Πολυχρόνης Κουτσάκης «Ο αναπληρωματικός Άγιος Βασίλης», εικονογράφηση: Δέσποινα Γιαννακάκη, εκδόσεις Καστανιώτη, 2021

 

Μα γιατί δεν τον αφήνουν στην ησυχία του πια; Το μόνο που θέλει ο Μπάμπης είναι «να χαλαρώνει, να χαλαρώνει, να χαλαρώνει…» δίχως επαφές και αγκαλιές που τις έχει κόψει χρόνια τώρα. Μόνο τη φίλη του την Φανή θέλει να αγκαλιάσει μαζί με το αναπηρικό της καροτσάκι και να γελάσουν μαζί με κάτι ακατανόητα μαθηματικά. Μα όταν χτύπησε τρεις η ώρα το πρωί η πόρτα και εμφανίστηκε η ξαδέρφη του η Μάρθα, η αλήθεια είναι πως το καταχάρηκε. Και ψητό στο φούρνο της έφτιαξε και κολοκυθοκεφτέδες και τυροκαφτερή που ήξερε πως την λάτρευε. Μα η Μάρθα βιαζόταν. Την περίμεναν και δύο θεόρατοι τάρανδοι απ’ έξω. Ο ένας με τη μύτη που λαμπύριζε, ο Ρούντολφ, είναι διότι ο Άη Βασίλης είναι άρρωστος κι η εξαδέλφη, ως γραμματέας του, πρέπει να σπεύσει κοντά του. Και ο Μπάμπης πρέπει να τον αντικαταστήσει για να μην χάσουν τα δώρα τους παιδιά. Μα πώς; Φοβάται τα ύψη, τ’ αεροπλάνα, σε καμινάδα ποτέ δεν μπήκε, ο μπαμπάς του ήταν από την Αφρική, το δέρμα του δεν το λες και πάλλευκο. Και αυτός πάλι ο Ρούντολφ, κάθε φορά που τον βλέπει να δειλιάζει, τον κατουρά. Αλλά πάλι; Παιδιά δίχως δώρα πρωτοχρονιάτικα; Δεν γίνεται! Θα το τολμήσει. Με όποιο κόστος.

Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης, βραβευμένος συγγραφέας για εφήβους και ενήλικες, γράφει το πρώτο του παιδικό βιβλίο «επειδή ήθελε να πει μια ιστορία στην κόρη του και στον γιο του». Που προφανώς καταευχαριστήθηκαν, όπως κι εμείς άλλωστε. Παρασυρόμαστε σε μια φανταστική περιπέτεια γεμάτη ανατροπές με πρωταγωνιστές ανθρώπους καθημερινούς που καμιά όρεξη δεν έχουν να γίνουν ήρωες. Επειδή όμως «ο Μπάμπης ήταν πολύ πολύ τσαντισμένος με αυτά που γινόντουσαν, όπως θα έπρεπε, όπως ο καθένας και η καθεμιά τσαντισμένος/η το παίρνει πάνω του κι αγωνίζεται με σθένος που ούτε κι ο ίδιος/α περίμενε. Τα βάζει με τηλεοπτικά κανάλια, διαδίκτυο, με ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, που ύποπτα επιβιώνουν. Τα βάζει με το σύστημα, τον καπιταλισμό τον ίδιο, που μεταφορικά αλλά ανάγλυφα παρουσιάζεται. Κι εντυπωσιάζεται όταν ανακαλύπτει πως η προσωποποίηση του εχθρού ήταν «φυσιολογικός άνθρωπος … αν εξαιρέσει κανείς την ασπρίλα του. Εξήντα χρονών περίπου… δεν έμοιαζε καθόλου με τέρας. Αλλά ήταν. Ένα λευκό τέρας».

Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, συμπτωματική.

Στη γιορτινή εικονογράφηση, που αποτυπώνει από τα φαγανά ξωτικά με τα ριγέ ασπροκόκκινα κολάν ως τις περίτεχνες νιφάδες στο Βόρειο Πόλο, η Δέσποινα Γιαννακάκη.


 

Ελένη Ταμαρέση - Παπαθανασίου «Αμάν, ο Ήλιος αρρώστησε βαριά! Υπάρχει άραγε γατρειά;», εικονογράφηση: Αθηνα Ρομπιέ, εκδόσεις Φθόγγος, 2022

 

Μα τι γίνεται πάνω στα ουράνια; Δεν μας τα λέει καλά ο Ήλιος. Διαρκώς νευριάζει με τα σύννεφα και τα βρίσκει αντιπαθέστατα. Να, εδώ προχτές έριξε φάπα στο συμπαθέστατο σύννεφο - ελέφαντα, επειδή του είπε πως και ο πλανήτης Αφροδίτη λάμπει εκθαμβωτικά. Εκτός ελέγχου ο Ήλιος. Αποφάσισε, λέει, να είναι μονοκράτορας, δηλαδή να είναι μόνος, απόλυτος κυρίαρχος στο ουράνιο στερέωμα. Κανείς δεν έμπαινε εμπόδιο στο διάβα του. Προσπάθησαν τα σύννεφα, έκαναν και συνεδρίαση, μα ούτε καν. Ήττα έφαγαν. Και το φεγγάρι προσπάθησε να τον συνετίσει, να ανακόψει τον αυθορμητισμό του, μα ο ήλιος το χαβά του. Και ούτε που τον ένοιαζε τι θα απογίνει η έρμη η Γη, που κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Διότι τα χάδια του ήλιου είχαν γίνει τώρα απειλητικά κάρβουνα που σκορπούσαν τον πόνο. Σοδιές καταστράφηκαν, ζώα ψόφησαν κι άνθρωποι κατάκοποι και καταταλαιπωρημένοι από το εικοσιτετράωρο φως, σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Και τώρα τι κάνουμε; Τι άλλο; Άμεση συνέλευση στο μπαλκόνι του Ουρανού. Πούλια και Αυγερινός και λοιπά Αστέρια, ουράνιο τόξο, φεγγάρι και σύννεφα, μπας και βάλουν φρένο στον αθεράπευτο εγωισμό. Μεγάλη αρρώστια τελικά ο εγωισμός. Ανίκητη; Θα δείξει.

Η Ελένη Ταμαρέση - Παπαθανασίου, εκπαιδευτικός και μεταφράστρια, γράφει ένα βιβλίο στα πρότυπα των γοητευτικών πατροπαράδοτων παραμυθιών. Εκεί όπου η περιπέτεια συναντά τη μαγεία, η αλληγορία την καθημερινότητα και το συναίσθημα κατευθείαν την καρδιά μας. Κι όπως σε όλα τα παραμύθια, η μάχη του καλού με το κακό είναι έντονοι και οι χαρακτήρες, αν και διακριτοί, δεν στερούνται ανθρωπιάς και κατανόησης όπου χρειάζεται. Το πνεύμα της δικαιοσύνης είναι διάχυτο και όταν άπτεται των εργασιακών σχέσεων, τύπου εργάσιμες μέρες, αργίες, ξεκούραση εργαζομένων, συνεδριάσεων και συλλογικών αποφάσεων. Κάπως πρέπει να ανακοπούν οι διαθέσεις των δυνατών που κάνουν κατάχρηση εξουσίας και που όσο ικανοί κι αν είναι, σε δυνάστες μετατρέπονται ωστόσο.

Στη λεπτομερειακή εικονογράφηση, από το υπεροπτικό ύφος του Ήλιου στον ολόχρυσο καθρέφτη του ως τα λαχταριστά κεϊκάκια και τις νότες σε ένα γλέντι τρικούβερτο, η Αθηνά Ρομπιέ.

 

 

Αντρέ Γκουερέρο «Ο μικρός γίγαντας», μετάφραση: Άννα Μαθοπούλου, εκδόσεις Αιώρα, 2016

 

Όταν είσαι γίγαντας καλός, κακός ή εγωιστής, που τα παιδιά φοβούνται ότι τα τρως ή, στην καλύτερη ότι τα κυνηγάς, δεν έχεις και πολλά προβλήματα. Όταν όμως είσαι μικρούλης γίγαντας έχεις πολλές πίκρες και καημούς. Το κάστρο σου είναι τεράστιο για τα μέτρα σου. Το κρεβάτι σου απέραντο και το κλειδί της καστρόπορτας δεν μπορείς να το κουβαλήσεις. Άσε που «δεν μπορούσε να διασχίσει το ποτάμι με μια δρασκελιά… και να μυρίσει τα σύννεφα όταν περνούσαν χαμηλά… κι ούτε μπορούσε να φορέσει τις μαγικές μπότες που γνωρίζουν όλοι οι γίγαντες». Πολύ μόνος ένιωθε. Κι έφυγε. Κι έφτασε στη χώρα των λιλιπούτειων. Κι εκεί μπορούσε να ενώσει τη βροχή με τον ήλιο και να φτιάξει ουράνιο τόξο και να βοηθήσει τους φίλους του όπως όλοι οι καλοί γίγαντες. Και τον αγαπούσαν. Μα ούτε κρυφτό μπορούσε να παίξει ούτε να ζεσταθεί στα φιλόξενα σπίτια ούτε ν’ αγκαλιαστεί. Και πάλι μόνος ένιωθε. Και περπάτησε πίσω απ’ τα ψηλά βουνά μήπως συναντήσει το όνειρό του.

Ο ισπανός βραβευμένος συγγραφέας Αντρέ Γκουερέρο αγάπησε τα βιβλία από τότε που η γιαγιά του του διηγιόταν παραμύθια την ώρα που έφτιαχνε τον καφέ της. «Ο μικρός γίγαντας» από εκείνα τα παραμύθια ξεπήδησε, μα με σύγχρονα θέματα καταπιάνεται και με μοντέρνα δομή διηγείται διαδρομές, δυσκολίες, απογοητεύσεις, συγκινήσεις. Συντάσσεται με τις συμμαχίες μικρών μειοψηφιών που πάντα βρίσκουν την άκρη και τον χώρο τους. Αρκεί να αναζητήσεις «αυτό που πραγματικά σου ταιριάζει, μη συμβιβάζεσαι με τα λιγότερα».

Στην πολύχρωμη εικονογράφηση, με στοιχεία κολάζ, ο ίδιος ο συγγραφέας, και εικονογράφος γαρ. Γιγάντια κλειδιά, κόκκινα σκουφιά και χαμογελαστά φαντασματάκια αποτυπώνονται ζωηρά.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet