Ιστορικό παράδοξο ή ειρωνεία της τύχης, ο Ζακ Ντελόρ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μας άφησαν χρόνους μαζί, δύο μέρες μετά τα Χριστούγεννα. Ο πρώτος, ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υπέγραψε την ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς, την εισαγωγή του ευρώ και τη μετάβαση από την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα στην Ενωμένη Ευρώπη. Οι αγορές πανηγύριζαν την ελεύθερη ενδοευρωπαϊκή διακίνηση κεφαλαίων, αγαθών, υπηρεσιών και φυσικών προσώπων, τη διευκόλυνση εμπορικών συμφωνιών και την κινητικότητα εργατικού δυναμικού. Η μετασοβιετική αναγνώριση του καπιταλιστικού μοντέλου ως ΤΙΝΑ (There Is No Alternative) εδραιωνόταν.

Ο δεύτερος διέσχισε μισό αιώνα γερμανικής χριστιανοδημοκρατίας. Από τον Χέλμουτ Κολ στην Άγκελα Μέρκελ, υπερασπίστηκε με πάθος τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό ως σταυροφόρος της σκληρότερης δημοσιονομικής πολιτικής και της άτεγκτης λιτότητας, που εμμονικά κατόρθωσε να επιβάλει στις ευρωπαϊκές οικονομίες. Η επανένωση της Γερμανίας ως χώρας δύο εσωτερικών ταχυτήτων έφερε και την υπογραφή του. Η μετέπειτα προσπάθεια του να αναχαιτισθεί η άνοδος της Ακροδεξιάς στη Γερμανία, προϊόν αντιδραστικής ριζοσπαστικοποίησης απέναντι στις τρομερές ανισότητες και τη φτώχεια, παράγωγα του δικού του οικονομικού σχεδιασμού, μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο. Οι επιπτώσεις της κληρονομιάς του βαραίνουν τις πλάτες των ζωντανών.

Η νέα χρονιά φέρνει στην ΕΕ τη βελγική προεδρία και τις ευρωεκλογές. Η χώρα που έχει ταυτιστεί με τον δαιδαλώδη ευρω-θεσμικό συστημισμό αναλαμβάνει εν μέσω κοινωνικής και πολιτικής δυσχέρειας, που εντείνεται από το χάσμα μεταξύ Βαλόνων και Φλαμανδών και την αδυναμία των Βρυξελλών να το γεφυρώσει. Η βελγική κυβέρνηση –που μαζί με τις ευρωεκλογές αντιμετωπίζει τις δικές της γενικές και περιφερειακές εκλογές– διαμηνύει ότι η ΕΕ χρειάζεται μεγαλύτερο προϋπολογισμό για να υλοποιήσει τους στόχους της. Η οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία επιβαρύνει μια ήδη δύσκολη κατάσταση, μαζί με τη χρηματοδότηση της αποστολής τριών πολεμικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο πλήρης ετεροκαθορισμός από τις επιλογές των ΗΠΑ έχει άμεσο οικονομικό αντίκτυπο, γι’ αυτό εξετάζονται μέτρα πιθανής επιπλέον φορολόγησης σε εισαγωγές, ενέργεια, περιβαλλοντική επιβάρυνση (πχ φορολογία στον άνθρακα), ενώ δημιουργείται βορειο-ανατολική συμμαχία, ώστε να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη.

Στο μεταξύ, οι τιμές στην ευρωζώνη ανέβηκαν τον Δεκέμβριο κατά 2,9%, κυρίως στα τρόφιμα, το ηλεκτρικό και το φυσικό αέριο, μαζί με τον πληθωρισμό, παρά τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις της Κριστίν Λαγκάρντ. Μαζί τους ανεβαίνει και η Ακροδεξιά.

Το 2024 ίσως αποδειχθεί κομβικό για το μέλλον της Ευρώπης. Μετά το Βέλγιο, είναι σειρά της Ουγγαρίας να αναλάβει τα ηνία της ΕΕ. Αυτή η προοπτική, σε συνδυασμό με την αναμενόμενη ενίσχυση της Ακροδεξιάς στο Ευρωκοινοβούλιο, τρομάζει το σύνολο σχεδόν των εταίρων. Μετά την άρνηση του Όρμπαν να προσυπογράψει την ουκρανική βοήθεια και την όποια πιθανότητα συμμετοχής στον επιμερισμό των προσφυγικών πληθυσμών, ακόμα και στα πλαίσια του εξαιρετικά στυγνού νέου Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, η Ουγγαρία επιχειρείται να απομονωθεί «ως μη σεβόμενη τις αξίες της ΕΕ» και να ανασταλεί το δικαίωμα ψήφου της στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Η ευρωομάδα της Αριστεράς εισηγήθηκε να προσπεραστεί η ουγγρική προεδρία και να αναλάβει η επόμενη στη σειρά Πολωνία, πρόταση με ευρύτερη απήχηση. Ήδη με μεγάλη πλειοψηφία υπερψηφίστηκε η απόφαση να προβεί το Ευρωκοινοβούλιο σε νομικές ενέργειες κατά της Κομισιόν, αν αυτή υποχωρήσει στον εκβιασμό του Όρμπαν και «ξεπαγώσει» τα 10,2 δισ. ευρώ χρηματοδότησης του.

Ενώ ο Όρμπαν ψάχνει νέους φίλους στο Κατάρ, την Κίνα, την Τουρκία, την Αργεντινή, το Αζερμπαϊτζάν, για τις Βρυξέλλες η ευρωεκλογική ατζέντα περιλαμβάνει τρεις άξονες: Green deal υπέρ της Ευρωπαϊκής βιομηχανίας, αναχαίτηση της προσέγγισης Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος–Alt Right, κοινό πανευρωπαϊκό μέτωπο απέναντι στην Ακροδεξιά.

Χωρίς διάθεση υιοθέτησης μιας εναλλακτικής αναπτυξιακής πολιτικής, κοινωνικής και οικολογικής πρότασης υπέρ των πολλών και με την απουσία ουσιαστικών ειρηνευτικών πρωτοβουλιών, οι ευρωεκλογικές προτεραιότητες της βελγικής προεδρίας στερούνται περιεχομένου. Οι μεγάλες διαδηλώσεις στη Γερμανία υπέρ της απαγόρευσης του AfD που προτείνει εκτοπίσεις προσφύγων, μεταναστών και «ανεπιθύμητων Γερμανών» κατά τη ναζιστική παράδοση, τα ανθρώπινα ποτάμια κατά των εγκλημάτων στη Γάζα, οι καταγγελίες του επικεφαλής των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών πως το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ομαλοποιεί με τη στάση του την Ακροδεξιά, οι καταδίκες του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για εγκλήματα κατά ζωής προσφύγων και μεταναστών στα σύνορα της ΕΕ, οι προσπάθειες της ευρωομάδας της Αριστεράς να σταματήσει η αποστολή όπλων στο Ισραήλ και να στηριχθεί η προσφυγή της Ν. Αφρικής ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου δεν συγκινούν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Σε μια ήπειρο που γερνάει, με μέση ηλικία πληθυσμού τα 44,4 χρόνια, αντί οποιασδήποτε πολιτικής στροφής που θα προσέφερε χαραμάδες ελπίδας για το μέλλον, επιστρατεύεται η αμερικανίδα ποπ σταρ Τέιλορ Σουίφτ για να πείσει τους νέους να φτάσουν στις κάλπες στις 6 Ιουνίου. Πόσο μαύρο μπορούν να καλύψουν τα θεάματα;

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet