Από τις πομπώδεις διαδόσεις περί δεξαμενής 800.000 ψηφοφόρων μέχρι τις 4.000 εκλογείς που έχουν εγγραφεί στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους εξωτερικού, η διαφορά είναι ιλιγγιώδης. Και το φιάσκο άλλο τόσο. Και βαραίνει προφανώς την κυβέρνηση.

Δεδομένου, όμως, ότι για την ψήφιση νόμου για «την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την επικράτεια», το Σύνταγμα (άρθρο 51 § 4) απαιτεί 200 ψήφους, στους οποίους χρειάστηκε να συμβάλει και η αντιπολίτευση, είναι ανεπίτρεπτος ο ισχυρισμός ότι αυτή «ουδεμίαν ευθύνη φέρει».

Με την χαρακτηριστική τους ευθυκρισία, ο Δημήτρης Χριστόπουλος και ο αξέχαστος Ηλίας Νικολακόπουλος είχαν διαπιστώσει (Πυροτεχνήματα της ψήφου εκτός επικρατείας, «Εποχή», 18 Απρ 2021) ότι «μόνο ως έκπληξη δεν θα έπρεπε να ήρθε στους ιθύνοντες ότι οι ρυθμοί εγγραφής στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους …είναι απελπιστικά χαμηλοί».

Ο προβαλλόμενος «διακομματικός συμβιβασμός», που επικυρώθηκε στη Βουλή στις 16-12-2019, στην πραγματικότητα δεν ικανοποίησε κανέναν. Όπως φάνηκε από την ακρόαση στις 6-12-2019, όλα τα κόμματα, πλην του ΜέΡΑ25, συνομολόγησαν τη συμβιβαστική λύση γκρινιάζοντας, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελαν να τους μείνει στα χέρια ο μουντζούρης (βλ. «Εποχή», 30 Μαΐου 2021).

Οι προθέσεις της Νέας Δημοκρατίας είναι γνωστές: η όσον το δυνατόν μεγαλύτερη διάχυση του εκλογικού σώματος, με την υστεροβουλία ότι αυτή θα αποβεί υπέρ της.

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ εκόντες άκοντες σύρθηκαν στις τροπολογίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ για τις τυπικές προϋποθέσεις (ενεργό ΦΠΑ, δύο έτη εκπαίδευσης, στρατιωτικής θητείας ή ασφαλισμένης εργασίας στην Ελλάδα και ο «κόφτης» της 35ετίας). Πριν ακόμη ψηφιστεί ο νόμος, ο κ. Θεοδωρικάκος δήλωσε (6-12-2019), ότι θα αλλάξει.

Όμως, οι αποτυχίες της κυβέρνησης δεν αρκούν για να δικαιωθεί η αντιπολίτευση, η οποία υποστήριξε διαδοχικά τρία διαφορετικά σχέδια. Μια εγγενής και άλυτη αντίφαση ήταν παρούσα εξ αρχής. Από τη μια, να ικανοποιήσει, επιτέλους, ένα δημοκρατικό αίτημα που εκκρεμούσε από το Σύνταγμα του 1975 και, από την άλλη, να αποφύγει την «αλλοίωση» του εκλογικού αποτελέσματος, αναιρώντας την αρχή της ισότητας της ψήφου, με δυο τρόπους:

Πρώτον, με τη μείωση του βάρους της ψήφου του εξωτερικού, σε σχέση με την ψήφο των εγχωρίων εκλογέων (για μία έδρα 60.000, αντί για 35.000 εκλογείς μέσα στην επικράτεια) και, δεύτερον, με τη μη προσμέτρησή της στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα.

Από τους ψηφοφόρους της επικράτειας, η αντιπάθεια έως και ανοιχτή εναντίωση στην ψήφο των αποδήμων είναι έκδηλη. Και ναι μεν μπορεί να γίνει κατανοητή η «μη προσμέτρηση» των ψήφων του εξωτερικού, ως άμυνα κατά του καλπονοθευτικού bonus, η Αριστερά, όμως, αν εξακολουθεί να θεωρεί θέμα αρχής την απλή αναλογική, οφείλει να μάς πεί τί εκλογικό σύστημα θέλει για τους εκλογείς του εξωτερικού όταν θα ισχύει, μέσα στην επικράτεια, η απλή αναλογική.

Και δεν είναι άμοιρη ευθυνών η αντιπολίτευση (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) που επέβαλε στον «διακομματικό συμβιβασμό» τον κόφτη της 35ετίας, λόγω του οποίου ένα 70 έως 80% των αποδήμων αποκλείονται.

Είναι υποτιμητική και βαρετή για τον νοήμονα αναγνώστη η συστηματική απόσειση των ευθυνών, η «αποκλειστική» επίρριψή τους στον αντίπαλο (blame game) και η διακήρυξη μιας αντιπρότασης, η οποία εγείρει νέα και σοβαρότερα προβλήματα.

Η αντιπρόταση λέει: «να ψηφίζουν όλοι οι απόδημοι και να εκλέγουν απευθείας τους εκπροσώπους τους, από ένα στην Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία και ένα στον υπόλοιπο κόσμο με ενιαίο ψηφοδέλτιο χωρίς κομματικές διαιρέσεις», «να καθιερωθεί γενικευμένο και χωρίς προϋποθέσεις δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι των Ελλήνων του εξωτερικού σε τέσσερις παγκόσμιες περιφέρειες, με ενιαίο ψηφοδέλτιο. Αυτό είναι, άλλωστε, το επικρατέστερο ευρωπαϊκό μοντέλο. Το ακολουθούν Γαλλία, Ιταλία και Πορτογαλία». Ανακριβές.

Πρόκειται για ένα σύστημα που βρίσκεται στον αντίποδα της απλής αναλογικής, το ιπποδρομιακής έμπνευσης first-past-the-post, που ισχύει στην Αγγλία και στις ΗΠΑ. Εξάλλου, στοιχειώδης ευθύτητα απαιτεί η κομματική στήριξη να εμφανίζεται στο ψηφοδέλτιο. Ο χλευασμός των «κομματικών διαιρέσεων» αποτελεί επικίνδυνη εξέλιξη. Όσο για την αρχή της ισότητας, που στη Γαλλία δεν ισχύει ούτε εντός της επικράτειας, ούτε συζήτηση. Αυτή ασφαλώς ανατρέπεται και μάλλον υπέρ των αποδήμων και εις βάρος των εντός της επικρατείας εκλογέων.

«Περιφερειακό» ζήτημα δεν σημαίνει περιθωριακό. Διαβρώνει την όλη πολιτική ζωή της χώρας με νέα, μεταδημοκρατικά ήθη.

 

Βασίλης Σκλιας Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2023 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet