«Ο αστακός» (The lobster) του Γιώργου Λάνθιμου: Μετά τον «Κυνόδοντα», που βραβεύτηκε στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα στις Κάνες, και τις «Άλπεις», ο σκηνοθέτης συνεχίζει να σκηνοθετεί με το προσωπικό του στιλ. Έτσι η νέα του ταινία, η οποία τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο 68ο Φεστιβάλ των Κανών, αποτελεί ακόμη μια αλληγορία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Η Πόλη είναι ο τόπος όπου σε κάποιο μελλοντικό χρόνο, οι άνθρωποι μου είναι μόνοι συλλαμβάνονται και μεταφέρονται στο Ξενοδοχείο. Εκεί θα πρέπει να ζευγαρώσουν, να βρουν το ταίρι τους. Ο χρόνος τους είναι περιορισμένος, μόλις 45 μέρες. Εάν δεν τα καταφέρουν, αφήνονται ελεύθεροι στο Δάσος, όχι όμως ως άνθρωποι αλλά μεταμορφωμένοι σε κάποιο ζώο που οι ίδιοι θα επιλέξουν. Ωστόσο, εκείνος ο Άνδρας θα δραπετεύσει, θα συναντήσει τους Μοναχικούς που ζουν κρυμμένοι στο Δάσος, θα ερωτευτεί. Οι κανόνες παραβιάζονται, η ισορροπία διαταράσσεται. Στο διεθνές καστ της ταινίας συμμετέχουν ο Κόλιν Φάρελ, η Ρέιτσελ Βάις και η Λέα Σεντού.

«Love» του Γκασπάρ Νοέ: Ένας άνδρας, ο Μέρφι, ξυπνά από το χτύπημα του τηλεφώνου και βλέπει τη γυναίκα του, την Ηλέκτρα, και το δίχρονο παιδί του να είναι νεκροί. Η Ηλέκτρα είχε εξαφανιστεί εδώ και λίγο καιρό και στο τηλέφωνο είναι η μητέρα της. Ρωτά ανήσυχη τον Μέρφι αν έχει κάποιο νέο. Στη διάρκεια της βροχερής εκείνης πρωτοχρονιάς, ο νεαρός άνδρας αναπολεί την έντονη ερωτική σχέση με τη γυναίκα τους, το δυνατό πάθος που τους ένωνε. Πολύ τολμηρή ταινία, η οποία χαρακτηρίστηκε ως «καλλιτεχνικό πορνό» και που η τρισδιάστατη (3D) προβολή της την κάνει ακόμη πιο ρεαλιστική.

«Πορφυρός λόφος» (Crimson peak) του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο: Ένα παραμύθι τρόμου με φαντάσματα και έντονη πλοκή. Μια παραβολή για την ενηλικίωση και το δρόμο προς την ανεξαρτησία από ένα σκηνοθέτη που γνωρίζει πώς να δημιουργήσει ένα τρομακτικό κινηματογραφικό κομψοτέχνημα. Όλα συμβαίνουν το 19ο αιώνα στην Αγγλία, όπου μια νεαρή συγγραφέας πηγαίνει να ζήσει στον πύργο του μυστηριώδους εραστή της.

«Παν» (Pan) του Τζο Ράιτ: Ο Πίτερ Παν, ο πασίγνωστος ήρωας του Τζ. Μ. Μπάρι, που είναι πάνω από 100 ετών, σε μια κινηματογραφική μεταφορά. Ο σκηνοθέτης, έχοντας για βάση το κλασικό παραμύθι, δίνει τη δική του ολοκληρωτικά νέα εκδοχή της ιστορίας.

«Ο σεφ που έπαιζε με τη φωτιά» (Burnt) του Τζον Ουέλς: Ο σερ Άνταμ Τζόουνς, διάσημος σεφ στο Παρίσι, βραβευμένος με δύο αστέρια Μισελέν, έχει χάσει τα πάντα. Τώρα προσπαθεί να επανακτήσει τη θέση του, να κερδίσει το τρίτο αστέρι και δημιουργεί μια δυνατή ομάδα στην οποία βρίσκεται και η όμορφη Ελέν. Ο έρωτας ανθίζει στην κουζίνα!

«Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός» του Στράτου Μαρκίδη: Μεταφορά στο σήμερα της γνωστής κωμωδίας του Τσιφόρου, που γυρίστηκε το 1961. Ο Κλέαρχος, που είναι ένας ώριμος Έλληνας από την Πόλη, φλερτάρει αλλά κατηγορεί γι’ αυτό το γαμπρό του, τον Μάχο.

«Ξενοδοχείο για τέρατα 2» (Hotel Transylvania 2) του Γκέντι Ταρτακόφσκι: Το ξενοδοχείο του Κόμη Δράκουλα αναβαθμίζεται! Δέχεται πλέον και κοινούς θνητούς κι όχι μόνον τέρατα!


Σινεφίλ
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet