Φωτογραφία: Νικόλας Κοκοβλής

 

 

 

Είναι εξαιρετικά τραγική η διαπίστωση ότι οι πολιτικοί που διετέλεσαν υπουργοί Περιβάλλοντος, αλλά και Αγροτικής Ανάπτυξης, τα τελευταία 25 χρόνια στη χώρας μας, έχοντας αρμοδιότητα την προστασία των δασών, χαρακτηρίστηκαν τόσο από έλλειψη κοινής λογικής, όσο και οράματος. Αλλά η χειρότερη διαπίστωση είναι ότι ανέκαθεν απουσίαζε και απουσιάζει από αυτούς το ενδιαφέρον!

Οι εκάστοτε κυβερνώντες στη χώρα μας ενεργούν για την προστασία των δασών μόνο υπό την πίεση της κοινής γνώμης μετά από καταστροφές, ή όταν πιέζονται από ψηφοφόρους, για να λύσουν θέματα, όπως το δασικό κτηματολόγιο, δασικούς χάρτες κλπ.

Το 1998, με αποκλειστική ευθύνη του τότε πρωθυπουργού Κ. Σημίτη και με εισήγηση του τότε υπουργού Γεωργίας Στ. Τζουμάκα, αποφασίστηκε η μεταφορά της δασοπυρόσβεσης στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Σε μια νύχτα αποψιλώθηκε η Δασική Υπηρεσία, οι μόνοι διαχειριστές και επιστημονικά υπεύθυνοι για την προστασία του δάσους. Παράλληλα, άρχισε η αποδόμηση των δασικών υπηρεσιών, η οποία σταδιακά στερήθηκε χρηματοδότησης, αλλά και επιστημονικού προσωπικού.

Αυτή η «διπλή» απόφαση είναι πασιφανές ότι πάρθηκε για την ικανοποίηση πολύ μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και συγκεκριμένα της αεροπορικής βιομηχανίας, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος της χώρας, αλλά και άλλων που έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «οικιστικές πιέσεις».

Τα στατιστικά μετά το 1998 μιλούν μόνα τους. Επί 25 χρόνια γινόμαστε μάρτυρες ανεξέλεγκτης επέκτασης των πυρκαγιών και μέσα σε κατοικημένες περιοχές, καίγοντας σπίτια και ανθρώπους! Καταστρέφονται τεράστια δάση της ψυχρής, ορεινής, ζώνης, τα οποία υπό τη Δασική Υπηρεσία ήταν «άκαφτα». Καίγονται τεράστιες εκτάσεις πευκοδασών που μόλις είχαν αναγεννηθεί! Καίγονται άνθρωποι!

Ποιος φταίει ρωτάει ο κάθε πολίτης, που βλέπει αυτές τις σκηνές αποκάλυψης γύρω του και τι μπορεί να γίνει τώρα;

Φταίει η Πυροσβεστική Υπηρεσία (ΠΥ) μήπως; Εάν με αυτή εννοούμε τους πυροσβέστες, η απάντηση είναι όχι. Αν, όμως, εννοούμε τη διοίκηση της ΠΥ, που όλα αυτά τα χρόνια δεν προσάρμοσε τη δράση του σώματος στις ανάγκες της δασοπυρόσβεσης, η απάντηση είναι ναι!

Για να σβήσεις μια δασική πυρκαγιά, παίρνεις υπόψη σου το δασικό είδος, την καύσιμη ύλη του υπορόφου, τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της περιοχής, τον αέρα, τη θερμοκρασία και φυσικά το είδος της πυρκαγιάς (πχ επικόρυφη, κλπ) .

Η αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών γίνεται εν τη γεννέση της. Η δε προσέγγιση δύσβατων περιοχών γίνεται με ελικόπτερα, όπου μεταφέρουν επίγειες δυνάμεις άμεσης δράσης. Εάν δεν προλάβεις, η φωτιά εξαπλώνεται και τότε οφείλεις να πάρεις άλλα μέτρα για τον περιορισμό της, με κύριο στόχο, όμως, να μην πλησιάσει οικιστικές ζώνες. Δεν εκκενώνεις και αφήνεις την πυρκαγιά να καίει!

Αντιθέτως, οι πυροσβέστες έχουν εντολές «να περιμένουν τη φωτιά να φθάσει»! Και, φυσικά, η επίκληση των εναέριων μέσων! Η χώρας μας έχει αναγάγει τα εναέρια μέσα ως τη μοναδική λύση για την κατάσβεση της πυρκαγιάς. Όμως, τα εναέρια δεν σβήνουν πυρκαγιές. Τα εναέρια βοηθούν τις επίγειες δυνάμεις σε εκτεταμένες πυρκαγιές, για να μειώσουν την ένταση της φωτιάς.

Είμαστε μάρτυρες μέσα από τις οθόνες μας, κανείς δεν επεμβαίνει στην εστία! Το δόγμα «περιμένω τη φωτιά να έρθει και σβήνουν μόνο τα αεροπλάνα» έχει φέρει αυτά τα αποτελέσματα. Το πόρισμα του ανακριτή για το Μάτι είναι αποκαλυπτικό. Γράφει: «εάν η επέμβαση ήταν άμεση, δεν θα είχε εξαπλωθεί η φωτιά».

Με φρίκη είδαμε ζωντανά τον θάνατο δυο πιλότων Canadair εχθές. Ναι, είναι κακοσυντηρημένα, αλλά ας αναρωτηθούμε ποιος έδωσε την εντολή να πετάξει αεροπλάνο στο κατάντι του φαραγγιού για να σβήσει μια φωτιά 150 τμ! Γιατί δεν έφθασαν επίγειες δυνάμεις να την σβήσουν σε μερικά λεπτά; Το ότι το μέρος ήταν δύσβατο δεν απαντά, διότι η πρόσβαση στα δύσβατα είναι εύκολη με τις αερομεταφερόμενες επίγειες.

Αυτός ο φαύλος κύκλος του παραλόγου και των οικονομικών συμφερόντων πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας χρειάζεται να συζητήσει από κοινού. Να εκτιμήσει τα αποτελέσματα της απόφασης του 1998 και να αλλάξει το «παράδειγμα».

Σήμερα, αφενός, η διαλυμένη Δασική Υπηρεσία δεν μπορεί να αναλάβει εκ νέου την ολοκληρωτική ευθύνη της δασοπυρόσβεσης και, αφετέρου, η Πυροσβεστική Υπηρεσία δεν μπορεί να εμμένει στην «έμμεση επέμβαση» και την ανεξέλεγκτη χρήση πτητικών μέσων ακόμα και όταν δεν χρειάζονται.

Αν δεν μπορούμε μόνοι μας, ας πάρουμε άλλα παραδείγματα: Σώμα Δασοπυροσβεστών, εισαγωγή των ελικοπτέρων (όχι μόνο για «να ρίχνουν νερό», αλλά για να μεταφέρουν κυρίως τους δασοπυροσβέστες), ίδρυση Δασικής Ακαδημίας για τη διαρκή εκπαίδευση του προσωπικού. Και επιχειρησιακό συντονισμό της κατάσβεσης από κοινού Δασική Υπηρεσία και Πυροσβεστική. Αυτή μπορεί να είναι μια λύση. Υπάρχουν, όμως, και άλλες, αρκεί να αναζητηθούν. Και, φυσικά, «αναγέννηση» της δασικής υπηρεσίας για να επιτελέσει τον ρόλο της.

Ας μην ακούσουμε πάλι ότι θα αγοράσουμε νέα αεροπλάνα. Έχουμε τον μεγαλύτερο στόλο πυρόσβεσης στην Ευρώπη! Τα δάση μας, όμως, τα σπίτια μας, η πανίδα, οι άνθρωποι κάθε χρόνο γίνονται παρανάλωμα στον βωμό επιχειρηματικών κερδών, ξένων προς τη χώρα συμφερόντων.

 

Δήμητρα Χαλικιά Η Δήμητρα Χαλικιά είναι Δασολόγος, DEA Χωροταξίας Υπαίθρου, DEA Ανθρωπογεωγραφίας, LS Διαχείριση Περιβάλλοντος Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet