Ο αγώνας ενάντια στις καταστροφικές εξορύξεις στη Χαλκιδική μετράει πολλά χρόνια, πολλές θυσίες, πολλές νίκες και πολλές ήττες. Ο αγώνας αυτός πέρασε από πολλές φάσεις και κινητοποίησε κοινωνικές, πολιτικές και προσωπικές διεργασίες. Το ξεπούλημα δημόσιου χώρου και πόρων σε μια πολυεθνική που ενδιαφέρεται μόνο για γρήγορο και μεγάλο κέρδος, ήταν το πρώτο σοκ. Η συνειδητοποίηση των επιπτώσεων μιας τόσο μεγάλης και ρυπογόνου δραστηριότητας οδήγησε στην ανάγκη οργάνωσης και δράσης της κοινωνίας. Η λογική «επενδύσεις με κάθε κόστος» οδήγησε αυτούς που θα επωμιστούν το κόστος να αντιδράσουν.
Ο κρατικός μηχανισμός επεδίωξε να καταπνίξει κάθε αντίθετη προς την «επένδυση» φωνή, να ποινικοποιήσει την κοινωνική αντίδραση και να υπηρετήσει με κάθε τρόπο τα συμφέροντα της πολυεθνικής. Η απροκάλυπτη αυτή επίθεση σε πολίτες που διεκδικούν τα αυτονόητα, δημιούργησε έντονη αμφισβήτηση για το ρόλο του Κράτος, της αστυνομία και της δικαιοσύνης σ΄ αυτό το παιχνίδι εξουσίας, κέρδους και επιβολής.

Πολυεθνική εναντίον κοινωνίας

Απ΄ τη μια πλευρά, μια πολυεθνική εταιρεία, που δρα σε μια πτωχευμένη χώρα-οικονομική αποικία στο έλεος δανειστών και επενδυτών. Στο πλευρό της, τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, ένας ανεπαρκής και δυσκίνητος κρατικός μηχανισμός, μια απαρχαιωμένη νομοθεσία, κυβερνήσεις που είτε δε θέλουν είτε δεν μπορούν να προστατέψουν τα δικαιώματα και την ευημερία των πολιτών.
Από την άλλη πλευρά, η κοινωνία ως ένα σύνολο ανθρώπων, πολύ διαφορετικών μεταξύ τους, που πρέπει να βρουν τρόπους να επιβιώσουν και να συμβιώσουν. Η κοινωνία ως ζωντανός οργανισμός με ανάγκες, επιθυμίες και δικαιώματα. Η κοινωνία της οποίας η ύπαρξη και η συνοχή απειλείται από εκείνους που τη βλέπουν είτε ως εμπόδιο, είτε ως εργαλείο παραγωγής βρώμικου κέρδους. Η κοινωνία με όπλα της την επιστημονική τεκμηρίωση, την συντροφικότητα, το διάλογο, την αλληλεγγύη, την εφευρετικότητα που προκύπτει απ΄ την ποικιλομορφία της.

Ο αγώνας σε κρίσιμη καμπή

Σήμερα, ο αγώνας αυτός βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή. Η πολυεθνική εξορυκτική εταιρεία συνεχίζει, με φρενήρεις ρυθμούς, την καταστροφή του Κακκάβου. Παρά το γεγονός ότι η νέα δημοτική αρχή εκλέχτηκε από το κίνημα, παρά το ότι οι εκθέσεις των επιθεωρητών περιβάλλοντος βεβαιώνουν σωρεία παρανομιών της εταιρείας, παρά τις αμέτρητες τεκμηριωμένες καταγγελίες για παράνομες και επικίνδυνες για την υγεία και τη ζωή δραστηριότητες της εταιρείας. Η καταστροφή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, ένα σχεδόν χρόνο μετά από την εκλογή μιας κυβέρνησης, η οποία επιλέγει να μη δρα ουσιαστικά, δέχεται να εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πολιτικές, δεν αναλαμβάνει ριζοσπαστικές νομοθετικές πρωτοβουλίες για την προστασία του περιβάλλοντος, της κοινωνίας και των κοινών πόρων και στην ουσία επιλέγει να βρίσκεται απέναντι στους κατοίκους και το κίνημα. Το βουνό, αυτός ο ζωοδόχος πόρος που θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτα κοινός, συνεχίζει να θυσιάζεται στο βωμό του υπέρογκου κέρδους των λίγων.

Ο αγώνας ο μόνος δρόμος

Η Χαλκιδική δεν είναι ούτε η μόνη περίπτωση εκμετάλλευσης, ούτε η μόνη περίπτωση αντίστασης. Ο πλανήτης είναι γεμάτος με κοινότητες που βρέθηκαν στο στόχαστρο της «ανάπτυξης», της διαπλοκής, της καταστολής και της άγριας εκμετάλλευσης. Κάποιοι νίκησαν, κάποιοι όχι. Ίσως είναι η στιγμή να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος. Ίσως είναι η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ότι η παγκοσμιοποίηση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων επιβάλλει παγκοσμιοποιημένη δράση και αντίδραση. Ίσως ο μόνος τρόπος να σώσουμε τις Σκουριές της Χαλκιδικής, είναι ν΄ αγωνιστούμε για όλες τις Σκουριές του κόσμου.
 
Μαίρη Χριστιανού

 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet