ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΑΚΗ ΚΑΦΕΤΖΗ
Η Αριστερά να μην χάσει την ψυχή της


Στο τέλος μιας χρονιάς γεμάτης απρόβλεπτες εξελίξεις, με την Αριστερά κυβέρνηση πρώτη -και δεύτερη- φορά και με ένα ακόμη μνημόνιο στην πλάτη της, η «προφητεία για ένα ντόμινο ανατρπών τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό Νότο δεν μοιάζει πια τόσο απρόβλεπτη: Αθήνα, Λισαβόνα, Μαδρίτη... Ωστόσο, η Αριστερά μπορεί να αναζητάει και να βρίσκει την ψυχή της σ' όλο τον κόσμο, αλλά χρειάζεται να την κερδίζει στον τόπο της.



Την συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός

Κλείνει ένας χρόνος πολύ πυκνός σε εξελίξεις, με ανατροπές και τομές, και εδώ και στην Ευρώπη. Πώς το σχολιάζεις;
Να δούμε πρώτα τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Το κίνητρο ψήφου που οδήγησε τον κόσμο στις 25 Ιανουαρίου να ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ με 36,5%, ήταν η διαιρετική τομή αντιμνημόνιο – μνημόνιο. Αυτό εκφράστηκε με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την επτάμηνη διαπραγμάτευση, που, θα έλεγα, ήταν συνολικά αντιμνημονιακή, με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου με το αποστομωτικό 61,2%. Φτάσαμε σε ένα σημείο όπου οι δανειστές έβαλαν όρους και καταλήξαμε στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου. Ήταν, νομίζω, για τον ΣΥΡΙΖΑ μια αποφράς ημέρα, διότι αναγκάστηκε η κυβέρνησή του να υπογράψει μια συμφωνία που ήταν πλάτη με πλάτη με αυτά τα οποία έλεγε και για τα οποία εξελέγη στης 25 Ιανουαρίου. Ενώ έγινε η συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο, πήγαμε στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου με το ερώτημα εάν το δέχεται ο κόσμος ή όχι. Νομίζω ότι δεν μπορεί ένα κόμμα εξουσίας, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, και με τις αρχές που διατύπωσε, να περνάει σε μια εκλογή την ενοχή στο εκλογικό σώμα, στο λαό. Τώρα, δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 36% είναι ένα κόμμα των δύο τελευταίων χρόνων, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι δεν υπάρχει πολιτικά συμπαγές εκλογικό σώμα, όπως υπήρχε στα δύο ιστορικά κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να εκπλήσσει ότι κάποιες πρόσφατες μετρήσεις τον δείχνουν στο 20%. Εάν όμως αισθάνεσαι ότι η εκλογική σου βάση δεν είναι σταθερή και έχεις 153 βουλευτές, τότε είναι δύσκολο πολύ,να κυβερνήσεις.

 
Θα πρέπει, δηλαδή, να βρεθεί μια καινούργια ισορροπία ανάμεσα στην κυβερνησιμότητα και τη διακυβέρνηση των στρωμάτων τα οποία ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά όμως δεν συγκλίνουν, πολλές φορές αποκλίνουν. Δηλαδή, είναι άλλο πράγμα να διαχειρίζεσαι την κατάσταση με τους δανειστές και άλλο πράγμα να εκπροσωπείς τα κοινωνικά στρώματα που σε ψήφισαν.


Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, ψηφίστηκε σταθερά από τα ίδια κοινωνικά στρώματα το 2012, το Γενάρη του 2015, στο δημοψήφισμα, στις 20 Σεπτέμβρη. Δεν δείχνει αυτό ότι έχουν διαμορφωθεί, καταρχάς, μόνιμοι δεσμοί με τα λαϊκά στρώματα; Υπό ορισμένους όρους δεν έχει αυτό μια αντοχή;
Έχεις δίκιο, υπάρχει ήδη από το 2012 αυτό που λέμε ταξικότητα ψήφου υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και επιβεβαιώθηκε όντως τον Γενάρη του 2015, στο δημοψήφισμα και στις 20 Σεπτέμβρη. Αρκεί να δούμε τα αποτελέσματα στις περιφέρειες Β΄ Αθηνών, Πειραιώς κτλ. Όμως, υπάρχει και κάτι άλλο: απέναντι σ’ αυτή την ταξικότητα της ψήφου υπάρχει στην κυβέρνηση μια λογική διαχείρισης του υπάρχοντος. Θα πρέπει, δηλαδή, να βρεθεί μια καινούργια ισορροπία ανάμεσα στην κυβερνησιμότητα και τη διακυβέρνηση των στρωμάτων τα οποία ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά όμως δεν συγκλίνουν, πολλές φορές αποκλίνουν. Δηλαδή, είναι άλλο πράγμα να διαχειρίζεσαι την κατάσταση με τους δανειστές και άλλο πράγμα να εκπροσωπείς τα κοινωνικά στρώματα που σε ψήφισαν. Αυτό είναι σήμερα, για να χρησιμοποιήσω μια φράση που ειπώθηκε από τον Ηλία Ηλιού το 1964, σήμερα το σταυρικό πρόβλημα της Αριστεράς. Οι λαϊκές τάξεις ψηφίζουν από τις ευρωεκλογές του 2014 ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα το οποίο αφορά την κοινωνική δομή του. Όταν το υποκείμενο, το οποίο συγκροτείται γύρω από την εργασία, παύει να υπάρχει λόγω ανεργίας, εποχιακής εργασίας κτλ και δεν συγκροτείται ως συλλογικό υποκείμενο, αυτό που λέμε εργαζόμενοι, πόσο ρευστό μπορεί να είναι το εκλογικό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ;

Η ψυχή της αριστεράς

Υπάρχουν, ωστόσο, οι συνέπειες της κρίσης και η ιστορικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή της ελληνικής Αριστεράς, οι αγώνες της για δεκαετίες. Τα λαϊκά στρώματα τον επέλεξαν και για τα δύο.
 Σωστά, αλλά είναι άλλο το 4,5% και άλλο το 36%. Υπάρχει ένα ζήτημα – είτε είναι πρώτη φορά Αριστερά, είτε δεύτερη ανάμεσα στην εξασφάλιση μιας διακυβέρνησης, να μην πάμε τον τόπο στα βράχια, που ήταν η βάση της 13ης Ιουλίου, και από την άλλη να ικανοποιήσουμε αυτό το οποίο εκπροσωπούμε, αυτό που λέει ο πρωθυπουργός τις λαϊκές τάξεις, τα κοινωνικά στρώματα τα οποία χειμάζουν κτλ. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στην κυβερνησιμότητα και την ταξική εκπροσώπηση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Ο Πιέτρο Ινγκράο στο «Μάζες και εξουσία» είχε πει το εξής: εάν δεν προκύψουν οι αριστεροί από επανάσταση, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε.

Δεν υπάρχει, όμως, μια αμφισβήτηση και τώρα, ένας στόχος ανατροπής της λιτότητας, της πολιτικής που ασκεί ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή ο καπιταλισμός των ημερών μας; Το βλέπουμε και στην Ισπανία, πριν στην Πορτογαλία. Είναι νέα φαινόμενα, που συγκροτούν κόμματα της Αριστεράς.
Είναι πάρα πολύ σωστό το άνοιγμα που κάνεις στη Νότια Ευρώπη. Ασφαλώς, ακόμη και μέσα από κοινοβουλευτικές εκλογές, με όποια αδράνεια σημαίνουν για το πολιτικό σύστημα, υπάρχει μια μετατόπιση, υπάρχει. Η Ισπανία είναι διαφορετική από την Ελλάδα, η Ιρλανδία με το Σιν Φέιν, η Πορτογαλία επίσης. Για μένα το κρίσιμο ζήτημα είναι: θα κάνεις την τομή με το παρελθόν και με ποιες προϋποθέσεις, με ποια περιθώρια;

 
Ως οπαδός του Μπλοχ και της Ουτοπίας, το ερώτημα νομίζω ότι είναι ένα: θα σώσει την ψυχή της η Αριστερά; Δηλαδή θα εργασθεί για τον κόσμο της Αγίας Βαρβάρας, του Αιγάλεω, του Κερατσινίου, του Περάματος; Μιλάω για ιστορικά προπύργια της Αριστεράς, τον πυρήνα της, ο οποίος μετά τον εμφύλιο άντεξε.


Υπάρχει και ένα δεύτερο σταυρικό σημείο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο αντιμνημονιακό, είναι και αριστερό κόμμα. Άρα έχει τεράστια ύλη να κινηθεί, που άλλοτε εμποδίζει το μνημόνιο άλλοτε όχι. Είναι ο στόχος του μετασχηματισμού, οι αριστερές μεταρρυθμίσεις, οι ρήξεις κ.τ.λ.
Μπήκες σε ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα. Τα τελευταία χρόνια στη διαιρετική τομή αριστερά – δεξιά μπήκε και μια άλλη: αντιμνημόνιο – μνημόνιο. Έγραψα άρθρα όπου υποστήριζα ότι αυτή η μετατόπιση ενέχει τον κίνδυνο της απώλειας της ιδεολογίας. Ανεξάρτητα από λογικές και στρατηγικές εξουσίας, για μένα η σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ με ΑΝΕΛ είναι μια παράφύσιν σύμπραξη πάνω στη διαιρετική τομή αντιμνημόνιο-μνημόνιο, άσχετα αν πιστεύει ο κ. Καμμένος στο αντιμνημόνιο ή όχι. Θα μου πείτε: ποιο είναι το υπόλοιπο σκηνικό; Υπάρχουν φαινόμενα εξαχρείωσης της πολιτικής συνείδησης που εκπροσωπείται και στη Βουλή. Θα αναφέρω ένα θέμα που στην Ευρώπη θα ήταν μείζον. Πχ ψηφίζεις νόμο για την ιθαγένεια, για τα ομόφυλα ζευγάρια; Είναι οι λεγόμενες μεταϋλιστικές, μεταρυθμιστικές αξίες. Εντούτοις, δεν το έχει όσο πρέπει ψηλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει ένα θέμα συγκολλητικής ουσίας ΑΝΕΛ - Οικολόγων – ΣΥΡΙΖΑ, να αντιμετωπίσουν με τον όποιο δυνατό τρόπο το τρίτο μνημόνιο και να κάνουν κάποιες επιδιορθώσεις.
Είπε, βέβαια, ο πρωθυπουργός ότι στρατηγικός μας στόχος είναι ο σοσιαλισμός. Ωραία, αλλά συμπλήρωσε ότι μέχρι να πάμε εκεί τι θα κάνουμε για την ανεργία, την πείνα, τη φτώχια; Δηλαδή, είπε ότι η Αριστερά, το είπε και ο Π. Σκουρλέτης πριν λίγες μέρες, είναι για τα δύσκολα. Ως οπαδός του Μπλοχ και της Ουτοπίας, το ερώτημα νομίζω ότι είναι ένα: θα σώσει την ψυχή της η Αριστερά; Δηλαδή θα εργασθεί για τον κόσμο της Αγίας Βαρβάρας, του Αιγάλεω, του Κερατσινίου, του Περάματος; Μιλάω για ιστορικά προπύργια της Αριστεράς, τον πυρήνα της, ο οποίος μετά τον εμφύλιο άντεξε. Μιλάω για τον Τύρναβο. Θα σώσει την ψυχή της η Αριστερά; Εγώ, με συγχωρείτε, δεν θεωρώ ότι κάποιοι υπουργοί εκπροσωπούν την ψυχή της Αριστεράς. Γίνεται ένας αγώνας, δεν το αμφισβητώ αυτό, δηλαδή παλεύουν να κάνουν πράγματα σε όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Θα τους βγει; Πχ, το παράλληλο πρόγραμμα, το οποίο έχει πάρα πολλά καλά πράγματα - τα κανάλια, έχουν βγει στα κάγκελα λέγοντας «το πήραν πίσω» κτλ - θα το φέρει τη δεύτερη εβδομάδα του Ιανουαρίου; Η Αριστερά ιστορικά – προχθές βγήκε το πόρισμα της Ασφάλειας για τον Μπελογιάννη - είχε μια ψυχή. Θα τη σώσει;

Πώς μπορεί να τη σώσει κατά τη γνώμη σου;
Να στηριχθεί στην κοινωνία και τα κινήματά της, να διαπραγματευθεί με όση δύναμη μπορεί με τους δανειστές, για να είναι όσο το δυνατό ηπιότερα τα μέτρα. Και κυρίως, να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα στα όρια της εθνικής κυριαρχίας για τους συμπολίτες οι οποίοι βρίσκονται σε πάρα πολύ άσκημη κατάσταση. Αυτό είναι η ψυχή της Αριστεράς. Επίσης, θα γίνει κάτι με την ανάπτυξη; Αριστερά στη λογική του ίδιου έργου θεατές δεν μπορεί να υπάρξει. Και προσοχή, γιατί το προσεγγίζουμε ήδη.

 
Πιστεύω ότι απέναντι σε μια άνοδο της ακροδεξιάς στη Μεσευρώπη, ο Νότος διαφοροποιείται. Ο Νότος πηγαίνει, το λέω μετά λόγου γνώσεως, προς τ’ αριστερά. Ο Μπροντέλ έλεγε ότι η Μεσόγειος πάντοτε ήταν μια κατάσταση ξεχωριστή από τη λεγόμενη Δυτική Ευρώπη.


Ψηφίζοντας τα λαϊκά στρώματα τον ΣΥΡΙΖΑ και μετά τη μνημονιακή συμφωνία, είχαν προσδοκίες. Με ποιους όρους θα επαληθευτούν;
Οι όροι με τους οποίους, πιθανόν, θα επιβεβαιωθούν οι προσδοκίες, είναι η δυνατότητα αυτής της κυβέρνησης να ορθώσει ανάστημα, με συμμαχίες ευρωπαϊκές, στο θέμα της ανεξαρτησίας, της ευχέρειας να κάνει δικές της πολιτικές. Νομίζω ότι, για να έχουμε ένα περιθώριο χρόνου και χώρου, όπως λέει και η κυβέρνηση, και με το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου, ότι έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να διαπραγματευθεί τα στοιχειώδη, δηλαδή να μην πεθάνει κανένας στο δρόμο. Αυτό είναι. Εγώ κρατάω μια εικόνα που μπορεί να σώσει την ψυχή της Αριστεράς. Σήμερα το πρωί στην οδό Σταδίου ένας άστεγος είχε δίπλα του ένα πολύ μικρό χριστουγεννιάτικο δεντράκι.
 
Η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί ανασύνταξη

Πώς διαβάζεις τις εξελίξεις στη ΝΔ;
Βλέπω, δύο μήνες τώρα, ένα παράδοξο. Πρώτα το πρόσωπο και μετά το κόμμα. Εδώ και τριάντα, σαράντα χρόνια υπάρχει το φαινόμενο της προσωποποίησης της πολιτικής με τον Ντε Γκολ, τον Μιτεράν, τον Κολ, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το είδαμε σε πλήρη ανάπτυξη τους δύο τελευταίους μήνες. Η αξιωματική αντιπολίτευση θα πορευθεί, απλώς, με ένα πρόσωπο και μέχρι να γίνει το συνέδριό της τον Μάρτιο, θα περιμένει να δει την ταυτότητά της; Μπήκε το κάρο μπροστά από το άλογο.

Ναι, ωστόσο στην πορεία αντιπαρατέθηκαν και πολιτικές.
Νομίζω ότι ο μόνος που αρθρώνει πολιτικό και προγραμματικό λόγο είναι ο Κυρ. Μητσοτάκης, ο οποίος είναι νεοφιλελεύθερος και είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Γι’ αυτό πήγε καλά, πέραν του πλεονεκτήματος της ηλικίας. Και οι τέσσερις, όμως, προσδιόρισαν τη θέση τους με το «αντί». Αυτό δεν είναι κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο θεσμικό του ρόλο, μάλιστα σε στιγμές κρίσης. Δεν μπορεί να πορεύεται με το «ψηφίστε με να ρίξω τον Τσίπρα».

Αυτό τη δυσκολεύει και από το να γίνει πόλος συσπείρωσης απ’ τη φθορά της κυβέρνησης;
Βεβαίως. Η ΝΔ είναι μια ιστορική παράταξη από το κόμμα των Εθνικοφρόνων του Δημητρίου Γούναρη, μέχρι τον Τσαλδάρη, τον Παπάγο, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μέχρι τον Αντώνη Σαμαρά, που διάνυσε μια πορεία εκατό ετών, από το 1915, άντεξε μέσα από πολλές κρίσεις, αυτή όμως η εικόνα που παρουσιάζεται σήμερα στη ΝΔ, πραγματικά, διαλύει την ιστορική συνέχειά της.

Όλα αυτά, πάντως, συντελούνται εν μέσω κρίσης του δικομματισμού. Το βλέπουμε και στην Ισπανία αυτές τις μέρες.
Βεβαίως, αλλά από τον Μάιο του 2012 που πήρε 18%, κατέληξε τον Σεπτέμβριο του 2015 να έχει 28,3%. Σημαίνει ότι είναι μια ανθεκτική παράταξη.

Ψήφισε, όμως, πολύ μεγάλο μέρος των οπαδών της.
Είναι πάρα πολύ θετικό στοιχείο αυτό, για το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Δεν παραβλέπω το γεγονός ότι η συμμετοχή ήταν υψηλή, επειδή τρεις απ΄ τους τέσσερις υποψηφίους ήταν πρώτης τάξεως στελέχη της ΝΔ, τα οποία κατόρθωσαν να κινητοποιήσουν το ακροατήριό τους. Ανακύπτουν όμως ερωτήματα. Με τι πρόγραμμα, τι θέσεις θα αντιπολιτευθούν την κυβέρνηση; Υπάρχει μια δυναμική στο πολιτικό σύστημα κάθε χώρας να φέρνει το κέντρο βάρους του στο κέντρο. Αυτό αφορά και την κυβέρνηση. Τα βήματα τα οποία κάνει μετά τον Ιούλιο, εξαναγκασμένη, συμπυκνώνονται στο κέντρο του πολιτικού συστήματος. Είναι η αριστοτελική μεσότης. Τότε και η άλλη ιστορική παράταξη θα κάνει βήματα προς το κέντρο. Εξάλλου, αυτό βλέπουμε να συμβαίνει και στη Νότια Ευρώπη. Δεν γίνεται μια επανάσταση, αλλά μια αντιπαράθεση στην πολιτική λιτότητας. Έχουν περάσει, προς το παρόν, οι εποχές των ονείρων.

Κάτι κινείται στην Ευρώπη

Αναφέρθηκες στις ευρωπαϊκές συμμαχίες. Πώς κρίνεις τις εξελίξεις εκεί;
Βλέπω βαθύτερες μετατοπίσεις της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας, σαφέστατα, από τον Ολάντ μέχρι τον Σάντσεθ. Ακόμη – ακόμη και τον Ρέντσι, που σήμερα δήλωσε ότι οι πολιτικές λιτότητας ηττήθηκαν. Η μετατόπιση είναι προς μια πολιτική πιο εναρμονισμένη – όχι εναρμονισμένη – με τις ανάγκες του κόσμου, όπως έλεγε η Ανιές Χέλερ. Πιστεύω ότι η αριστερά δεν είναι αυτή που ήταν παλιά. Δηλαδή, το Ποδέμος δεν έχει σχέση μ’ αυτή. Πιστεύω ότι κοινωνικά στρώματα μεσαία και αστικής τάξης μετατοπίζονται σε μια άλλη κατεύθυνση, που είναι οι Ποδέμος, οι Πολίτες αλλά όχι τα παλιά αστικά κόμματα, και αυτό έχει τη σημασία του. Και πιστεύω ότι απέναντι σε μια άνοδο της ακροδεξιάς στη Μεσευρώπη, ο Νότος διαφοροποιείται. Ο Νότος πηγαίνει, το λέω μετά λόγου γνώσεως, προς τ’ αριστερά. Ο Μπροντέλ έλεγε ότι η Μεσόγειος πάντοτε ήταν μια κατάσταση ξεχωριστή από τη λεγόμενη Δυτική Ευρώπη.
 
Μπορεί ακόμη να απειλείται και η λογική των μεγάλων συνασπισμών;
Αν δώσω βάση στο βαρύ πυροβολικό, το γερμανικό SPD, στις δηλώσεις του Γκάμπριελ, που ήλθε σε απόλυτη αντίθεση με την πολιτική της Χριστιανοδημοκρατίας, στον Κόρμπιν του Εργατικού Κόμματος της Αγγλίας, νομίζω ότι πάμε σε μια ανασύνταξη των κεντροαριστερών σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κάνει τα ανοίγματά του στον Νότιο Χώρο, με την αυτονομία του βεβαίως, να το τονίσουμε, σε όποιες δυνάμεις θεωρεί ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε μια κοινωνική ανάταξη της Ελλάδας. Να κάνει ένα άνοιγμα σε πράσινους, σοσιαλδημοκράτες, συνδικάτα, που, μην ξεχνάμε, είναι πολύ ισχυρά στην Ευρώπη.

Συνεχίζοντας τις σκέψεις σου, οι εξελίξεις στην Ευρώπη, συντελούμενες έστω με βραδύ βηματισμό και αντιφάσεις, δεν διευρύνουν τα περιθώρια και της ελληνικής κυβέρνησης να πετύχει το σχέδιό της απεγκλωβισμού από το μνημόνιο;
Το παιχνίδι είναι πάρα πολύ ανοιχτό και κάποιοι οι οποίοι έκαψαν τη γούνα τους σε δύσκολους καιρούς, κρατάμε μικρό καλάθι. Τους πρώτους μήνες, πχ, της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα το 1974 κανένας δεν πίστευε, στρατευμένος τότε στην Αριστερά, ότι θα έβλεπε το ψηφοδέλτιο του Κ. Καραμανλή με ένα 54%. Είμαστε σε ένα μικρόκοσμο. Όμως ο τροχός της ιστορίας γυρίζει αργά, είναι βαρύς. Ακόμη και αν έχουμε κρίση, η οποία φέρνει τα πάνω κάτω. Συμφωνώ, λοιπόν, με αυτό που είπες ότι έστω και αργά – αργά αυτός ο βαρύς τροχός της ιστορίας στον Νότο της Ευρώπης πηγαίνει αλλού. Ο ηγέτης των Ποδέμος, με την κοτσίδα, γεννήθηκε βέβαια από τα κινήματα το κόμμα αυτό, αλλά οι στόχοι που θέτει τώρα και προτάσσει, για να συνεργαστεί, είναι μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος, όχι το κοινωνικό. Δεν είναι και τόσο αριστερός στόχος. Ο Μελανσόν, με ένα 2% στις περιφερειακές εκλογές, είναι ο κληρονόμος του άλλοτε μεγάλου ΚΚ Γαλλίας. Έχουμε να κάνουμε με καινούργια φαινόμενα, αλλά κάποια εργαλεία δικά μας έχουν καεί.

Έχουμε μια ανασύνθεση και μέσα στην ίδια την κλασική Αριστερά. Η εμφάνιση του Μπλόκο, του Ποδέμος, του Σιν Φέιν, του ΣΥΡΙΖΑ –και η Ντι Λίνκε, από μια άποψη ως σύζευξη δύο αριστερών ιστορικοτήτων– διαμορφώνουν ένα νέο γαλαξία αριστεράς.
Συμφωνώ απόλυτα. Μιλάμε για νέα φαινόμενα, που δεν υπακούν στις κλασικές κατηγοριοποιήσεις της Αριστεράς. Αλλά υπάρχει μια ριζοσπαστικότητα νέας πολιτικής, νέα κινήματα και μια ριζοσπαστικότητα, ταυτόχρονα, η οποία δεν εντάσσεται στον κλασικό άξονα Αριστερά - Δεξιά. Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε, και συμφωνώ μ’ αυτό που είπες, με νέα συλλογικά υποκείμενα, που συγκροτούνται εν τω άμα. Υπάρχει, και το καλωσορίζω, μια κοινωνική πόλωση. Όχι ως μια ανάμνηση της ταξικότητας της ψήφου, αλλά ως μια αναγνώριση ότι η ταυτότητα συγκροτείται και πάλι γύρω από την καθημερινότητα. Αυτό το οποίο έγινε, πχ, στην Ισπανία, είναι απίστευτο, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διώχτηκαν από τα σπίτια τους. Εκεί πάτησε ο Ιγκλέσιας και οι Ποδέμος και από εκεί γεννήθηκαν.
 
 
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2020 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet