Λίγες εβδομάδες έχουν περάσει από το πολύνεκρο ναυάγιο ανοικτά της Πύλου. Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν ασχολούνται πια. Στις προγραμματικές δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν ακούσαμε τίποτα σχετικό με την υπόθεση. Το μεγαλύτερο ναυάγιο στα ελληνικά χρονικά απασχόλησε λίγες ημέρες το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Καμία ουσιαστική δέσμευση για διερεύνηση της υπόθεσης, καμία αλλαγή στην αντιπροσφυγική πολιτική, καμία απόδοση πραγματικών ευθυνών.

Το ναυάγιο της Πύλου όμως δεν έχει ξεχαστεί. Διεθνείς δημοσιογραφικές έρευνες δημιουργούν καθημερινά νέα δεδομένα και επιβαρύνουν τη θέση των ελληνικών αρχών.

 

Επιγραμματικά, το βρετανικό BBC επικαλούμενο μαρτυρίες επιζώντων και διερμηνέα, αναφέρει πως το ελληνικό Λιμενικό πίεσε τους πρόσφυγες να αναγνωρίσουν τους εννέα Αιγύπτιους ως διακινητές. Ακόμα, επισημαίνει πως υπάρχουν δικαστικά έγγραφα τα οποία φανερώνουν σοβαρές αποκλίσεις μεταξύ των καταθέσεων των επιζώντων που ελήφθησαν από τους λιμενικούς και των καταθέσεων που έκαναν αργότερα στους δικαστές. Αρχικά, κανένας δεν ανέφερε ότι το Λιμενικό προσπάθησε να ρυμουλκήσει το σκάφος. Αλλά λίγο αργότερα, παρουσία δικαστή, εξήγησαν ότι είχε γίνει αποτυχημένη προσπάθεια να το ρυμουλκήσουν. Δύο επιζώντες σχολίασαν στο βρετανικό μέσο πως οι πρόσφυγες φιμώθηκαν και δέχθηκαν εκφοβισμό από τις ελληνικές αρχές, όταν υποστήριξαν ότι η ακτοφυλακή μπορεί να ευθύνεται για την τραγωδία.

Έρευνα της Forensis δημιούργησε διαδραστικό χάρτη με την πορεία του σκάφους και διασταύρωσε τα στοιχεία με τις μαρτυρίες 26 επιζώντων που δόθηκαν σε ερευνητές δημοσιογράφους των Guardian, STRG_F (ARD/Funk) και Solomon. Σύμφωνα με τα ευρήματα, το σκάφος του Λιμενικού πλησίασε το αλιευτικό γύρω στα μεσάνυχτα, αφού είχαν αποχωρήσει τα παραπλέοντα πλοία και ζήτησε να το ακολουθήσουν με πορεία προς τα ιταλικά ύδατα. Όταν η μηχανή του αλιευτικού σταμάτησε, το σκάφος του Λιμενικού πλησίασε με την πρύμνη του την πλώρη του αλιευτικού και ένας μασκοφόρος μεταπήδησε στο αλιευτικό και έδεσε σχοινί στο κέντρο και προς τα δεξιά. Την πρώτη φορά το σχοινί κόπηκε. Τη δεύτερη, το Λιμενικό κινήθηκε με μεγαλύτερη ταχύτητα, με αποτέλεσμα το αλιευτικό να γείρει δεξιά και αριστερά και τελικώς να αναποδογυρίσει.

Επιπλέον, μεγάλη δημοσιογραφική έρευνα της Washington Post καταρρίπτει έναν-έναν τους τέσσερις ισχυρισμούς του ελληνικού Λιμενικού. Υπενθυμίζεται πως το Λιμενικό άλλαζε διαρκώς αφηγήματα τα πρώτα 24ωρα του ναυαγίου.

Σοβαρά ερωτήματα εγείρει και το βίντεο που αποκάλυψε το MEGA. Έχει τραβηχτεί από θερμική κάμερα του πλωτού 920 του Λιμενικού και καταγράφει το σκάφος των προσφύγων που κλυδωνίζεται λίγο πριν τη βύθισή του. Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα σχετικά με τις κάμερες που υπάρχουν πάνω στα σκάφη του Λιμενικού και καταγράφουν τις επιχειρήσεις. Απενεργοποιήθηκαν αυτές οι κάμερες ή υπάρχει κρυφό και αδημοσίευτο οπτικό υλικό; Διαβάζουμε επίσης καταγγελίες πως έχουν κατασχεθεί και δεν έχουν επιστραφεί τα κινητά τηλέφωνα των διασωθέντων προσφύγων. Γιατί;

Με ανοιχτή επιστολή που απευθύνεται στις ελληνικές αρχές και την ΕΕ, 332 ακαδημαϊκοί διεθνώς απαντούν νομικά σε πολλά ερωτήματα που προέκυψαν αμέσως μετά το ναυάγιο, αναφορικά με τις δυνατότητες δράσεις του ελληνικού Λιμενικού. Οι απαντήσεις των ακαδημαϊκών φανερώνουν τα ψεύδη που ακούστηκαν στον δημόσιο λόγο από επίσημα χείλη και εκθέτουν τη χώρα διεθνώς, δημιουργώντας πλέον ερωτήματα και για ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες.

Η επιστολή υπογράφεται από ακαδημαϊκούς που ειδικεύονται στους τομείς της μετανάστευσης, ασύλου, δημόσιου διεθνούς δικαίου, δικαίου της θάλασσας και διεθνούς ποινικού δικαίου. Παρακάτω παρατίθενται μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα αυτής της επιστολής που απαντούν σε ερωτήματα που -παραπλανητικά- κυριάρχησαν στη δημόσια σφαίρα τις ημέρες του ναυαγίου.

«Οι ελληνικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι, εφόσον το σκάφος βρισκόταν σε διεθνή ύδατα, το ελληνικό Λιμενικό Σώμα δεν είχε δικαιοδοσία να επέμβει [...] Η υποχρέωση διάσωσης ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα αποτελεί βασική αρχή του εθιμικού διεθνούς δικαίου [...] Ένα σκάφος βρίσκεται σε κίνδυνο εάν “υπάρχει εύλογη βεβαιότητα ότι το σκάφος απειλείται από σοβαρό και άμεσο κίνδυνο και χρειάζεται άμεση βοήθεια”. Η διατύπωση υπονοεί ότι κατάσταση κινδύνου δεν υφίσταται μόνο σε περίπτωση επιβεβαιωμένου επικείμενου κινδύνου (π.χ. βυθιζόμενο σκάφος) αλλά και όταν υπάρχει απειλή τέτοιου κινδύνου [...] Η υποχρέωση παροχής βοήθειας στη θάλασσα υφίσταται ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή το (νομικό) καθεστώς των προσώπων που κινδυνεύουν. Αυτό ισχύει και για τους μετανάστες που ενδέχεται να μην πληρούν τις προϋποθέσεις για νόμιμη είσοδο [...] Τα κράτη έχουν πρωτίστως δικαιοδοσία να σταματούν ή να αναχαιτίζουν σκάφη και να επιβάλλουν τους νόμους τους εντός των χωρικών τους υδάτων. [...] Όταν ένα σκάφος βρίσκεται σε κίνδυνο, το καθήκον παροχής βοήθειας υπερισχύει των περιορισμών δικαιοδοσίας. Η υποχρέωση διάσωσης ισχύει εξίσου στα χωρικά ύδατα και στα διεθνή ύδατα [...] Προκύπτει έτσι ότι, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και το Δίκαιο της ΕΕ, η Ελλάδα είχε όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να επέμβει, να βοηθήσει και να διασώσει τους επιβαίνοντες, ανεξάρτητα από την ιδιότητά τους ως παράτυπων μεταναστών ή διακινητών, ανεξάρτητα από το αν ζήτησαν ή αρνήθηκαν βοήθεια, και παρόλο που το περιστατικό έλαβε χώρα στα διεθνή ύδατα».

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet