«Ο ΗΛΙΘΙΟΣ»



Του Στράτου Κερσανίδη

Μέσα σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν τα μεγάλα και μικρά συμφέροντα και η αδιαφορία, έχει θέση η ηθική; Μήπως το να είναι κάποιος ηθικός μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο συνιστά απλώς ματαιότητα και ο φορέας της ηθικής μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και ηλίθιος;
Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Μπίκα, ο ήρωας του σκηνοθέτη Γιούρι Μπίκοφ στην ταινία «Ο ηλίθιος» (Durak), που ενόχλησε μέχρι και τον υπουργό Πολιτισμού της Ρωσίας, ο οποίος είπε πως σκέφτεται να σταματήσει να χρηματοδοτεί ταινίες οι οποίες παρουσιάζουν στο εξωτερικό αρνητική εικόνα για τη χώρα! Φαίνεται πως η αντίληψη του σταλινικού μοντέλου που ήθελε τα πάντα να είναι παραδεισένια στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ έχει διαποτίσει τις συνειδήσεις όσων ασκούν πολιτική στη σημερινή δημοκρατική (;) πλέον Ρωσική Ομοσπονδία.
Ο Ντίμα, λοιπόν, υδραυλικός στο επάγγελμα, έχει ένα όνειρο: να γίνει μηχανικός. Ενώ εργάζεται, μελετά ώστε να καταφέρει κάποτε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Ένα βράδυ πηγαίνει σε μια πολυκατοικία, στην οποία μένουν δεκάδες εργατικές οικογένειες, να εξετάσει και να επισκευάσει μια διαρροή. Τότε αντιλαμβάνεται πως το κτίριο έχει υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές και πρέπει να εκκενωθεί άμεσα επειδή υπάρχει κίνδυνος να καταρρεύσει. Αμέσως ειδοποιεί τον δήμαρχο και τους υπόλοιπους τοπικούς άρχοντες για την κατάσταση. Μόνο που τα πράγματα αποδεικνύονται πολύ δύσκολα καθώς οι αρχές και οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι αδιαφορούν. Ο υδραυλικός ορμώμενος από μία αίσθηση ηθικού καθήκοντος προσπαθεί να σώζει τις ζωές των ενοίκων της επικίνδυνης πολυκατοικίας, την ώρα που η ανώτερη τάξη αδιαφορεί για τις τύχες τους.
Ο Γιούρι Μπίκοφ, με αυτό το δυνατό κοινωνικό δράμα, στοχεύει στην καρδιά του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Ενός συστήματος που λειτουργεί με μαφιόζικους κανόνες και το οποίο οξύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις. Ενός καθαρά ταξικού συστήματος που ενώ έχει ξεθεμελιώσει τα όποια θετικά του προηγούμενου καθεστώτος εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο όλα τα αρνητικά του. Όλα αυτά βέβαια, δεν υπονοούνται απλώς αλλά αναδεικνύονται ξεκάθαρα στην ταινία, η οποία ακολουθώντας έναν καθηλωτικό ρυθμό γεμάτο απρόοπτα και ανατροπές δεν χάνει το ενδιαφέρον της μέχρι την τελευταία στιγμή.
Η ταινία, λοιπόν, χρηματοδοτήθηκε κατά ένα μέρος από το ρωσικό υπουργείο Πολιτισμού, του οποίου ο προϊστάμενος ενοχλήθηκε από τον Μπίκοφ, όπως είχε ενοχληθεί και από τον Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ με το εκπληκτικό φιλμ «Λεβιάθαν» που και εκεί στηλιτεύεται η κρατική διαφθορά.
Ο Γιούρι Μπίκοφ, λέει για την ταινία του: «Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στην άποψη που έχουν οι άλλοι για τον πρωταγωνιστή και τις πράξεις του και όχι φυσικά για τις ικανότητες του. Είναι ένας απόλυτα λογικός και σοβαρός άνθρωπος σε ένα παράλογο κόσμο. Όταν η “μάχη” ξεκινάει, οι περισσότεροι ήρωες αντιδρούν σύμφωνα με τα φυσικά τους ένστικτα: να μείνουν ζωντανοί, να διατηρήσουν την ησυχία τους και τον τρόπο ζωής τους. Ξαφνικά, σε αυτή τη μάχη, εμφανίζεται ένας στρατιώτης με ένα συγκεκριμένο κώδικα, τη συνείδηση του. Τέτοιοι άνθρωποι είναι σπάνιοι σήμερα. Τους αποκαλούμε ρομαντικούς, αλτρουιστές, ιδεαλιστές ή απλά ανόητους και ηλίθιους για να δείξουμε ότι δεν συμπεριφέρονται νορμάλ, σε μια εποχή που ο κυνισμός, ο φόβος και η αδιαφορία κυριαρχούν. Τέτοιοι “ηλίθιοι” υπάρχουν ακόμα στη χώρα μου και αυτό μου δίνει ελπίδα».

strakersan@gmail.com

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet