«Ο καθεδρικός»

 

 

 

Ο Τζέσι Ντάμπρος γεννήθηκε το 1987. Γιος του Ρίτσαρντ και της Λίντια μεγάλωνε σε ένα όμορφο οικογενειακό περιβάλλον, με πολλούς συγγενείς, κάτι που δημιουργούσε γύρω του έναν κύκλο προστασίας και ασφάλειας. Με λίγα λόγια ο Τζέσι ξεκινούσε τη ζωή του επάνω σε στέρεες βάσεις.

Η ταινία του του Ρίκι Ντ’ Αμπρόουζ «Ο καθεδρικός» (The cathedral) διηγείται την πορεία μιας αμερικάνικης οικογένειας μέσα από τα μάτια του Τζέσι. Πιο συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης επιλέγει να ακολουθήσει τη ζωή του Τζέσι για είκοσι χρόνια από τη γέννησή του. Περιγράφει το πλέγμα των συγγενών και των σχέσεων που συνθέτουν τη μεγάλη αυτή οικογένεια και σιγά-σιγά αρχίζει να τις ξετυλίγει, να μας φέρνει σε επαφή με το υπόβαθρο αυτών των σχέσεων, το πώς αυτές εξελίσσονται, τον τρόπο με τον οποίο διάφορα γεγονότα έρχονται στο φως, κάποια άλλα αναδύονται μέσα από την καθημερινότητα μέχρι να φτάσουμε στο σημείο, όλα αυτά να γίνουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που σταδιακά θα οδηγήσει στην αποσύνθεση του φαινομενικά ισχυρού οικογενειακού ιστού. Έτσι ο ιστός θα διαρραγεί, απομυθοποιώντας όλα τα ιδεολογήματα που συνοδεύουν την έννοια της οικογένειας, την αγιοποίησή της και την ανάδειξή της ως τον υπέρτατο θεμέλιο λίθο της κοινωνίας.

Για ποια κοινωνία όμως μιλάμε; Και πώς μέσα σε αυτή τη συνθήκη είναι δυνατόν να υπάρχουν υγιείς σχέσεις, όταν αντί της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της οικογένειας κυριαρχούν ο εγωισμός, το συμφέρον και ο ανταγωνισμός;

Ο Ντ’ Αμπρόουζ ακολουθεί μια ιδιαίτερη σκηνοθετική γραμμή, που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ιμπρεσιονιστική, τόσο αισθητικά όσο και ουσιαστικά. Έτσι εκτός από τα χρώματα, ο Τζέσι μέσω της εικόνας που προσλαμβάνει από τα όσα συμβαίνουν γύρω του αντιλαμβάνεται την οικογενειακή πραγματικότητα. Ο σκηνοθέτης παρακολουθεί την ενηλικίωση του παιδιού υπογραμμίζοντας τον χρόνο που περνά και τις εποχές με την εμβόλιμη παράθεση τηλεοπτικών επικαίρων και διαφημίσεων.

Η Αγία Οικογένεια συναντά το αμερικάνικο όνειρο μέσα από μια ταινία με βιωματικά στοιχεία. Άλλωστε ο σκηνοθέτης, όπως λέει, αναφέρεται στην περίοδο που και ο ίδιος άρχισε να μεγαλώνει και να διαμορφώνει την πολιτική του άποψη για τα πράγματα, κάτι που τον έκανε να δει με διαφορετικό μάτι την ιστορία της δικής του οικογένειας.

Η ταινία προβλήθηκε στα φεστιβάλ της Βενετίας και του Σάντανς όπου απέσπασε πολύ καλές κριτικές. Στη Βενετία, μάλιστα, κέρδισε το Ειδικό Βραβείο του ξένου Τύπου.

 

«Ο εξορκιστής»

 

Ο διάβολος μέσα της

 

Έχει χαρακτηριστεί ως η πιο τρομακτική ταινία όλων των εποχών. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, θυμάμαι όμως πως όταν είχε πρωτοπροβληθεί στην Ελλάδα πολλοί μιλούσαν για τις ανατριχίλες που είχαν νιώσει στη σπονδυλική τους στήλη βλέποντάς την!

Πρόκειται για την ιστορία ενός εξορκισμού και είναι βασισμένη στο βιβλίο του Γουίλιαμ Πίτερ Μπλάτι «Ο εξορκιστής» που εκδόθηκε το 1971 και έγινε μπεστ σέλερ.

Το 1973, το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Γουίλιαμ Φρίντκιν και έτσι γεννήθηκε η εμβληματική ταινία «Ο εξορκιστής» (The exorcist). Η Κρις ΜακΝιλ, διάσημη ηθοποιός, ζει με την κόρη της Ρέιγκαν στην Ουάσιγκτον. Κάποια στιγμή το κορίτσι αρχίζει να παρουσιάζει διάφορα περίεργα και ανεξήγητα συμπτώματα. Οι γιατροί στους οποίους απευθύνθηκε η Κρις δεν κατάφεραν να βρουν από τι πάσχει η Ρέιγκαν και να εξηγήσουν την υπερφυσικότητα των συμπτωμάτων. Έτσι η μητέρα της κοπέλας απευθύνθηκε σε έναν ιερέα και ψυχίατρο, τον πατέρα Ντάμιεν Καράς. Εκείνος κατέληξε στο συμπέρασμα πως το κορίτσι είναι δαιμονισμένο και πως ο μόνος τρόπος να θεραπευτεί είναι να της γίνει εξορκισμός. Για τον λόγο αυτό εκλήθη ο πατήρ Μέριν, ιερέας ειδικός στους εξορκισμούς.

Με έντονο το εξπρεσιονιστικό στοιχείο, ο Φρίντκιν σκηνοθετεί μια ταινία-σταθμό στο είδος που αποκαλούμε σινεμά τρόμου. Σκηνοθετεί με δύναμη και συναρπαστικό ρυθμό, ενώ δεν είναι λίγες οι σκηνές που έχουν περάσει στην κινηματογραφική ανθολογία. Με κάμερα στο χέρι, ιδίως στις σκηνές μέσα στο δωμάτιο του εξορκισμού, ο Φρίντκιν πετυχαίνει μεγαλύτερη αμεσότητα άρα και μεγαλύτερες δόσεις τρόμου για τους θεατές.

Στο φινάλε και αφού το δαιμόνιο έχει αποβληθεί από το σώμα της Ρέιγκαν, ο Φρίντκιν δεν αφήνει πολύ χώρο για χάπι εντ, καθώς δύο ανθρώπινες ζωές έχουν χαθεί. Ποιος έχει νικήσει; Το Καλό ή το Κακό;

 

Προβάλλονται ακόμη

 

«Ζώνη ενδιαφέροντος» (The zone of interest) του Τζόναθαν Γκλέιζερ: Ο διοικητής του στρατοπέδου του Άουσβιτς, Ρούντολφ Ες, και η σύζυγός του, Χέντγουιγκ, προσπαθούν να φτιάξουν μια ονειρεμένη ζωή για την οικογένειά τους σε ένα σπίτι με όμορφο κήπο, που τον χωρίζει ένας φράκτης από το πεδίο φρικαλεοτήτων.

Ταινία βασισμένη σε βιβλίο του Μάρτιν Άμις, ο οποίος δεν πρόλαβε να την δει, καθώς πέθανε τη μέρα που έκανε πρεμιέρα στις Κάνες.

Ο Τζόναθαν Γκλέιζερ προετοίμαζε την ταινία επί δύο χρόνια. Αφού επισκέφτηκε το Άουσβιτς και την οικία του Ες, συνεργάστηκε με το τοπικό μουσείο και άλλους οργανισμούς, καταφέρνοντας να βρει πρόσβαση σε αρχεία επιζήσαντων που εργάστηκαν στο συγκεκριμένο σπίτι κατά τον πόλεμο. Αντίθετα με το βιβλίο του Άμις, στην ταινία χρησιμοποιούνται τα αληθινά τους ονόματα.

Η «Ζώνη ενδιαφέροντος» αποτελεί την επίσημη πρόταση της Μεγάλης Βρετανίας για το Διεθνές Όσκαρ, ενώ έχει κερδίσει το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, το βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου και Μουσικής στο Φεστιβάλ των Κανών.

«Γουόνκα» (Wonka) του Πολ Κινγκ: Ο νεαρός Γουίλι Γουόνκα είναι γεμάτος ιδέες και αποφασισμένος να αλλάξει τον κόσμο κομμάτι-κομμάτι για να αποδείξει ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή ξεκινούν με ένα όνειρο και ότι αν είσαι αρκετά τυχερός να συναντήσεις τον Γουίλι Γουόνκα, τότε όλα είναι δυνατά…

«Κουραμπιέδες από χιόνι» του Γιάννη Τσιμιτσέλη: Σε ένα πανέμορφο ορεινό χωριό, τη δεκαετία του 1990, ένας ιδιόρρυθμος ζαχαροπλάστης, ο κύριος Παναγιώτης, αναγκάζεται λόγω συνθηκών να κρύψει από όλους στο σπίτι του τη μικρούλα Φανή. Γρήγορα, τα δυο εγγόνια του και ένας φίλος τους ανακαλύπτουν την κρυμμένη Φανή και έτσι σχηματίζεται η συμμορία των πέντε. Τα τέσσερα παιδιά και ο κύριος Παναγιώτης ζουν μια υπέροχη περιπέτεια μεταξύ πραγματικότητας και παραμυθιού. Πρέπει όμως πρώτα να ξεγελάσουν τους πάντες. Την κόρη του κυρίου Παναγιώτη, τον γιατρό του χωριού και γενικώς όλους τους κατοίκους της μικρής κοινωνίας. Τα εμπόδιά τους είναι άπειρα κι αφού περάσουν από χίλιες δυο ανατροπές και δοκιμασίες, θα αποκαλυφθούν και θα χρειαστεί να έρθουν αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους. Θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα;

«Ο Καρυοθραύστης και η μαγική φλογέρα» (Shchelkunchik i Volshebnaya Fleyta) του Βίκτορ Γκλουγκούσιν: Είναι παραμονή Χριστουγέννων. Η νεαρή Μαρί κάνει μια ευχή: να γινόταν ένα θαύμα που θα την κάνει και πάλι μικρή και ξέγνοιαστη, σε έναν κόσμο όπου όλα είναι ομορφότερα. Όμως, η ευχή της πιάνει κάπως υπερβολικά καλά! Η Μαρί συρρικνώνεται στο μέγεθος κούκλας, ενώ ταυτόχρονα όλα της τα παιχνίδια ζωντανεύουν. Μια κούκλα καρυοθραύστης αποδεικνύεται ότι στην πραγματικότητα είναι ένας πρίγκιπας με το όνομα Τζορτζ, ο οποίος μετατράπηκε σε παιχνίδι από ένα σκοτεινό ξόρκι της βασίλισσας των αρουραίων. Στην περιπέτεια που ακολουθεί, η Μαρί, ο Τζορτζ και οι φίλοι τους τα παιχνίδια ταξιδεύουν στη μαγική χώρα των λουλουδιών με αποστολή να σώσουν τον κόσμο από τους ανθρώπους των αρουραίων.

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet