Η απεργία που κήρυξε το συνδικάτο των εργαζομένων στην αυτοκινητοβιομηχανία UAW στις 15 Σεπτεμβρίου, στα τρία μεγαλύτερα εργοστάσια CRYSLER, GENERAL MOTORS και FORD, «προκάλεσε μια ρωγμή στο σύστημα». Η απεργία αποφασίστηκε από το 97% των 400.000 εργαζομένων και είχε την στήριξη του 75% της κοινής γνώμης, σύμφωνα με την Sondage Gallup. Από την πρώτη στιγμή της απεργίας βρέθηκε στο πλευρό των απεργών ο γνωστός γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς, δηλώνοντας πως «ο αγώνας των εργαζομένων της αυτοκινητοβιομηχανίας δεν είναι μόνο για τις αυξήσεις τους, τις συνθήκες δουλειάς και τις αξιοπρεπείς συντάξεις, αλλά και αγώνας αντιμετώπισης και καταπολέμησης της ληστρικής βουλιμίας των καπιταλιστών και, ταυτόχρονα, στέλνουν ένα μήνυμα στους κυρίους που βρίσκονται στην κορυφή (εξουσία) ότι η χώρα αυτή ανήκει σε όλους και όχι σε μερικούς».

Παρόμοιες απόψεις διατύπωσε και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν όταν βρέθηκε μπροστά στους απεργούς της Crysler, έχοντας στο πλευρό του τον πρόεδρο του συνδικάτου Shaiwn Fain: «Με έχετε ακούσει πολλές φορές να λέω ότι η Wallstreet δεν έχει οικοδομήσει αυτή τη χώρα. Αλλά η μεσαία τάξη είναι αυτή που την οικοδόμησε. Και τα συνδικάτα έχουν οικοδομήσει (οργανώσει) τη μεσαία τάξη. Αυτό είναι το γεγονός. Συνεχίστε. Αξίζει να κερδίσετε περισσότερα από αυτά που σας προσφέρουν», κατέληξε ο Μπάιντεν.

Η παρουσία αυτή του προέδρου των ΗΠΑ ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, δεν έμεινε απαρατήρητη από τους αναλυτές. Όποια ερμηνεία κι αν έδωσαν, δεν παρέλειψαν να αναφέρουν ότι η στάση του είναι εντελώς διαφορετική από αυτή των Ρήγκαν – Θάτσερ και του Τραμπ, που θεωρήθηκε persona non grata από τους απεργούς.

 

Τα αιτήματα

 

Το συνδικάτο UAW και οι εργαζόμενοι έχουν πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο διεκδικήσεων, επεξεργασμένο και στοιχειοθετημένο που το έχουν θέσει σε συζήτηση από το καλοκαίρι. Συγκεκριμένα, ζητούν αύξηση των μισθών κατά 40%. Την επιστροφή της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής (ΑΤΑ) στο ύψος του πληθωρισμού. Την εβδομάδα των 32 ωρών εργασίας, χωρίς μείωση των μισθών (δηλαδή αμοιβή για 40 ώρες). Τον τερματισμό της διπλής κλίμακας, δηλαδή του καθεστώτος που επικρατεί για τους νεοπροσλαμβανόμενους –που αφορά τις αμοιβές, την ασφάλιση, τη συνταξιοδότηση και τις συνθήκες δουλειάς, έτσι όπως εφαρμόστηκαν και διαρκούν από το 2009. Την κατάσταση αυτή αξιοποίησαν οι εργοδότες για να απαξιώσουν τα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων.

 

Ρεκόρ κερδών – συμβάσεις ρεκόρ

 

Που σημαίνει, σύμφωνα με τον πρόεδρο του συνδικάτου, ότι τα κέρδη ρεκόρ θα πρέπει να αναδιανεμηθούν με τη συμμετοχή και των εργαζομένων, μέσω των Συλλογικών Συμβάσεων. Όμως, οι μεγάλες επιχειρήσεις προσέφεραν τελευταία μια αύξηση στους μισθούς, γύρω στο 20%, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ποσό πολύ κάτω από τον πληθωρισμό των τελευταίων χρόνων. Ο πρόεδρος της General Motors χαρακτήρισε την προσφορά αυτή «ιστορική και γενναία, γιατί προβλέπει πολύ υψηλές αυξήσεις». Αλλά, σε ερώτηση των δημοσιογράφων «γιατί οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να κερδίσουν το ίδιο ποσοστό στους μισθούς τους όπως εσείς παραχωρείτε στα κέρδη σας, δηλαδή ένα 34%;», απέφυγε να δώσει οποιαδήποτε απάντηση. Να σημειωθεί εδώ ότι οι τρεις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες είχαν 21 δισ. δολάρια κέρδη, το πρώτο τρίμηνο του 2023.

Τα συνδικάτα συνεχίζουν τον αγώνα τους

Η UAW είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει αγωνιστικά τους στόχους της, όπως συνέβη και με τους εργαζόμενους της Wallmart, της Starbucs και της Amazon. Οι κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν σε αυτές τις επιχειρήσεις δείχνουν την αναγέννηση ενός μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος από τις στάχτες του. Όμως, αυτό που είναι χαρακτηριστικό στις κινητοποιήσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας, αλλά και για όλες τις ΗΠΑ, είναι ότι η απεργία αυτή θα παραμείνει εμβληματική και σημείο αναφοράς. Γιατί αποδεικνύεται ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να ελπίζουν και να έχουν προσδοκίες για μια καλύτερη ζωή. Να κερδίσουν καινούργια δικαιώματα και να επανα-κατακτήσουν όλα όσα είχαν κερδίσει μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Οι εργαζόμενοι στον χώρο αυτό αντιπροσώπευαν την κεντρική μορφή της «εργατικής τάξης», η οποία χάρη στους μισθούς και την κοινωνική προστασία είχε τη δυνατότητα αύξησης του βιοτικού της επιπέδου, που την καθιέρωσε ως μεσαία τάξη, την τάξη δηλαδή που πραγματοποιούσε το american dream. «Το όνειρο αυτό χάθηκε», όπως είπε εργαζόμενος συνδικαλιστής στην Crysler. Σήμερα οι εργαζόμενοι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Και, το χειρότερο, βλέπουν ότι τα παιδιά τους θα αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες. Το συνδικάτο έχει συνειδητοποιήσει αυτή την κατάσταση και αντιστέκεται, διεκδικώντας όχι μόνο αυξήσεις, αλλά και τη διάσωση του «αμερικανικού ονείρου». Έτσι, δεν είναι καθόλου τυχαίο που οργάνωσε την περασμένη Παρασκευή μια συνάντηση, προτρέποντας όσους θα παρευρίσκονταν, να φορούν ένα κόκκινο γιλέκο. Στη συνάντηση αυτή παραβρέθηκε και ο Μπέρνι Σάντερς, ο οποίος είπε ότι «η μεσαία τάξη του 20ου αιώνα είχε κερδίσει δικαιώματα και ήταν η τάξη με το μπλε κολάρο… Η μεσαία τάξη του 21ου αιώνα, για να πετύχει, θα πρέπει να υπάρξει μια βαθειά τομή, ώστε να αγγίξει την καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος. Και βέβαια δεν μιλάμε για τον σοσιαλισμό, αλλά για μια δίκαιη διανομή του πλούτου… Γι’ αυτό ο αγώνας σας είναι αγώνας κάθε Αμερικανού και κάθε Αμερικανίδας».

 

Πρόσφατα άρθρα ( Διεθνή )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet