Πολύ λίγο καιρό μετά από την, κινηματογραφικής ταχύτητας, επέλαση και άλωση του ΣΥΡΙΖΑ από το φαινόμενο Κασσελάκη, οι αποχωρήσεις έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Και δεν μιλάμε μόνο για βουλευτές και κεντρικά, επώνυμα στελέχη του κόμματος, αλλά για πολύ κόσμο, απλά μέλη που αποχωρούν απογοητευμένα, στα πρόθυρα της πολιτικής κατάθλιψης. Επίσης, μιλάμε και για μια βαθιά λύπη και ένα πολιτικό αδιέξοδο πολλών αριστερών ανθρώπων που, χωρίς να είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, έτρεφαν ακόμη κάποιες ελπίδες, έβλεπαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μέλος της αριστερής οικογένειας που είχε να παίξει σημαντικό πολιτικό ρόλο και δεν είχαν περάσει στο αριστερό αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο όπου κυριαρχούσαν κραυγές και εμπάθεια. Συνεπώς, πέρα από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ που θα πλαισιώσει άμεσα την καινούργια κίνηση που εκφράζουν οι 11 βουλευτές που αποχώρησαν, υπάρχει κι ένας ευρύτερος κόσμος που παρακολουθεί, πληγωμένος και μετέωρος, τις ραγδαίες εξελίξεις. Είναι γεγονός ότι η περίοδος της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και των Λαϊκών Δημοκρατιών ήταν ένα μεγάλο πολιτικό σοκ, όχι μόνο για τις δυνάμεις της δογματικής Αριστεράς που υποστήριζε άκριτα τον υπαρκτό σοσιαλισμό, αλλά, κυρίως, για τις δυνάμεις της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, παρά το ότι αυτές στεκόντουσαν κριτικά απέναντι στο σύστημα του υπαρκτού. Τηρουμένων των αναλογιών, στην πολιτική ιστορία οι παράπλευρες απώλειες είναι συνήθως πιο οδυνηρές.

Συζητώντας, λοιπόν, με έναν καλό σύντροφο, αρχίσαμε να κάνουμε τις προσεγγίσεις μας για τις ευρωεκλογές, οι οποίες έρχονται σε λίγους μήνες και είναι πλέον πολύ κοντά. Μου είπε ότι βλέπει πολύ θετικά τον Πέτρο Κόκκαλη, αν ηγηθεί κάποιου πράσινου κόμματος θα είναι στις πρώτες επιλογές του και μου εξήγησε το σκεπτικό του:

  • Είναι άφθαρτος και δεν κουβαλά το αρνητικό φορτίο των πρώην κεντρικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν άμεση εμπλοκή με την μνημονιακή διακυβέρνηση 2015-2019, την οποία μάλιστα συνεχίζουν να υποστηρίζουν άκριτα.
  • Είναι γνήσιος «γαύρος» κι όχι σαν κι αυτούς τους γιαλαντζί μαρινάκηδες, μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα, και κουβαλά το βαρύ όνομα του παππού του Πέτρου Κόκκαλη, του κομμουνιστή χειρουργού του Δημοκρατικού Στρατού.
  • Φαίνεται ιδιαίτερα καταρτισμένος και επαρκής στα οικολογικά ζητήματα, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε μια εποχή που η κλιματική κρίση είναι παραπάνω από επίκαιρη, η οικολογία και τα προτάγματά της αποτελούν σημαντική ελκτική δύναμη για τους νέους και μπορούν να μπολιάσουν την Αριστερά με καινούριες ιδέες και πρακτικές.
  • Μέσα σε ένα κλίμα κατακερματισμού και σχεδόν ανυποληψίας των περισσοτέρων οικολογικών κινήσεων και κομμάτων, μια σοβαρή και καλά οργανωμένη προσπάθεια ενός νέου πράσινου κόμματος είναι πολύ πιθανό να εμπνεύσει και να κάνει τη διαφορά.
  • Δυστυχώς, ιστορικά η Αριστερά θεωρούσε ως παραμάγαζο την οικολογία. Ακόμη και ως ΑΚΟΑ, όπου το «Οικολογική» ήταν μέρος της ταυτότητάς μας, οι επεξεργασίες και οι προτεραιότητές μας απείχαν πολύ από την πράσινη διάσταση που θα έπρεπε να είχε η πολιτική μας. Το «κόκκινο» πάντα καπέλωνε το «πράσινο». Με την κλιματική κρίση παρούσα, να αγγίζει με δραματικό τρόπο όλη την κοινωνία, ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για μια πράσινη Αριστερά.

Έτσι κι αλλιώς, στις πυκνές εξελίξεις που θα λάβουν χώρα στον σύντομο χρόνο μέχρι τις ευρωεκλογές, θα είναι πολύ ενδιαφέρον να προκύψει ένα ευρύτερο σχήμα που θα περιλαμβάνει τον Πέτρο Κόκκαλη και το πράσινο κόμμα που κυοφορείται, μαζί με τις αριστερές δυνάμεις –«6+6», «Ομπρέλα» και πλήθος στελεχών και απλών μελών– που απελευθερώνονται από τον κασσελακικό ΣΥΡΙΖΑ.

Πάνος Δημητρούδης

 

Ο δικηγόρος του διαβόλου Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet