Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, η χώρα παραμένει για δέκατη μέρα μια πύρινη κόλαση. Μεγάλα μέτωπα φωτιάς μένουν ανεξέλεγκτα σε όλη την επικράτεια, στα νησιά και στα ορεινά, στα βόρεια και στα νότια. Κι αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια μεγάλη λίστα θεμάτων επικαιρότητας. Ο χρόνος στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο πυκνός με συνταρακτικά ζητήματα που προκύπτουν καθημερινά και χρήζουν άμεσης ανάλυσης και απάντησης. Με άλλα λόγια, οι δυσάρεστες εξελίξεις είναι περισσότερες από όσες μπορούμε να χωνέψουμε, από όσες μπορούμε να διαχειριστούμε με τρόπο ανθρώπινο.

Πριν λίγες μέρες, στην Χαλκίδα, ένας 46χρονος έχασε την ζωή του κάνοντας διανομές ανασφάλιστος μέσα στον καύσωνα. Μόνο που δεν ήταν απλώς ένα ακόμη εργατικό δυστύχημα, αλλά μια ανελέητη εκμετάλλευση. Πρόκειται για έναν συμπολίτη μας, «το παιδί για τα θελήματα», όπως χαρακτηριστικά είπαν όσοι τον γνώριζαν, που με ανταμοιβή το σουβλάκι του και ένα υποτιμητικό χαρτζιλίκι, έκανε διάφορες δουλείες σε καταστήματα της περιοχής. Εκείνη την μέρα μάλιστα υπήρχαν κρατικές συστάσεις για παύση διανομών λόγω καύσωνα τις επίμαχες μεσημεριανές ώρες. Εκείνες ακριβώς τις ώρες ο 46χρονος έχασε την ζωή του από θερμοπληξία. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και κατέληξε έπειτα από απανωτές καρδιοαναπνευστικές ανακοπές.

Μια είδηση η  οποία έμεινε λίγο στην επιφάνεια μέσα στον χαμό των όσων συνταρακτικών συμβαίνουν καθημερινά. Ένας θάνατος ακόμη, ένας ακόμη εργαζόμενος νεκρός, μια φωτιά ακόμη, ένας ήρωας ακόμη. Συνηθίσαμε τον θάνατο; Συνηθίσαμε την εργασιακή αυθαιρεσία; Συνηθίσαμε την μαυρίλα; Αυτή η νέα κανονικότητα των τελευταίων ετών μυρίζει ανικανότητα, λειτουργεί ακανόνιστα για τους πολλούς και ρολόι για τους λίγους. Αν αυτή η νέα κανονικότητα είναι η αλλαγή που ευαγγελιζόντουσαν κάποιοι, εμείς οφείλουμε να προσδιορίσουμε ποια είναι η αλλαγή που εμείς οραματιζόμαστε.

 

Η κανονικότητα της αδήλωτης εργασίας

 

Ο κλάδος της εστίασης είναι ο κατεξοχήν πρωταθλητής στην μαύρη και ανασφάλιστη εργασία. Η αδήλωτη εργασία είναι εντελώς κανονικότητα στον κλάδο της εστίασης και τους διανομείς και σε αυτό ευθύνεται και η πλήρης απουσία ελεγκτικών μηχανισμών. Ωστόσο, η παραπάνω συνθήκη είναι κανονικοποιημένη, ανεκτή από την κοινωνία, δίνοντας το πράσινο φως στην όλο πιο εντατικοποιημένη υποτίμηση του κλάδου της εστίασης-επισιτισμού. Είναι εντάξει τα «πιτσιρίκια» να δουλεύουν «μαύρα» για 25 ευρώ, είναι εντάξει στους νέους να δηλώνονται το 1 από τα 5 ένσημα που δικαιούνται, είναι εντάξει οι εργαζόμενοι με οικογένεια και παιδιά να τους ζητείται παράνομα να δώσουν τα «δώρα» στον εργοδότη τους.

Όταν μιλάμε για την τουρισμό στη χώρας μας γνωρίζουμε ότι αποτελεί την βαριά μας βιομηχανία που αποφέρει έσοδα πολλών δισ. (άλλο κεφάλαιο το μέγεθος της οικονομικής εξάρτησης της χώρας από τον συγκεκριμένο κλάδο). Ωστόσο, ή ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων είναι εκείνη που δημιουργεί τα μεγάλα συνήθως κέρδη των ιδιοκτητών. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα οι εργαζόμενοί του οποίου είναι βέβαιο πως δε θα αντιδράσουν, δε θα απεργήσουν, δε θα παραιτηθούν γιατί -πολύ απλά- έχουν ανάγκη το εισόδημα τους για να επιβιώσουν. Οι εργοδότες το γνωρίζουν. Τόσο ωμά, τόσο κυνικά αποδεχόμαστε πως ένα πλειοψηφικό ποσοστό των ανθρώπων του κλάδου αυτού θα εργαστούν εντός ενός τέτοιου πλαισίου καθώς δε μπορούν να κάνουν αλλιώς.

 

Προτεραιότητα το «κανένας άλλος νεκρός εργάτης»

 

Κι όμως. Καλύτερες εργασιακές συνθήκες δεν σημαίνει βαρύτερη φορολογία. Αξιοπρεπής, ασφαλής και ασφαλισμένη εργασία δεν μεταφράζεται ως κόστος για το κράτος. Αντιθέτως. Το μότο «κανένας άλλος νεκρός εργάτης εν ώρα εργασίας» πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα σε ένα ευνομούμενο κοινωνικό κράτος. Εργαλεία ελέγχου εργασιακής αυθαιρεσίας, όπως το ΣΕΠΕ, θα πρέπει οπωσδήποτε να αναβαθμιστούν, ιδιαιτέρως σε μια χώρα που ο ετήσιος τζίρος του τουρισμού καθορίζει τον κρατικό προϋπολογισμό.

Μπορούμε να το πούμε και διαφορετικά. Ευημερία για μια κοινωνία σημαίνει καλές εργασιακές συνθήκες. Η εκπλήρωση μιας τόσο απλής ιδέας απαιτεί πολιτική βούληση που την παρούσα στιγμή απουσιάζει. Και ταυτόχρονα απουσιάζει και  η πολιτική βούληση για την δημιουργία μιας συντονισμένης συνδικαλιστικής πρότασης με την συμμετοχή των από τα κάτω, όπως συχνά λέμε.

Εντούτοις δεν έχουμε χρόνο. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική τομή για την πολιτική της χώρας. Η Αριστερά καλείται για άλλη μια φορά να δώσει τον αγώνα της για τους αόρατους, για τους χωρίς φωνή, για τους λίγους που όμως είναι πάρα πολλοί. Καλείται να δημιουργήσει εκείνο το σχέδιο που θα σπάσει την κανονικότητα και θα επιτρέψει στους πολίτες να εργάζονται και να ζουν με αξιοπρέπεια. Αυτή τη φορά, λοιπόν, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να μιλήσουμε με κάθε λαντζιέρη και κάθε μπουφετζή, με κάθε διανομέα και κάθε σερβιτόρα. Οι ανάγκες και οι δυσκολίες αυτών των ανθρώπων, η ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους, να μετατραπούν στο πολιτικό μας σχέδιο, να λειτουργήσει ως προμετωπίδα της Αριστεράς που προκρίνει να εκφράζει και να δίνει λύσεις μαζί με τους πιο σκληρά εκμεταλλευόμενους εργαζομένους αυτής της χώρας.

 

Άγγελος – Διονύσης Γιαχολλάρης Ο Άγγελος – Διονύσης Γιαχολλάρης είναι οικονομολόγος, εργαζόμενος στην εστίαση Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet