«Μητέρα, πατρίδα»

 

 

 

«Μητέρα, πατρίδα» (Matria) του Άλβαρο Γκάγκο: Η Ραμόνα εργάζεται σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας ψαριών ως επικεφαλής συνεργείου καθαρισμού σε ένα παραθαλάσσιο χωριό στην ισπανική Γαλικία. Παγιδευμένη σε μια αποτυχημένη σχέση και μητέρα μιας 17χρονης κόρης, η Ραμόνα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη δουλειά της όταν το εργοστάσιο που δουλεύει θα αλλάξει χέρια. Με τη νέα ιδιοκτησία να μειώνει το μισθό της στο μισό, αρχικά θα αντιδράσει και στη συνέχεια θα αναζητήσει νέα δουλειά που θα είναι η φροντίδα ενός ηλικιωμένου που έχασε πρόσφατα τη γυναίκα του.

Μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Άλβαρο Γκάγκο. Το βάσισε σε μια ομώνυμη μικρού μήκους ταινία του του 2017, αλλά εδώ ο χαρακτήρας της Ραμόνα είναι σε πιο νεανική μορφή. Ο σκηνοθέτης εμπνεύστηκε τη Ραμόνα από τη Francisca Iglesias, μια γυναίκα που φρόντιζε τη γιαγιά του. Αυτή ήταν και η πρωταγωνίστρια της ταινίας του 2017, αλλά κι εδώ έχει έναν μικρό ρόλο.

«Μια ζωή» (One life) του Τζέιμς Χόις: Ο Νίκολας Γουίντον, ένας νεαρός μεσίτης από το Λονδίνο, επισκέπτεται την Πράγα τον Δεκέμβριο του 1938 και βρίσκει οικογένειες που είχαν εγκαταλείψει τη χώρα με την άνοδο των ναζί στη Γερμανία και την Αυστρία, ζώντας σε απελπιστικές συνθήκες με ελάχιστο ή καθόλου καταφύγιο και φαγητό και υπό την απειλή της ναζιστικής εισβολής. Αμέσως καταλαβαίνει ότι είναι ένας αγώνας με τον χρόνο. Πόσα παιδιά θα μπορούσε να σώσει αυτός και η ομάδα του πριν κλείσουν τα σύνορα; Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1988, ο «Νίκι» ζει στοιχειωμένος από τη μοίρα των παιδιών που δεν κατάφερε να φέρει σε ασφάλεια στην Αγγλία. Με τον Άντονι Χόπκινς.

«Το αλάνι» (Scrapper) της Σαρλότ Ρίγκαν: Μπορεί για κάποιους να είναι σχεδόν ακατόρθωτο να μεγαλώσεις ένα μικρό παιδί, αλλά για η 12χρονη μένει ολομόναχη, αφού η μητέρα της πέθανε, προσποιούμενη στις δημόσιες υπηρεσίες πως ζει με τον θείο της. Η μικρή γεμίζει το άδειο σπίτι με μια ειδική μαγεία που πηγάζει από μέσα της. Όταν όμως επιστρέφει από το πουθενά ο χαμένος μπαμπάς, η Τζόρτζια προσγειώνεται απότομα στον ρεαλισμό. 

Μέγα βραβείο επιτροπής για το παγκόσμιο τμήμα του φεστιβάλ του Sundance. Βραβείο νεανικού κοινού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.

«Ένα γκολ για τη νίκη» (Next goal wins) του Τάικα Γουατίτι: Αυτή είναι μια ποδοσφαιρική ιστορία για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών της Αμερικανικής Σαμόας. Της ομάδας που μετά την ήττα της από την Αυστραλία με… 31-0, κατετάγη στην τελευταία θέση της κατάταξης της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Όμως η ζωή συνεχίζεται και η ομάδα πρέπει να προετοιμαστεί για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2004. Έτσι η ομοσπονδία της χώρας προσλαμβάνει για προπονητή τον αμερικανο-ολλανδό Τόμας Ρόνκεν με την ελπίδα πως θα αποφύγει τα χειρότερα! Στην ομάδα παίζει και η Τζαΐγια, η πρώτη τρανς παίκτρια που θα εμφανιστεί ποτέ σε αγώνα της FIFA. 

«Sound of freedom: Η μελωδία της ελευθερίας» (Sound of freedom) του Αλεχάντρο Μοντεβέρντε: Αφού σώζει ένα παιδί από τα νύχτα αδίστακτων διακινητών, ένας ομοσπονδιακός πράκτορας μαθαίνει ότι η αδελφή του παιδιού είναι ακόμα σε αιχμαλωσία και ξεκινάει μια αποστολή να την διασώσει. Ο χρόνος όμως δεν είναι υπέρ του και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη δουλειά του και να ταξιδέψει στα βάθη της ζούγκλας της Κολομβίας, βάζοντας σε άμεσο ρίσκο την ίδια του τη ζωή. 

«Ο γρήγορος Τσάρλι» (Fast Charlie) του Φίλιπ Νόις: Όταν το αφεντικό του, ένας ηλικιωμένος μαφιόζος, δολοφονηθεί, ο Τσάρλι Σουίφτ, ως πιστός φίλος και μισθωμένο όπλο, δεν θα σταματήσει πουθενά στην προσπάθειά του να καταρρίψει τη νέα ομάδα που έρχεται να τον εκτοπίσει.

Η τελευταία ταινία για τον μεγάλο ηθοποιό Τζέιμς Κάαν που πέθανε το 2022.

«Οργανοποιοί των Εξαρχείων» του Νίκου Παπακώστα: Τα Εξάρχεια βρίσκονται δίπλα στο κέντρο της Αθήνας και είναι μια περιοχή-μωσαϊκό, αφού κατοικούν εκεί κάθε λογής άνθρωποι. Άνθρωποι που τη μια στιγμή συγκρούονται με την αστυνομία

κι την άλλη δημιουργούν, συζητούν και διασκεδάζουν δίνοντας ιδιαίτερη ζωντάνια στην περιοχή. Σε αυτήν την παράξενη γειτονιά, μια ομάδα οργανοποιών δημιουργεί τα περίφημα χειροποίητα μουσικά όργανα της ελληνικής λαϊκής μουσικής. Κιθάρες, μπουζούκια, μπαγλαμάδες, λαούτα, αρχαιοελληνικές λύρες.

«Τρεις κλέφτες κι ένα λιοντάρι» (Folk og Rovere i Kardemomme By) του Ράσμους Α. Σίβερτσεν: Νορβηγική ταινία κινουμένων σχεδίων που φτιάχτηκε με την τεχνική του στοπ-μόσιον που είναι βασισμένη σε παιδικό βιβλίο που θεωρείται ως το σημαντικότερο στη νορβηγική λογοτεχνία. Έχει μεταφερθεί τόσο στο θέατρο όσο και την τηλεόραση (έγινε ακόμα και θεματικό πάρκο το 1991), ενώ το 1998 διασκευάστηκε για το σινεμά κινηματογράφο από τον Μπεντ Έρικσεν ως οικογενειακό μιούζικαλ με ζωντανό καστ.

 

Στράτος Κερσανίδης strakersan@gmail.com
kersanidis.wordpress.com
Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet