Η ιστορία των Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Pride) ξεκίνησε να γράφεται τον Ιούνιο του 1969 στο Μανχάταν, της Νέας Υόρκης. Τότε που η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα της εποχής εκείνης, μην αντέχοντας την αστυνομική βία και την κρατική καταστολή, ύψωσε το ανάστημα της και φώναξε δυνατά «φτάνει, ως εδώ».

Τα χρόνια πέρασαν, οι γενιές άλλαξαν, κάποια δικαιώματα κατακτήθηκαν, και τα Φεστιβάλ ΛΟΑΤΚΙ+ Υπερηφάνειας έγιναν μια πολύχρωμη και φανταχτερή γιορτή, ενώ οι πορείες μετατράπηκαν σε παρελάσεις.

Έχουν χάσει πράγματι τα Pride τον δυναμισμό και τον διεκδικητικό τους χαρακτήρα; Είναι απλώς μια χαρούμενη γιορτή ή έχουν παρασυρθεί μέσα στο ορμητικό κύμα της εποχής μας;

 

Σαφέστατα, τα Pride είναι μια ημέρα γιορτής της διαφορετικότητας και της ορατότητας, όπου κάθε άνθρωπος μπορεί και εκφράζεται ελεύθερα. Αυτή ήταν και η ανάγκη άλλωστε όταν έγινε η εξέγερση στο Στόουνγουολ, το ότι η κοινότητα αποζητούσε περισσότερο αέρα, ώστε να μπορεί να «αναπνέει» ελεύθερα. Ελευθερία λοιπόν. Όμως πέραν της γιορτής, τα Pride θα πρέπει να είναι, όπως έλεγε και η αείμνηστη Μαρίνα Γαλανού, «η κορύφωση μιας διεκδικητικής πορείας που οφείλει να θυμάται τη διαδρομή της και στα σίγουρα πρέπει να έχει όραμα για το μέλλον». Μιας πορείας όπου ανάμεσα στους χαρούμενους ρυθμούς των τραγουδιών, τους χορούς και τα γκλίτερ, θα υπάρχει το συναίσθημα του συλλογικού αγώνα και του «μαζί» για ένα καλύτερο αύριο, να υπάρχει κάτι που θα δίνει σάρκα και οστά στη λέξη κοινότητα. Γιατί δυστυχώς εάν δεν δώσουμε περιεχόμενο στον όρο κοινότητα, τότε αυτή θα είναι μια λέξη γραμμένη με μολύβι πάνω σε μια κόλλα χαρτιού, που σβήνει πολύ εύκολα με μια γομολάστιχα.

Στη χώρα μας τα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ξεκίνησαν να γίνονται το 2005, που πραγματοποιήθηκε το πρώτο Athens Pride. Ένα Φεστιβάλ που αποτελεί τη μεγαλύτερη γιορτή ορατότητας στη χώρα μας και που, από το 2017, μεταφέρθηκε από την Πλατεία Κλαύθμωνος, στην Πλατεία Συντάγματος απέναντι από το ελληνικό Κοινοβούλιο, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο ένα πολύ δυνατό πολιτικό μήνυμα.

Φέτος όμως τα πράγματα άλλαξαν, λόγω των εθνικών μας εκλογών, και το Athens Pride μεταφέρθηκε έπειτα από διαβουλεύσεις από την Πλατεία Συντάγματος, στην Πλατεία Κοτζιά και κάπως έτσι ξεκίνησαν και οι «εκπτώσεις». Κατά πόσο είναι επιθυμητή η άποψη του δεν μας νοιάζει πού θα γίνει και πώς θα γίνει ένα Pride, αρκεί να γίνει; Είναι επιθυμητό κάτι τέτοιο από την κοινότητα;

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Φέτος, αυτό που όλες, όλοι και όλα ζήσαμε ήταν η υπερ-προβολή χορηγών, ιδρυμάτων, φορέων, μέχρι και κομμάτων, όπου τα περίπτερα τους βρίσκονταν στα πιο κεντρικά σημεία της Πλατείας Κοτζιά, με αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό των ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεων και συλλογικοτήτων, που τα ενημερωτικά τους περίπτερα ήταν «πεταμένα» σε άσχετες γωνιές, χωρίς σχεδόν καμία ορατότητα.

Το Pride είναι διεκδίκηση και δεν πρέπει να ξεχνά την πηγή από την οποία ήπιε νερό. Δεν πρέπει να ξεχνά ότι ξεκίνησε από την εξέγερση στο Compton το 1966 και του Stonewall το 1969 που κάποιες γενναίες τρανς γυναίκες άναψαν την πρώτη φλόγα της διεκδίκησης, αλλά και του 1977 στη χώρα μας στο θέατρο Λουζιτάνια, όπου μια τρανς γυναίκα, η Μπέττυ Βακαλίδου, βγήκε μπροστά εκπροσωπώντας την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, με διεκδικητικό και στιβαρό λόγο απέναντι στην πολιτεία. Δεν πρέπει να ξεχνά ότι τον πρωταρχικό ρόλο και λόγο πρέπει να έχουν οι αμιγώς ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις και συλλογικότητες και όχι οι διάφοροι χορηγοί και τα ιδρύματα, πόσο μάλλον τα κόμματα. Αυτά πρέπει να στέκονται δίπλα και πίσω από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις, υποστηρικτικά και όχι να καπηλεύονται τους αγώνες τους. Δεν πρέπει να ξεχνά πως η Πορεία Υπερηφάνειας, δεν είναι «παρέλαση», αλλά πορεία μνήμης, διεκδίκησης και αγώνα.

Το Pride δεν είναι μια ημέρα εκτόνωσης, χαράς και τέλος. Αν το βλέπουμε έτσι το παιχνίδι έχει χαθεί πριν ακόμη αρχίσει.

Το ερώτημα λοιπόν που πρέπει να απαντηθεί, είναι το δια ταύτα: Πώς αυτή η εικόνα θα αναστραφεί.

Η απάντηση προφανής. Να ξεκινήσει ένας ενδοκοινοτικός ουσιαστικός διάλογος, ώστε να απαλειφθούν όλα αυτά τα κρούσματα, έτσι ώστε την επόμενη χρονιά να έχουμε ένα Pride πραγματικά υπερήφανο. Ένα Pride πιο συμμετοχικό, πιο διεκδικητικό, πιο διαφανές.

Άννα Απέργη Κωνσταντινίδη Η Άννα Απέργη Κωνσταντινίδη είναι πρόεδρος Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) Περισσότερα Άρθρα
Tags:
Πρόσφατα άρθρα ( Κοινωνία )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet