«Δεν είναι το ποτό, δεν είναι η ανεργία, είναι η πατριαρχία»,

σύνθημα διαδηλώσεων κατά των γυναικοκτονιών, Αθήνα 2022.

 

Εννέα γυναικοκτονίες την τελευταία βδομάδα του Δεκέμβρη και ερευνώνται άλλες τρεις, δεκαεννιά ολόκληρο τον μήνα κα ενενήντα εννέα το 2022. Σχεδόν όλες οι γυναίκες –ανεξάρτητα από ηλικία– δολοφονήθηκαν από τον νυν ή πρώην σύζυγο, ενώ οι μισές απ’ αυτές είχαν ήδη καταγγείλει στις αρμόδιες αστυνομικές υπηρεσίες την κακοποιητική συμπεριφορά του μετέπειτα δολοφόνου τους. Εν τούτοις, δεν πραγματοποιήθηκε αξιολόγηση κινδύνου, ούτε οι καταγγελίες διαβιβάστηκαν στους ειδικούς δικαστές, ώστε να ληφθούν μέτρα προστασίας των γυναικών και των παιδιών τους, όπως ορίζει ο σχετικός νόμος. Η κρίσιμη στιγμή στις ενδοοικογενειακές γυναικοκτονίες, όπως επιβεβαιώνουν και δικαστές-ίνες, είναι όταν η γυναίκα ενημερώνει τον σύζυγο για την απόφασή της να χωρίσουν, αμφισβητώντας έτσι έμπρακτα κοινωνικούς ρόλους, όπως η αποδοχή του ελέγχου της ζωής της από τον σύζυγο και η υποταγή της σε αυτόν.

Από το 2003 έχουν διαπραχθεί τουλάχιστον 1.831 γυναικοκτονίες και από το 2013 έμειναν ορφανά 342 παιδιά και 46 παιδιά δολοφονήθηκαν από τον πατέρα τους, πρώην κατά κανόνα σύζυγο, με στόχο την πρόκληση ακραίας βλάβης και πληγώματος και στη μητέρα τους, (έμφυλη βικάρια βία)1. Οι γυναικοκτονίες δεν έχουν τοπικά χαρακτηριστικά και διαπράττονται σε αρκετές πόλεις/κωμοπόλεις/χωριά του ισπανικού κράτους, ενώ το ηλικιακό εύρος είναι πολύ μεγάλο. Επιπρόσθετα, το 2021 καταγράφηκαν 120.813 καταγγελίες για άσκηση σεξιστικής βίας (εκτιμάται ότι αφορά μόνο το ¼ των περιστατικών), δηλαδή 45 σεξιστικές επιθέσεις την ημέρα.

Ο περασμένος Δεκέμβρης και ειδικότερα οι τελευταίες του μέρες επανέφεραν στη μνήμη το 1997, όταν αμέσως μετά τη βασανιστική δολοφονία της Άννας Οράντες από τον πρώην σύζυγό της2, η συσσωρευμένη οργή χιλιάδων γυναικών, ιδιαίτερα των φεμινιστριών, εκφράστηκε μαζικά, δυναμικά, διεκδικητικά, βγαίνοντας στους δρόμους και ονοματίζοντας για πρώτη φορά αυτήν τη δολοφονία ως «οικιακή–οικογενειακή βία κατά των γυναικών». Ήταν το πρώτο βήμα και ταυτόχρονα κοινωνικοπολιτική τομή: η θεωρούμενη μέχρι τότε –θεσμικά και κοινωνικά– «ιδιωτική» υπόθεση γίνεται πλέον και είναι μέχρι σήμερα δημόσια και πολιτική. Ακολούθησαν πολλά βήματα, ακόμα και άλματα, όπως το 2004 με τον νόμο κατά της έμφυλης βίας που ψηφίστηκε από τη Βουλή ομόφωνα, το 2014 με την επικύρωση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης , το 2017 με το ιστορικό «σύμφωνο κατά της έμφυλης βίας» (περιλαμβάνει και την ενδοοικογενειακή), πάλι με την ομόφωνη ψήφο της Βουλής, αλλά και το 2021 με τον νόμο για την προστασία των παιδιών θυμάτων της βικάριας έμφυλης βίας.

Σήμερα, η Ισπανία θεωρείται και είναι μια από τις λίγες χώρες με προωθημένη νομοθεσία ως προς την ισότητα των φύλων και την έμφυλη βία. Παρόλα αυτά, το σύστημα προστασίας των γυναικών και των παιδιών έχει τόσο ενδογενή κενά, όσο και υποκειμενικά (π.χ «μάτσο» αντίληψη αστυνομίας, δικαστικού σώματος), ώστε στην πράξη δεν λειτουργεί αποτελεσματικά.

Υ.Γ.: Αντεπίθεση Δεξιάς–Ακροδεξιάς. Η Δεξιά που όλο και περισσότερο συγκλίνει ιδεολογικά και πολιτικά με την άκρα δεξιά, με δηλώσεις στον Τύπο αρνούνται την ύπαρξη βικάριας έμφυλης βίας και όσον αφορά στην ενδοοικογενειακή εκφράζουν απόψεις πριν του 1997.

 

 

Σημειώσεις:

1. Βικάρια: υποκατάσταση ενός ατόμου από ένα άλλο στην άσκηση μιας λειτουργίας/καθηκόντων.

2. Το 1997 η Άννα Οράντες άνοιξε διάπλατα την πόρτα του σπιτιού της και μίλησε στην τηλεόραση για τη συστηματική κακοποιητική συμπεριφορά του πρώην συζύγου της, το πόσο είχε υποφέρει αυτή και τα πέντε παιδιά της επί 40 χρόνια και τον πανικό που τους είχε κατακλείσει. 13 μέρες μετά ο πρώην σύζυγός της αφού την έδεσε και φίμωσε την έκαψε ζωντανή για αυτήν την πράξη ..ανυπακοή της.

 

Πρόσφατα άρθρα ( Ευρώπη )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet