«Ακούσια»



Κάμερα σταθερή, σκηνές που διαρκούν με τους πρωταγωνιστές εντός πλάνου να μιλούν, να συζητούν να κινούνται. Αυτόν το παράδοξο τρόπο επέλεξε ο σουηδός σκηνοθέτης, Ρούμπεν Έσλουντ, για να μιλήσει για την ανθρώπινη συμπεριφορά, στην ταινία «Ακούσια» (De ofrivilliga), που γύρισε το 2008. Βλέπουμε πέντε διαφορετικές ιστορίες να εναλλάσσονται, χωρίς να έχουν καμία σύνδεση μεταξύ τους. Το μόνο κοινό που τις συνδέει είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά και, κατά την άποψή μου, ο τρόπος τον οποίο επέλεξε ο Έσλουντ να την δείξει.
Νομίζω πως κάπου εδώ εξαντλείται και το ενδιαφέρον για την εν λόγω ταινία. Η παρακολούθησή της, όσο περνά η ώρα, γίνεται όλο και πιο κουραστική καταλήγοντας να γίνει ανιαρή έχοντας χάσει κάθε ενδιαφέρον.
Ο σκηνοθέτης, στην προσπάθειά του να μελετήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά, κάνει περισσότερο μια συλλογή περιστατικών εργαστηριακού ενδιαφέροντος που ίσως να έχει κάποιο ενδιαφέρον για μια κοινωνιολογική μελέτη αλλά απολύτως κανένα για έναν κινηματογραφικό θεατή.
Δεν ξέρω αν ο Ρούμπεν Έσλουντ πειραματίζεται με τις δυνατότητες του κινηματογραφικού μέσου, είμαι όμως βέβαιος πως πειραματίζεται με την υπομονή των θεατών. Δεν είναι η ανυπαρξία μοντάζ αυτό που ενοχλεί, άλλωστε κι άλλοι σκηνοθέτες έχουν κάνει ταινίες με ελάχιστο ή και καθόλου μοντάζ (μονοπλάνα), αλλά η αδυναμία κατανόησης των προθέσεών του. Όταν κάποιος δεν μπορεί να κατανοήσει κάτι, εμπεριέχεται ο κίνδυνος της αδικίας. Κι επειδή δεν θέλω να αδικήσω τον σκηνοθέτη σταματώ εδώ.

Στρα. Κερ.
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet