Το κίνημα me too έριξε φως στα σκοτάδια της πατριαρχίας και έδωσε δύναμη σε γυναίκες που ήταν θύματά της να αντισταθούν, να διεκδικήσουν τη φωνή τους και το σώμα τους. Οι γυναίκες μπόρεσαν να υπερασπιστούν το φύλο τους. Να είναι γυναίκες και να τους ανήκει το είναι τους. Να είναι γυναίκες και να μην απολογούνται για το τι φοράνε, τι λένε, πώς ζουν τη ζωή τους. Να είναι γυναίκες και να είναι ορατές. Να είναι γυναίκες και να μην θυματοποιούνται. Να είναι γυναίκες που αντιδρούν. Αυτονόητα η Αριστερά βρέθηκε εντός τους κινήματος· πίσω από το μπλοκ των γυναικών με το σύνθημα «Εγώ αδερφή μου σε πιστεύω». Πλέχτηκε μια αγκαλιά προστασίας για όσες γυναίκες μίλησαν, αλλά και για όσες γυναίκες χρειάστηκαν βοήθεια: να ξεφύγουν από κλειδωμένες πόρτες, να ακουστεί η φωνή τους σε αστυνομικά τμήματα και δικαστικά μέγαρα, να κυριαρχήσουν πάνω στο σώμα τους.

Αυτό το κίνημα βρέθηκε στους δρόμους αλλά και μέσα στα σπίτια μας, στην κοινωνική και πολιτική μας ζωή. Ή μήπως αυτή η πόρτα δεν άνοιξε διάπλατα; Όταν δημοσιεύτηκε η καταγγελία σε βάρος του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Γεωργούλη, για βιασμό και κακοποιητική συμπεριφορά θόλωσε το «εγώ αδερφή μου σε πιστεύω». Προτάχθηκε το «γιατί τώρα», ένα ερώτημα που κρατά σφιχτά στα χέρια της η πατριαρχία σαν δρεπάνι για να θερίζει όποια ψηλώνει. Η κεντρική αντίδραση του κόμματος ήταν ακαριαία, παρότι υπήρξαν και παραφωνίες περί «κακής συμπεριφοράς» ως ίσο της «κακοποιητικής συμπεριφοράς». Όμως, το κόμμα ξέχασε ότι είναι ζωντανός οργανισμός, του οποίου οι αρχές και οι αξίες δεν είναι γραμμένες σε ένα καταστατικό με σκονισμένη ράχη, αλλά διδάσκονται, συζητιούνται, ρέουν. Το κόμμα έχει ανοίξει τις πόρτες του για να αντιστοιχηθεί η δύναμή του, με την εκλογική του δύναμη, αλλά ίσως έχει αφήσει πίσω του το παιδευτικό του χαρακτήρα, την υποχρέωσή του να διαμορφώνει συνειδήσεις. Αρκεί η διαγραφή ενός μέλους της (άνδρα) με κακοποιητικό λόγο και η μη απόσυρση της υποψηφιότητας ενός μέλους (γυναίκας) που στοχοποίησε το θύμα; Αρκεί η ρητορική «είμαστε πάντα με το θύμα» και όταν το θύμα έρχεται στην οικία μας να το κοιτάμε βαθιά στα μάτια να δούμε μήπως βλεφαρίσει;

Ο χρόνος τέθηκε ως ερωτηματικό από αρκετούς/ες. Λανθασμένα. Απλά τώρα είναι η στιγμή να καταλάβουμε ότι μπορεί παντού να υπάρχουν εξουσιαστικές σχέσεις· ότι το έγκλημα είναι κοινωνικό φαινόμενο και δεν βρίσκεται στο περιθώριο που νομίζουμε ότι ανήκει· ότι δεν αρκεί μια αξία να την εκφράζουμε για να παραμείνει ζωντανή, πρέπει και να την υπερασπιζόμαστε, όταν τεθεί υπό αμφισβήτηση. Τώρα είναι η στιγμή να παρθεί ένα ακόμα μάθημα, ότι η πατριαρχία είναι βαθιά ριζωμένη και για να την ξεριζώσεις πρέπει πρώτα να την καταλάβεις.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet