«Η αίσθηση είναι πολύ παράξενη, με το που το λεωφορείο της ομάδας περνάει τον συνοριακό έλεγχο και πατάει το έδαφος της Γάζας. Είναι εμφανή τα σημάδια του πολέμου, τα πάντα είναι κατεστραμμένα στη συνοικία της Σεζαια. Βλέπεις ερείπια πολυκατοικιών με πεταμένα παιχνίδια. Η αίσθηση είναι τρομακτική. Mε στιγμάτισαν τα βλέμματα των κατοίκων της Γάζας, μια αντίφαση θλίψης και ελπίδας. Η Γάζα έχει φοβερές δυνατότητες, αν δεν υπήρχε ο αποκλεισμός θα ήταν ένα απίστευτο μέρος». Τις παραπάνω εικόνες κατέγραψε ο Σεμπαστιάν Λουί από ένα ταξίδι στη Παλαιστίνη πριν από 11 χρόνια. Οι αναμνήσεις του γάλλου συγγραφέα είχαν δημοσιευθεί στο Humba! (καλοκαίρι 2013) με τίτλο «Welcome to Palestine». Με αφορμή την τραγική κατάσταση στη Γάζα οι συντάκτες του Humba! στο editorial του νέου τεύχους (Νο 43) που κυκλοφορεί ανασύρουν τις αναμνήσεις του από το ταξίδι στα εδάφη της Παλαιστίνης. Γράφουν μεταξύ άλλων: «…Σε εκείνο το ταξίδι ο Λουί μίλησε με διάφορους ανθρώπους, προπονητές, ποδοσφαιριστές και παράγοντες, προσπαθώντας να κατανοήσει τι σημαίνει ποδόσφαιρο στην Παλαιστίνη. Μεταξύ αυτών που μίλησε ήταν και ο ιταλός προπονητής της Αλ Αχλί, Στέφανο Κουζέν και ο ιταλός γυμναστής της ομάδας, Τζανλούκα Σορίνι. Οι δυο τους μεταφέρουν την εμπειρία τους όταν η ομάδα τους κλήθηκε να αντιμετωπίσει την Αλ Ιτιχάντ Σεζάια, ομάδα της Γάζας. Το ματς εκείνο παίχτηκε στο γήπεδο Γιαρμούκ, εν μέρει κατεστραμμένο από τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών το καλοκαίρι του 2014. Όπως αναφέρει το editorial: Θα ήταν ένα απίστευτο μέρος, ναι, όπου τα πιτσιρίκια δεν θα κοιτούσαν ψηλά περιμένοντας τις βόμβες, αλλά τις μπάλες. Ένα απίστευτο μέρος όπου οι χρωματιστές ποδοσφαιρικές φανέλες των πιτσιρικάδων δεν θα έκαναν μπαμ μέσα στο γκρι σωρό από τα συντρίμμια. Είδαμε εικόνες με παιδιά 8, 9, 10 χρονών με φανέλες της Αλ Αχλί, της Λίβερπουλ, της Ρεάλ, της Μπαρτσελόνα, με χρώμα πάνω τους αλλά με γκρίζα από τη σκόνη πρόσωπα, να προσπαθούν παρέα με ενήλικες με τα γυμνά τους χέρια να σηκώσουν πέτρες και μπάζα ψάχνοντας για επιζώντες. Και μας κόπηκε η ανάσα ρε σεις… Σφίχτηκε η καρδιά μας αλλά και γροθιά μας… Και σε ένα άλλο πλάνο, δύο πιτσιρίκια, ένας με εμφάνιση του Σαλάχ, προσπαθούν να ξεγελάσουν τον θάνατο, του βγάζουν τη γλώσσα παίζοντας κάτι σαν κυνηγητό πάνω στα χαλάσματα… Και στο επόμενο πλάνο οι δηλώσεις του Μητσοτάκη που φυσικά συντάχτηκε με το Νετανιάχου, δηλώνοντας «γαμήστε τους αλλά με τρόπο, μην γίνουν χοντράδες».

Θα ήταν απίστευτο μέρος, ναι, αν ξαφνικά σταματούσε η επί 75 χρόνια καταπίεση, περιθωριοποίηση, στραγγαλισμός και εν τέλει δολοφονία των Παλαιστινίων σε μια συνθήκη αργού θανάτου. Αν ξεμπερδεύαμε με την υποκρισία της Δύσης, τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα όλων των εμπλεκομένων. Αν αντιδρούσαμε στη δολοφονική μιλιταριστική μηχανή του Ισραήλ και του κάθε Ισραήλ. Αν τα λόγια του Ερίκ Καντονά γίνονταν κτήμα όλων μας: «Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων δεν σημαίνει ότι είστε υπέρ της Χαμάς. Το να λες “Ελεύθερη Παλαιστίνη” δεν σημαίνει ότι είσαι αντισημίτης ή “θέλεις να φύγουν όλοι οι Εβραίοι”. “Ελεύθερη Παλαιστίνη” σημαίνει ελεύθεροι Παλαιστίνιοι από την ισραηλινή κατοχή που τους κλέβει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τους εδώ και 75 χρόνια…». Αν κέρδιζε εν τέλει η αντίσταση, η αλληλεγγύη, η ελευθερία…

Θα ήταν απίστευτο μέρος αν τα λόγια των ultras της Χάποελ στη συνέντευξη που τους είχαμε κάνει στο 8ο τεύχος του περιοδικού μας (Καλοκαίρι του 2012) γίνονταν πράξη από την ισραηλινή κοινωνία: «Είμαστε υπέρ της ελευθερίας της Παλαιστίνης. Όταν παίζουμε ευρωπαϊκούς αγώνες και βλέπουμε αυτά τα πανό “εναντίον” μας, το βρίσκουμε τόσο βλακώδες. Αγωνιζόμαστε ενάντια στον αντιαραβικό ρατσισμό, είμαστε εχθρικοί στις δράσεις της ισραηλινής κυβέρνησης, δεν επιτρέπουμε ισραηλινές σημαίες στο γήπεδό μας και είμαστε πολύ μακριά από τη φιγούρα του μέσου Ισραηλινού που έχουν οι Ευρωπαίοι στο μυαλό τους. Πλέον, όλο και περισσότεροι ευρωπαίοι οπαδοί γνωρίζουν τα παραπάνω, ότι δεν είναι όλοι οι Ισραηλινοί δεξιοί, ρατσιστές, εθνικιστές και θρησκόληπτοι Εβραίοι». Το editorial του Humba! Καταλήγει: «Κακά τα ψέματα, πρέπει να προσπαθήσουμε να μπούμε στο πετσί των ανθρώπων αυτών, να τους δείξουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας, να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν… και ύστερα ίσως να μοιραστούμε μαζί τους το όραμά μας για μπαλίτσα πάνω στα συντρίμμια αυτού του κόσμου με τέρματα φτιαγμένα από τις μακριές κάνες των τανκς».

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet