Μια από τις πιο αποτρόπαιες, αιμοσταγείς συγκρούσεις στη Μ. Ανατολή είναι ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε από το 2015 στην Υεμένη, την πιο φτωχή αραβική χώρα της περιοχής, με τη σύγκρουση των σιιτικών αντάρτικων πολιτοφυλακών Χούτι που υποστηρίζονται από το Ιράν ενάντια στον συνασπισμό χωρών του Κόλπου με τη στήριξη της Δύσης–ΗΠΑ, Γαλλίας και Αγγλίας –υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας που μάχονταν για την επίσημη κυβέρνηση της χώρας. Ο πρόεδρος της χώρας, Αλί Αμπντουλλάχ Σάλεχ (Ali Abdullah Saleh), λόγω της λαϊκής εξέγερσης του 2011 στην Υεμένη, εξωθήθηκε να παραδώσει τα ηνία της εξουσίας στον Αμπντραβούχ Μανσούρ Χαντί (Abdrabbuh Mansour Hadi). Ήδη οι αντάρτες από τις αρχές του 2000 είχαν ξεκινήσει τις επιθέσεις. Σταδιακά κατέλαβαν σημαντικό ποσοστό εδάφους, θέτοντας υπό τον έλεγχο τους και την πρωτεύουσα της χώρας. Οι Χούτι εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας λόγω της αδυναμίας του νέου πρόεδρου να διαχειριστεί ανυπέρβλητες προκλήσεις, όπως π.χ ασφαλείας, με αδιάκοπες επιθέσεις τζιχαντιστών στο έδαφος της και συγκρούστηκαν με στρατιωτικές δυνάμεις της κυβέρνησης και του δυτικο-αραβικού συνασπισμού.

Η αλληλοτροφοδοτούμενη αντίληψη της γεωπολιτικής αντιπαλότητας μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών αποτέλεσαν τα αίτια της πιο καταστροφικής, σε απώλεια ανθρώπινων ζωών, σύρραξης στη Μέση Ανατολή. Ας δούμε το δίπολο σύγκρουσης: από τη μια ο φόβος δορυφοριοποίησης της Υεμένης από το Ιράν και από την άλλη η αντίδραση της ιρανικής ηγεσίας στην επικράτηση του σουνιτικού συνασπισμού στη χώρα, που αποτελεί εδαφική «προέκταση»-διάδρομο ενόψει μιας, πιθανής, χερσαίας σύγκρουσης με Σαουδική Αραβία, Ταυτόχρονα, υπάρχουν και άλλα σημεία τριβής που διαιωνίζουν τον σαουδο-ιρανικό ψυχρό πόλεμο. Οι δύο χώρες διέκοψαν τις διπλωματικές τους επαφές το 2016, όταν ο σιίτης κληρικός Νίμρ αλ-Νίμρ (Nimr al-Nimr) εκτελέστηκε, σύμφωνα με δημοσίευματα ξένων ΜΜΕ όπως και του Foreign Affairs, από τη Σαουδική Αραβία, ως εξέχουσα μορφή αντιπολιτευτικού λόγου εναντίον του βασιλείου.

Μια πρώτη, άμεση συνέπεια με την υπογραφή της Συμφωνίας Ιράν–Σαουδικής Αραβίας, με τη μεσολάβηση της Κίνας και Ρωσίας, είναι η εκεχειρία, που διαφαίνεται ότι σηματοδοτεί την οριστική διακοπή των εχθροπραξιών στην Υεμένη. Τις προηγούμενες μέρες διπλωματικές αντιπροσωπείες του Ομάν και του βασίλειου της Σ. Αραβίας επισκέφτηκαν την πρωτεύουσα Σάνα’α (Sana’a) στην Υεμένη, για την έναρξη συνομιλιών, καταρχάς, με την πολιτική ηγεσία του Ανσαρουλλάχ (Ansarullah) του σιιτικού κινήματος των Χούτι για τη διαμόρφωση οδικού χάρτη για τον τερματισμό του πολέμου. Πρώτο αίτημα των ανταρτών είναι η αποχώρηση των στρατευμάτων του βασιλείου της Σ. Αραβίας από την Υεμένη.

Ο βετεράνος δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής επί σειρά ετών στη Μέση Ανατολή–Νότια Αφρική (ΜΕΝΑ), Ελίτζαχ Κ.Μανιέρ (Elijah J. Magnier) αποτυπώνει ως εξής τη σύναψη εκεχειρίας: «Όπως γνωρίζουμε η Δύση διαθέτει τεχνογνωσία στον πόλεμο και στην καταστροφή. Η Υεμένη οδεύει προς ένα καθεστώς (μόνιμης) εκεχειρίας χωρίς τη συμμετοχή ΗΠΑ και ΕΕ που δεν αποτελούν νόμιμοι μεσολαβητές για την επίτευξη ειρήνης, Η Σαουδική Αραβία αποδεικνύει τις ικανότητες που έχει για να επιτευχθεί συμβιβασμός με όμορες χώρες και να συμβάλλει στον τερματισμό όλων των συγκρούσεων».

Ίσως τελικά το δόγμα της Paxamericana να εξισορροπείται στη Μέση Ανατολή, δημιουργώντας προσδοκίες αυτονόμησης και μετατόπισης συσχετισμών ισχύος για τους λαούς της, με την είσοδο της Κίνας –με δεδομένη την παρουσία Ρωσίας– και τη διακηρυγμένη αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή. Ταυτόχρονα, προβλέπεται η δυναμική επανεμφάνιση της Συρίας στον αραβικό κόσμο, με τον πρόεδρο της, Μπασάρ Αλ Άσαντ, να προσκαλείται στη σύσκεψη της Αραβικής Λίγκας τον Μάιο στο Ριάντ. Η επαναλειτουργία της πρεσβείας του Βασιλείου στη Δαμασκό θα λάβει χώρα πριν τη λήξη του Ραμαζανιού.

Αμερικανοί αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών ασφαλείας πραγματοποίησαν ταξίδι αστραπή στο Ριάντ (πρωτεύουσα του Σ. Αραβίας) εκφράζοντας στους σαουδάραβες ομολόγους τους τη δυσαρέσκεια τους για την επίτευξη της Συμφωνίας. Ωστόσο, το βασίλειο της Σ. Αραβίας, που προσαρμόζεται άμεσα στο ταχύτατα μεταβαλλόμενο περιβάλλον πολλαπλών προκλήσεων της Μ. Ανατολής, μια μέρα πριν την υπογραφή της Συμφωνίας με το Ιράν είχε καταθέσει τους όρους ενσωμάτωσης της στον κύκλο χωρών που έχουν συνυπογράψει Συμφωνίες Ειρήνης (Συμφωνίες Αβραάμ) με το Ισραήλ: εγγυήσεις ασφάλειας και συνδρομή των ΗΠΑ στον πυρηνικό της πρόγραμμα, μη στρατιωτικής τεχνολογίας, που συμπεριλαμβάνει και εμπλουτισμό ουρανίου. Η ανακοίνωση της Συμφωνίας αναδεικνύει την αυτόνομη, πολύπλευρη, εξωτερική πολιτική της χώρας, η οποία αποστασιοποιήθηκε από πιεστικά δυτικά αιτήματα εφαρμογής κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Άλλωστε, από κοινού με το Ιράν προβλέπεται η ένταξη τους στις BRICS και στον Οργανισμό Συνεργασία της Σαγκάης.

Πλην της απο-δολαριοποίησης, δες τη συμφωνία Κίνας–Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων εισαγωγής 65.000 τόνων υγροποιημένου φυσικού αέριου με νόμισμα συναλλαγής το γουάν, το Ιράν επιδιώκει την απο-αμερικανοποίηση της Μέσης Ανατολής.

Οι Συμφωνίες Αβραάμ, το κύριο πολιτικοστρατιωτικό οικοδόμημα της αμερικανο-ισραηλινής αρραγούς συμμαχίας, διανύουν καθοδική πορεία. Ως κινήσεις πανικού θα μπορούσαμε να εκλάβουμε το τηλέφωνο Νετανιάχου στον σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχαγιάν (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) για την επανασύσταση τους, όπως και το πυροκίνητο υποβρύχιο «USS Florida», ικανό να μεταφέρει 154 πυραύλους Τόμαχοκ, που οδεύει στις θαλάσσιες ζώνες της Μέσης Ανατολής.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet