Τo απόγευμα της Πέμπτης 9 Φεβρουαρίου δημοσιεύθηκε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης η διαρροή για το αποτέλεσμα της διάσκεψης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου στο θέμα των πλειστηριασμών από τα fund και τις εταιρείες διαχείρισης. Το αξιοσημείωτο είναι ότι η υπόθεση εκδικάσθηκε στην πλήρη ολομέλεια του Αρείου Πάγου (65 δικαστές) μόλις στις 26 Ιανουαρίου. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τη διαρροή, είναι 56-9 υπέρ των fund. Είναι προφανές ότι στο διάστημα των δέκα αυτών ημερών ελάχιστοι από τους δικαστές που συμμετείχαν διάβασαν τη δικογραφία, τις προτάσεις των διαδίκων, συζήτησαν, «διασκέφθηκαν» όπως λένε στη νομική ορολογία.

Η εφημερίδα «Εστία» της 11ης/2/2023 είχε σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα ρεπορτάζ με περιγραφή του τρόπου λήψης της απόφασης. Συνοψίζοντας το δημοσίευμα η απόφαση πάρθηκε με κινδυνολογία, πιέσεις, επίκληση δημοσιονομικών κινδύνων, μπούλιγκ σε βάρος των διαφωνούντων δικαστών. Για να το γράψω με άλλα λόγια, το διακύβευμα ήταν εξαιρετικά μεγάλο για να αφεθεί να αντιμετωπιστεί με νομικούς όρους. Γιατί εάν η σκέψη των δικαστών επικεντρωνόταν στην ερμηνεία των σχετικών διατάξεων, το αποτέλεσμα θα έπρεπε να ήταν το ακριβώς αντίθετο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο σε επίπεδο ανώτατων δικαστηρίων, δηλαδή η λήψη αποφάσεων με όρους πολιτικούς και όχι νομικούς. Η απόφαση αυτή έρχεται ως συνέχεια των αποφάσεων για τη νομιμότητα κατάργησης επιδομάτων Χριστουγέννων και Πάσχα με την επίκληση των δημοσιονομικών κινδύνων, του κουρέματος των ομολόγων με το PSI και σειράς άλλων αποφάσεων των τελευταίων δεκατριών ετών.

 

Το διακύβευμα

 

Την ημέρα που γράφεται αυτό το άρθρο, στην ηλεκτρονική βάση των πλειστηριασμών ήταν αναρτημένοι 171.089 πλειστηριασμοί που πρόκειται να γίνουν εντός του 2023, εκ των οποίων 1.385 την εβδομάδα που μας πέρασε. Κάθε βδομάδα προστίθενται χιλιάδες νέοι πλειστηριασμοί κάθε είδους ακινήτων. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των πλειστηριασμών αφορούν ακίνητα από κόκκινα δάνεια που έχουν πουληθεί σε εταιρείες με έδρα το Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα τα ακίνητα αυτά είναι περίπου 700.000, η αξία τους φτάνει τα 45 δισεκ. ευρώ και το σύνολο των κόκκινων δανείων φτάνει τα 100 δισεκ. ευρώ.

Ένας τεράστιος μηχανισμός έχει στηθεί αποτελούμενος από πρώην τραπεζικούς υπαλλήλους και νυν διαχειριστές κόκκινων δανείων, δικηγόρους εισπρακτικών, εκτιμητές ακινήτων και δικαστικούς επιμελητές προκειμένου να γίνει για μια ακόμη φορά η μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους. Οι διαχειριστές δίνουν τις εντολές για λογαριασμό αγνώστων «ομολογιούχων», αυτών δηλαδή που έχουν αγοράσει το χρέος μας μέσω των ιρλανδέζικων εταιρειών, οι δικηγόροι ετοιμάζουν τα χαρτιά (paper work κατά την ορολογία), οι εκτιμητές υποεκτιμούν τις αξίες των σπιτιών (πρόσφατα για παράδειγμα σπίτι 75 τ.μ. πάνω στην κεντρική πλατεία του Κορυδαλλού, δέκα μέτρα από τον σταθμό του μετρό, εκτιμήθηκε για 68.000 ευρώ), οι δικαστικοί επιμελητές κάνουν τις εξώσεις.

Ανάχωμα σε αυτόν τον μηχανισμό που στήθηκε το 2019 (η χρονολογία δεν είναι τυχαία, τότε έγινε η μεταβίβαση των κόκκινων δανείων στις ιρλανδικές εταιρείες) μπήκε μια σειρά δικαστικών αποφάσεων από κάποιους δικαστές που είπαν ότι το paper work είχε γίνει εσφαλμένα. Ότι δηλαδή όλη η συναλλαγή που χρησιμοποίησε τον νόμο 3156/2003 για να κερδίσει τις φορολογικές απαλλαγές που αυτός προβλέπει, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τις πρόνοιες του νόμου 4354/2015 για τα κόκκινα δάνεια που δίνει μεν δικαιώματα στις εταιρείες διαχείρισης, αλλά έχει προηγουμένως φορολογήσει τις συναλλαγές και προϋποθέτει την ενημέρωση των οφειλετών. Το ανάχωμα αυτό κατέρρευσε με την απόφαση της Ολομέλειας, την οποία μάλιστα βιάστηκαν να διαρρεύσουν ακριβώς για να προκαταλάβουν την μάχη που γίνεται καθημερινά στα δικαστήρια όλης της Ελλάδας.

 

Και τώρα τι κάνουμε;

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε «ομολογιούχους» δανειστές. Τα επιχειρήματα που διακινούνται είναι τα ίδια με αυτά που υπήρχαν μετά την απελευθέρωση για τα δάνεια της ανεξαρτησίας, με τα επιχειρήματα των δανειστών μας μετά την πτώχευση του 1932, ακόμα και με τα επιχειρήματα εκείνων που κατά την διάρκεια της κατοχής κατέλαβαν τις περιουσίες των εβραίων ή είχαν αγοράσει ακίνητα για ένα τενεκέ λάδι. Η επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ να μην νομοθετήσει αλλά να αφήσει το θέμα στην απόφαση του Αρείου Πάγου, πιστεύοντας ότι θα γλιτώσει την κατακραυγή, παρά τους διάφορους Πάτσηδες, δεν πρέπει να μείνει στο απυρόβλητο.

Μια πραγματική λύση ποτέ δεν μπορεί να είναι αμιγώς νομική αλλά πρώτα και κύρια πολιτική. Οι λύσεις είναι συγκεκριμένες: Η θέσπιση διάταξης για την προστασία της πρώτης κατοικίας με υποχρέωση ρύθμισης των οφειλομένων για αυτά, το κούρεμα των οφειλών με βάση τις ήδη υπάρχουσες ρυθμίσεις για απαγόρευση ανατοκισμών αλλά και βάσει των ποσών που έχουν πουληθεί τα δάνεια, η κατάργηση του πτωχευτικού νόμου.

 Όλα τα παραπάνω είναι μεν νομοθετικές ρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, αλλά απαιτούν πολιτική απόφαση, διάθεση για σύγκρουση και συντεταγμένο σχέδιο για άμεση δράση από μία καινούργια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρωταρχικά να αμφισβητηθεί, το ιδεολόγημα ότι φταίνε αποκλειστικά οι οφειλέτες που χρωστάνε, ότι είναι οι αποτυχημένοι, ότι αν δεν πληρωθούν τα κόκκινα δάνεια θα καταστραφούμε ως κοινωνία. Το αντίθετο ισχύει και διαφαίνεται καθαρά: η καταστροφή του κοινωνικού ιστού θα είναι η μέγιστη συνέπεια, η μεταφορά ενός μεγάλου κτιριακού αποθέματος σε «επενδυτές» για τουριστική ή άλλη αξιοποίηση, η δεύτερη.

Στο σπιράλ κοινωνικής και ατομικής καταβύθισης που έχει ξεκινήσει και επιταχύνεται όλο και περισσότερο, καθώς χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται πλέον εντελώς αδύναμοι και ανίκανοι να σταματήσουν αυτή την καταστροφή, η απάντηση μπορεί να είναι μόνο η αλληλεγγύη αλλά και η σαφής και καθαρή δέσμευση για ριζικές λύσεις.

 

Γιάννης Αντωνιάδης Ο Γιάννης Αντωνιάδης είναι δικηγόρος Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet