Σήμερα ο πρώτος γύρος εκλογών για αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας



Του Νίκου Σερβετά

Η «επόμενη ημέρα» είναι, πλέον, το ζητούμενο στον πολιτικό χώρο που ορίζεται από τα δεξιά του κέντρου μέχρι τα όρια της Χρυσής Αυγής, καθώς το τοπίο που έχει διαμορφωθεί, από τότε που το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έπαψε να βρίσκεται στην κυβέρνηση, έχει αλλάξει ριζικά. Στο εσωτερικό του κόμματος, το πνεύμα που επικρατεί μπορεί να συνοψιστεί σε μία και μόνο φράση που ειπώθηκε, αυτή την εβδομάδα, από τον πρώην υπουργό Θοδωρή Ρουσόπουλου: «Δύσκολο να συνυπάρξουμε μετά την εκλογή αρχηγού»
Έως σήμερα το χώρο αυτόν κάλυπτε η Νέα Δημοκρατία. Στις πρόσφατες εκλογές, όμως, και υπό την ηγεσία του Βαγγέλη Μεϊμαράκη έλαβε τις λιγότερες ψήφους στη 41 ετών ιστορία της (το ποσοστό της παρέμεινε σε σχετικά αποδεκτό επίπεδο, λόγω της μικρής συμμετοχής στις εκλογές), δείγμα ότι δεν έλκει πλέον όλον εκείνο τον κόσμο στον οποίο απευθυνόταν έως πριν μερικά χρόνια: οι ψηφοφόροι της ζήτησαν, έστω και προσωρινά, καταφύγιο σε άλλα κόμματα ή σχηματισμούς.

Ένας για να ενώσει όλους

Το ζητούμενο για το νέο αρχηγό της είναι να προσπαθήσει, αν όχι να επανεντάξει όσους έφυγαν, τουλάχιστον να κρατήσει στο κόμμα, τις τρεις μεγάλες κατηγορίες στελεχών που έως πριν λίγα χρόνια έφερναν είτε τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση είτε την πολιτική της κυρίαρχη στην πολιτική σκηνή:
•    Τους ακραία Νεοφιλελεύθερους, οι οποίοι επιμένουν στην πιο σκληρή εφαρμογή των μνημονίων, προς όφελος των λίγων
•    τους πολιτικούς της Λαϊκής Δεξιάς, οι οποίοι κινούνται στη λογική του «πατρίς-θρησκεία- οικογένεια» και θέλουν να προστατέψουν του «νοικοκυραίους», και
•    τους ακροδεξιούς, που θέλουν να μαζέψουν τις διαρροές που είχαν προς τη Χρυσή Αυγή, ή/και να συνεργαστούν με το «υγείες κομμάτι της».
Υπάρχει κάποιος από τους τέσσερις υποψήφιους που μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο; Πριν απαντήσει κάποιος στο ερώτημα θα πρέπει να συνυπολογίσει ορισμένα βασικά στοιχεία αναφορικά με την κοινή γνώμη και την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα σε αυτή η ΝΔ: Πρώτον, η Νέα Δημοκρατία δεν είναι παρά ένας μηχανισμός εξουσίας και όχι ένα κόμμα μελών. Η ηγετική ομάδα του μηχανισμού αυτού βρίσκεται, πλέον μακριά από την εξουσία και ό,τι αυτή της αποφέρει. Δεύτερον, η εικόνα, που παρουσιάζει στον κόσμο, είναι πολύ «χτυπημένη», απαιτείται τεράστια προσπάθεια από τον νέο αρχηγό για να «μαζευτεί». Τρίτον,  κόσμος της είναι ενοχλημένος τόσο με τη λειτουργία των θεσμών του κόμματος, του κλειστού μηχανισμού, όσο και με τη συμπεριφορά ορισμένων υποψηφίων, τα δημόσια αλληλοκαρφώματα, το ύφος των αντιπαραθέσεων, την υπερπροβολή υποψηφίων από μερίδα του τύπου. Τέταρτο, η εμπλοκή στις αντιπαραθέσεις τριών πρώην πρωθυπουργών χωρίς όμως σαφή και ξεκάθαρο λόγο.
Απ’ όλα όσα έχουμε παρακολουθήσει από την παραίτηση Σαμαρά και μετά και ειδικότερα κατά την προεκλογική περίοδο, καθίσταται σαφές ότι κανένας από τους τέσσερις υποψήφιους δεν είναι σε θέση να πείσει με το λόγο και τις ενέργειες του ότι μπορεί να δώσει ιδεολογικό στίγμα στο κόμμα, να πείσει και να ηγηθεί του κομματικού μηχανισμού και το κυριότερο να παρουσιάσει στην κοινωνία δομημένη πρόταση, ώστε ένα κόμμα εξουσίας να είναι σε θέση να διεκδικήσει την εξουσία. Ο χώρος που έως τώρα κάλυπτε η Νέα Δημοκρατία δεν έχει ηγέτη γι’ αυτό το κόμμα προσπαθεί να βρει αρχηγό.

Ερώτημα η συμμετοχή

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να πάει σήμερα να ψηφίσει, χωρίς να έχει συμμετάσχει σε διάλογο, αντιπαράθεση, σύγκριση συγκεκριμένων θέσεων των υποψηφίων. Σύμφωνα με πηγές, στο περιβάλλον Σαμαρά πιστεύουν ότι στις εκλογές θα συμμετέχουν περίπου 400.000 άτομα, ενώ άλλα στελέχη του κόμματος που κατείχαν παλαιότερα σημαντικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και σήμερα δεν έχουν ταχθεί φανερά υπέρ κάποιου υποψηφίου θεωρούν ότι «έστω και ένα άτομο πάνω από τις 100.000 θα είναι μεγάλη επιτυχία». Και οι δύο πλευρές συμφωνούν ότι οι δύο πρώτες θέσεις θα κριθούν με ποσοστό 30-40%. Διαφωνούν στο ποιοι θα είναι σ’ αυτές τις θέσεις. Οι του περιβάλλοντος Σαμαρά προβλέπουν, κατ’ εκτίμηση, ότι για την αρχηγία θα διαγκωνιστεί τελικά το δίδυμο Μεϊμαράκη –Γεωργιάδη, ίσως γιατί πολιτικά εξυπηρετούνται μακροπρόθεσμοι στόχοι αυτής της ομάδας. Η δεύτερη κατηγορία, ποντάρει στο δίδυμο Μεϊμαράκη – Τζιτζικώστα, σαφώς επειδή, λόγω ιδεολογίας, προκρίνουν έναν απ’ αυτούς. «Ο Μεϊμαράκης και ο Μητσοτάκης είναι πολύ κεντρώοι, ο Άδωνης δεν είναι τίποτα», είναι μια χαρακτηριστική τοποθέτηση που συνεχίζει ως εξής: «Αν το ποσοστό είναι πχ 37% με 33% το πράγμα παίζεται. Αν κάποιος πλησιάσει πολύ το 40% ο δεύτερος γύρος θα είναι τυπική διαδικασία». Στο ερώτημα «αν εκλεγεί ο Τζιτζικώστας, τι θα γίνει μέσα στη βουλή;», οι εκτιμήσεις αυτών των στελεχών είναι οι αναμενόμενες: «Στην πολιτική υπάρχει πάντα το δούναι και λαβείν. Νομίζεις ότι τσάμπα τον υποστήριξε ο Βορίδης;».
    
Και μετά;

Πώς θα μπορέσουν όμως να συνυπάρξουν μετά τις εκλογές τόσο διαφορετικά μεταξύ τους στοιχεία, με δεδομένο ότι λείπει το στοιχείο που έως τώρα τα κρατούσε κοντά: η εξουσία;. Ειδικά ένα τμήμα που σήμερα βρίσκεται μέσα στη Νέα Δημοκρατία, απέχει πάρα πολύ από την εξουσία. Η απάντηση στο ερώτημα δόθηκε, μάλλον, από το Θόδωρο Ρουσόπουλο. Η επίκληση του εν Ραφήνα «γκραν μανιτού» δεν δείχνει να μπορεί να σώσει την συνοχή του κόμματος. Άλλωστε, ο ανηψιός του «Εθνάρχη» ούτε «γραντ» είναι ούτε «μανιτού» και κατηγορείται από μεγάλη, πλέον, μερίδα νεοδημοκρατών ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο, ώστε να βρεθεί η χώρα σε αδιέξοδο και να χάσει το κόμμα την εξουσία. Κοινή πεποίθηση στο εσωτερικό της ΝΔ είναι ότι η επαναφορά του στο προσκήνιο έγινε για να δώσει στίγμα θέσεων και όχι ως πρόθεση συμμετοχής στην πρώτη γραμμή.
Ο δεύτερος γύρος των εκλογών θα γίνει στις 10 Ιανουαρίου. Είναι όμως πολύ πιθανό να γνωρίζουμε νωρίτερα ποιος από τους σημερινούς υποψήφιους θα πάρει μαζί του τους ψηφοφόρους και ποιος θα κρατήσει τον τίτλο του κόμματος για κάθε μελλοντική χρήση.

 
Περίπτωση Άδωνη Γεωργιάδη

«Εξαιρετική» χαρακτήρισε στέλεχος της ΝΔ, που πρόσκειται στο περιβάλλον Σαμαρά, την απάντηση που έδωσε ο Άδωνης Γεωργιάδης σε επικριτκό σχόλιο που έγραψε γι’ αυτόν, την Πέμπτη, ο Στέφανος Κασιμάτης στην εφημερίδα «Η Καθημερινή».
Ο άνθρωπος «πρόκληση» για την πολιτική ζωή, ο οποίος κήρυξε πολιτικό αντίπαλο του το Λαζόπουλο, αυτοπαρουσιάζεται: (μικρά αποσπάσματα από την απάντηση Γεωργιάδη, όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας)
«Σας στέλνω αυτή τη μικρή απάντηση διότι χθες είμαι βέβαιος ότι εκτιμήσατε λάθος τα πράγματα. Κυρίως, διότι παρασυρθήκατε από ζητήματα ύφους και καθωσπρεπισμού και αυτά τα θεωρήσατε σπουδαιότερα για έναν αρχηγό από τη μαχητικότητα και τη αποτελεσματικότητα. Μου θυμίσατε εκείνους τους Βρετανούς, που επί σειρά ετών αμφισβητούσαν την ικανότητα του σερ Ουίνστον Τσώρτσιλ να ηγηθεί της Μεγάλης Βρετανίας, διότι τον θεωρούσαν όχι αρκετά καθώς πρέπει, όχι αρκετά συγκρατημένο και όχι αρκετά ευγενικό. Ο Τσώρτσιλ, όμως, έγινε ο μεγάλος ηγέτης της Βρετανίας ακριβώς διότι τολμούσε να λέει αυτά που οι άλλοι σκεφτόντουσαν, αλλά δεν ήθελαν να ακούσουν ή δεν τολμούσαν να πουν. (…)  Τώρα, ως προς τη δική μου προεκλογική τακτική, πράγματι έχει έναν χαρακτήρα Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος ήταν Μέγας διότι στις μάχες που έδινε, όχι μόνο στο Γρανικό, αλλά σχεδόν σε όλες, κινείτο αναπάντεχα. (…) Γι’ αυτό είμαι πολύ υπερήφανος και γι’ αυτό σας καλώ να με στηρίξετε ως αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας. Δεν θέλουμε συνηθισμένους αρχηγούς, αλλά αρχηγούς που να κάνουν τη δουλειά».
 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet