματικές εξαρτήσεις;
Από πότε είναι αθέμιτο να ομονοούν οι κλάδοι και τα σωματεία;

Έλεος, επί τέλους αξιότιμη κα Πρόεδρε της Δημοκρατίας! Το διάταγμα που υπογράψατε φέρνει και εσάς σε αντίθεση με όλον αυτόν τον κόσμο της δημιουργίας.

 

Νότης Μαυρουδής,

μουσικός, συνθέτης

 

 

Το ΠΔ αντιτίθεται στη συλλογικότητα

 

Για την απαράδεκτη υποτίμηση των καλλιτεχνών της χώρας από την κυβέρνηση, έχω να πω τα παρακάτω: Ο διαχωρισμός που κάνετε είναι εξαιρετικά επικίνδυνος αφού, πέρα από ασύλληπτα απαξιωτικός, τείνει να δημιουργήσει εντάσεις ανάμεσα σε συναδέλφους, σε όλους εμάς που μοιραζόμαστε τη σκηνή, τα θρανία, και περισσότερο από όλα, τις αγωνίες μας και τους κοινούς μας αγώνες στα εργασιακά, τα έτσι κι αλλιώς άδικα, για τα οποία παλεύουμε οι άνθρωποι της τέχνης χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε ο ένας για το πτυχίο του άλλου. Είμαι από αυτούς που θεωρούνται ότι δεν προσβάλλονται από το άθλιο Προεδρικό Διάταγμα, στην πραγματικότητα όμως, όλο αυτό με προσβάλλει κατάφωρα, γιατί έρχεται απέναντι στη σημαντικότερη αξία της τέχνης, τη συλλογικότητα. Αυτό θέλουμε να εμπνεύσουμε ως καλλιτέχνες στο θίασο, ως εκπαιδευτικοί στους σπουδαστές μας, ως άνθρωποι του πολιτισμού στην κοινωνία. Εάν θεωρείτε πως ο απόφοιτος του Λυκείου, τον οποίο τιμώ βαθιά, είναι γνώστης των τεχνών στον βαθμό που τις ασκεί επαγγελματικά, τότε όχι μόνο να επαναφέρετε τα καλλιτεχνικά μαθήματα που καταργήσατε από τα σχολεία, αλλά να τα γεμίσετε με μαθήματα πολιτισμού και ανθρωπισμού, για να καλλιεργηθεί η κριτική σκέψη που τόσο ασφαλώς φοβάστε.

 

Ευγενία (Τζένη) Αρσένη,

διδάκτωρ Αισθητικής Φιλοσοφίας, σκηνοθέτρια, θεατρολόγος

 

 

Η γνώση του καλλιτέχνη
δεν είναι χρήσιμη στην πολιτεία

 

Όλοι οι καλλιτέχνες ΔE (Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης), δηλαδή όλοι ανειδίκευτοι εργάτες. Αυτό σημαίνει πρακτικά για το θέατρο ότι τρία ολόκληρα χρόνια επί περίπου 10 με 12 ώρες τη μέρα ασχολείσαι με το πώς θα καταφέρεις ένα κείμενο γραμμένο με λέξεις τυπωμένες στο χαρτί, να το κάνεις εσύ να μοιάζει προφορικό και ότι το γέννησες εσύ εκείνη τη στιγμή μέσα από τη διάνοια και το συναίσθημά σου και αυτό δεν σημαίνει για την πολιτεία τίποτα. Δεν είναι γνώση, δεν την χρειάζεται, δεν της χρησιμεύει. Το θέατρο, η τέχνη δεν της χρησιμεύει. Κάποιος καλλιτέχνης που έχει μόνο πτυχίο δραματικής τέχνης ή σχολής χορού ή κινηματογράφου δεν δικαιούται να θέσει υποψηφιότητα για καμιά θέση στον δημόσιο τομέα σε καμιά θέση σχετική με το αντικείμενό του. Γιατί η πολιτεία απλά δεν αναγνωρίζει αυτό το αντικείμενο. Τζάμπα ο κόπος που λέμε.

 

Μάνια Παπαδημητρίου,

ηθοποιός, σκηνοθέτρια, διευθύντρια σπουδών της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, μέλος ΔΣ του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών

 

 

Οι έχοντες εξουσία μισούν
τους εργάτες της τέχνης

 

Και υψώνουν ξανά εμπόδια στον δρόμο σου. Και σου λένε: τίποτα δεν έκανες. Μετεξεταστέος έμεινες. Και έρχονται τα λόγια των δασκάλων σου: Καμία εξουσία δεν αγαπάει την Τέχνη. Δεν στηρίζει την Τέχνη, παρά μόνον για να πάρει από το φως της. Καμώνεται πως χαίρεται δίπλα της. Προσπαθεί να την χρησιμοποιήσει. Και οι έχοντες εξουσία, μισούν τους εργάτες της Τέχνης. Τους μισούν που ενώ πυρώνονται από τη φλόγα της, δεν καίγονται. Γιατί αυτό είναι οι καλλιτέχνες. «Παίδες εν Καμίνω». Και παρότι «ἐν τῇ πηγῇ τῆς φλογός», ευρισκόμενοι, «ὡς ἐπὶ ὕδατος», αγάλλονται!
Και εσύ που για μια στιγμή κοντοστέκεσαι. Εισπνέεις βαθιά. Και προσπερνάς. Γιατί εσύ που ευλογήθηκες των αχράντων να κοινωνείς χωρίς να καίγεσαι, δεν σταματάς. Γιατί με την Τέχνη κέρδισες το προνόμιο, εσύ, ο θνητός να συνομιλείς με την Αθανασία.

Πέτρος Γάλλιας,
χορογράφος, πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων την περίοδο 2002- 2017, πρόεδρος του ελληνικού τμήματος του Διεθνούς συμβουλίου Χορού CI D UNESCO την περίοδο 2011-2022, παραιτηθείς στις 26.12 από τη γνωμοδοτική επιτροπή ανωτέρων σχολών χορού ΥΠΠΟ

 

 

Μας βάφτισαν εν μια νυκτί χομπίστες

 

Τι λόγια να βρω για να εξηγήσω σε κάποιον ότι μετά από τρία χρόνια εντατικών σπουδών, τεράστιων θυσιών -τόσο δικών μου όσο και της οικογένειάς μου- έχουμε βρεθεί στο σημείο να εξηγούμε τα αυτονόητα. Τρία χρόνια «δουλειά - φάντασμα» για την πολιτεία. Σαν να μην έγιναν ποτέ. Είμαι πλέον δις απόφοιτος λυκείου στα μάτια τους. Με τόμους βιβλίων, ατελείωτες ώρες υποκριτικής, χορού και μουσικής, πρόβες και παραστάσεις. Κλάματα, γέλια, άγχος και επιβραβεύσεις, όπως δηλαδή σε κάθε θεσπισμένη εκπαιδευτική διαδικασία. Και όλα αυτά γιατί; Για να μάθουμε μια μέρα ότι στην ουσία δεν έχουμε κάνει κάτι. Ο κόπος μας μάταιος. Μας βάφτισαν εν μια νυκτί χομπίστες. Ο πολιτισμός και οι τέχνες, ωστόσο, είναι έννοιες πολύ μεγαλύτερες από όλους μας και οφείλουμε όλοι να τις διαφυλάξουμε από οποιονδήποτε ή οποιαδήποτε θεωρεί ότι, στις δύσκολες μέρες που διανύουμε, είναι περιττές. Θα βρισκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφής απαξίωση του κλάδου μας, αυτού των παραστατικών τεχνών, και θα μαχόμαστε για όσα με κόπο και ιδρώτα αποκτήσαμε. Μαζί. Για όσο χρειαστεί. Στους χώρους εργασίας και στους δρόμους.

 

Νικόλας Καλιδόνης, ηθοποιός

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet