ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ, ΚΩΣΤΑ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟ
Χρειάζεται ριζική αλλαγή το «σύστημα Δουβλίνου»




Από την τελευταία σύνοδο κορυφής για το προσφυγικό φαίνεται πως οι διαθέσεις των κρατών μελών της ΕΕ έχουν μετατοπιστεί επί το δυσμενέστερο. Τι έιναι αυτό που έχει αλλάξει;
Οι διαστάσεις του ζητήματος αλλάζουν καθημερινά, με την έλευση ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική κλπ και συνεπώς  οι κυβερνήσεις των κρατών μελών αισθάνονται ολοένα μεγαλύτερη πολιτική πίεση, με την άνοδο ακροδεξιών πολιτικών σχηματισμών και την έξαρση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Προσπαθούν λοιπόν να εκτονώσουν προς κάθε κατεύθυνση την πίεση που δέχονται οι ίδιες και τούτο αναπόφευκτα επηρεάζει και τη χώρα μας, μεγεθύνοντας υπέρμετρα παροδικά προβλήματα τεχνικής φύσης (π.χ. σε ότι αφορά τις δακτυλοσκοπήσεις κ.λπ.).

Τη στιγμή που παιζόταν σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης ένα σκληρό παιχνίδι με τις απειλές αποκλεισμού από το σύστημα Σένγκεν, οι υποχρεώσεις που είχαν αναλάβει οι υπόλοιπες χώρες τόσο για την ασφαλή διέλευση όσο και για την ισότιμη μετεγκατάσταση των προσφύγων σε όλες τις χώρες της ΕΕ, δεν εκπληρώνονταν και εξακολουθούν να μην εκπληρώνονται. Πόσο μπορεί να κρατήσει αυτή η κατάσταση;
Θεωρώ ότι οι απειλές αυτές δεν έχουν πραγματική βάση και ότι θέμα έξωσής μας από το σύστημα Σένγκεν δεν τίθεται. Από την άλλη πλευρά όμως οι υπάρχουσες ρυθμίσεις (Κανονισμός Δουβλίνου ΙΙΙ) ενδέχεται να οδηγήσουν στον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικών μεταναστών, που οι αιτήσεις τους για άσυλο θα απορριφθούν, επειδή δεν συγκεντρώνουν τις προϋποθέσεις για να κριθούν ως πολιτικοί πρόσφυγες, στις χώρες πρώτης εισόδου τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τούτο μεταφράζεται σε ένα εντελώς δυσανάλογο βάρος για τη χώρα μας, αφού το μεγαλύτερο μέρος των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών εισέρχεται από το Αιγαίο. Με δεδομένο ότι οι δυνατότητες οικειοθελούς ή μη επανόδου των ανθρώπων αυτών στις χώρες προέλευσής τους είναι πρακτικά πολύ περιορισμένες και ότι η σίτιση, στέγαση και περίθαλψή τους με δαπάνες του ελληνικού κράτους είναι ανέφικτη, πρέπει να διεκδικήσουμε την εκ βάθρων αλλαγή του «συστήματος Δουβλίνου». Η ευθύνη πρέπει να κατανεμηθεί σε όλα τα κράτη-μέλη ανάλογα με τον πληθυσμό τους και τις οικονομικές τους δυνατότητες, ώστε να αποδειχθεί στην πράξη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίζεται στην «ένωση των λαών της» (όπως διακηρύσσει το άρθρο 1 της ιδρυτικής της Συνθήκης) και όχι σε λυκοφιλίες των ευρωπαϊκών ελίτ.

Υπάρχει συγκεκριμένη στρατηγική της ΕΕ για την αντιμετώπιση του προσφυγικού κύματος ή δεν μπορεί κανείς να μιλήσει βάσιμα γι’ αυτήν;
Η μόνη μακροπρόθεσμα αξιόπιστη στρατηγική θα ήταν η αντιμετώπιση του προβλήματος στη ρίζα του, δηλαδή κυρίως στη Μέση Ανατολή. Εκεί πρέπει να επικρατήσει ειρήνη και σταθερότητα, με σεβασμό πρώτιστα στο διεθνές δίκαιο. Άλλωστε η καταπάτηση του διεθνούς δικαίου, με την εισβολή της «συμμαχίας των προθύμων» με επικεφαλής τις ΗΠΑ και με συμμετοχή διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών στο Ιράκ το 2003, αποτέλεσε την αφετηρία για τη δημιουργία του προβλήματος, τη ριζοσπαστικοποίηση του σουνιτικού πληθυσμού και την εμφάνιση του καρκινώματος του Ισλαμικού Κράτους. Στη συνέχεια τα πράγματα επιδεινώθηκαν, όταν η Δύση επιχείρησε να εκμεταλλευθεί για τους δικούς της σκοπούς την Αραβική Άνοιξη. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί το Ισλαμικό Κράτος, πρέπει οι δυτικές χώρες να απαλλαγούν από την ιδεοληψία τους ότι μπορούν να επιβάλουν παντού καθεστώτα της αρεσκείας τους. Το καθεστώς Άσαντ στη Συρία και οι Κούρδοι είναι οι μόνοι που πολεμούν αποτελεσματικά -ως ένα βαθμό- το Ισλαμικό Κράτος.

Έχει ενιαία θέση η ευρωπαϊκή αριστερά γι’ αυτά τα ζητήματα και ποια είναι;
Η ευρωπαϊκή αριστερά στέκεται δίπλα στην Ελλάδα στην κρίσιμη αυτή στιγμή και καλεί τα ευρωπαϊκά κράτη να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους αναλαμβάνοντας το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί. Συγκεκριμένα, το κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς έχει επανειλημμένα απευθύνει έκκληση για αλλαγή του Κανονισμού Δουβλίνου και αντικατάστασή του με ένα δίκαιο σύστημα κατανομής προσφύγων, όπου οι προτιμήσεις των αιτούντων άσυλο θα λαμβάνονται υπ’ όψη μαζί με  μια σειρά από άλλα κριτήρια, όπως το μέγεθος και ο οι οικονομικές δυνατότητες της χώρας. Κεντρικό ζήτημα αποτελεί επίσης η διάνοιξη νόμιμων και ασφαλών οδών προς την Ευρώπη για όσους χρήζουν διεθνούς προστασίας, καθώς και η ενεργός συμμετοχή των κρατών μελών στο σύστημα μετεγκατάστασης, που ως τώρα προχωράει με πολύ αργούς ρυθμούς, αφού 14 χώρες έχουν ανακοινώσει ότι διαθέτουν μόλις 3.827 θέσεις από το σύνολο των 160.000 που είναι ο στόχος.

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet