Ο πολιτικός χρόνος είναι, μερικές φορές, ιδιαίτερα πυκνός και αδυσώπητος. Μέσα σε μερικούς μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ, από το διόλου ευκαταφρόνητο για αριστερό κόμμα 22% του περασμένου Ιουνίου, εξέπεσε σε μονοψήφιο νούμερο και, όπως φαίνεται, έπεται και συνέχεια σ’ αυτή την ελεύθερη πτώση. Το πιο ελπιδοφόρο εγχείρημα της Αριστεράς στη νεώτερη ιστορία αλώθηκε εκ των έσω, με κύριο υπεύθυνο τον ηγέτη του Αλέξη Τσίπρα και συνυπεύθυνους όλους όσους έπιναν νερό στο όνομά του, από το 2008 μέχρι σήμερα. Το γεγονός αυτό αποτελεί μια ιστορική ήττα για όλους μας και για την Αριστερά συνολικά και είναι αφελές, εγωιστικό και ανιστόρητο, κάποιοι χοντρά εμπλεκόμενοι στην ανάδειξη και τη συντήρηση του ηγεμονικού μοντέλου Τσίπρα στην πρώιμη και καθοριστική περίοδο, τώρα να χαμογελούν χαιρέκακα πάνω από το πτώμα.

Επειδή, όμως, η ζωή συνεχίζεται, ας δούμε πού βρισκόμαστε σήμερα. Από την ευρύτατη συνεύρεση αριστερών δυνάμεων που έφτιαξαν τον πρώιμο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν απομείνει ο κεντρώος-φιλελεύθερος αμερικανικού τύπου ΣΥΡΙΖΑ του Κασσελάκη, το ΜέΡΑ25 με την ΛΑΕ και κάποιους ανένταχτους που σιγά-σιγά ενσωματώνονται στο σχήμα, η Νέα Αριστερά που οσονούπω συγκροτείται σε κόμμα, κάποιες μικρές κι ενδιαφέρουσες συλλογικότητες όπως η Αναμέτρηση και ο γνωστός πολυδιασπασμένος τροτσκιστικός χώρος. Μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ απομακρύνεται οριστικά από την Αριστερά, τουλάχιστον στο επόμενο χρονικό διάστημα, τον τόνο φαίνεται ότι θα δίνουν το ΜέΡΑ25 και η Νέα Αριστερά, δυο κόμματα που βρίσκονται κοντά στο όριο του 3% για την είσοδο στην βουλή. Αν προσπαθήσουμε να δούμε, νηφάλια, τα χαρακτηριστικά των πολιτικών τους επιλογών, θα παρατηρήσουμε ότι το ΜέΡΑ25 παγιώνει τη συμπόρευσή του με την ΛΑΕ και συμμετέχει σε κοινές πρωτοβουλίες με μικρότερες συλλογικότητες και ανένταχτους, όπως η εκδήλωση για το μέλλον της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στον κινηματογράφο Studio. Διαμορφώνεται δηλαδή ένας χώρος γύρω από το ΜέΡΑ25, ο οποίος πιθανά να αποκτήσει κοινό βηματισμό μέχρι τις επερχόμενες εκλογές.

Από την εν λόγω εκδήλωση έλειπε η Νέα Αριστερά. Δεν κλήθηκε, δεν ενδιαφέρθηκε ή δεν λογίζεται εντός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς; Είναι σαφές πλέον ότι οι πορείες των δύο αυτών χώρων θα παραμείνουν ασύμπτωτες. Το μόνο πράγμα με το οποίο συμφωνούν οι απόγονοι του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι δεν θα ξαναβρεθούν ποτέ μαζί! Σ’ αυτή την απερίγραπτη πολιτική μονομέρεια, έσπευσε να εισέλθει και η Νέα Αριστερά με το καλημέρα της εμφάνισής της στα πολιτικά πράγματα. Όταν ξεκινάς την πολιτική σου διαδρομή αποκλείοντας την πιο κοντινή σου πολιτική δύναμη ή είσαι αφελής ή το χάσμα είναι αγεφύρωτο.

Η Νέα Αριστερά δεν μπορεί παρά να έχει πολιτικό ενδιαφέρον, μιας και αντιπροσωπεύει το αριστερό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Υποτίθεται ότι οι αποχωρήσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ελεύθεροι να δημιουργήσουν έναν συλλογικό και κινηματικό πολιτικό χώρο. Αν το κάνουν, θα εμπνεύσουν και θα ενεργοποιήσουν πολύ κόσμο της Αριστεράς, που έχει μείνει ανέστιος και οδηγείται σε απονενοημένα πολιτικά διαβήματα, όπως η αποχή και ο αναχρονιστικός συντηρητισμός του ΚΚΕ. Μπορούν όμως να το κάνουν; Μπορούν οι «λοχαγοί» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι τώρα δεν έχουν πει κουβέντα για τις ευθύνες Τσίπρα και έχουν εφαρμόσει δεκάδες μνημονιακούς νόμους, να κάνουν έστω και μια στοιχειώδη αυτοκριτική; Η μόνη συγκεκριμένη, πέρα από ανέξοδες και γενικόλογες ασάφειες, αυτοκριτική που άκουσα μέχρι τώρα, ήταν η δήλωση του Νίκου Φίλη ότι έκανε λάθος όταν προωθούσε την ιδέα συγχώνευσης της «Εποχής» με την «Αυγή».

Αν και είναι νωρίς για βεβαιότητες, μια προσέγγιση των προθέσεων της Νέας Αριστεράς ίσως να περιορίζεται σε έναν κομματικό μηχανισμό που θα επιτρέψει την είσοδο στην βουλή όταν γίνουν οι επόμενες εκλογές, κάτι δηλαδή σαν τον Συνασπισμό του 2000. Τότε, βέβαια, ήταν πολύ διαφορετικό το τοπίο εντός της Αριστεράς κι ο Συνασπισμός, παρά τις παθογένειές του, είχε έναν κινηματικό προσανατολισμό και, το κυριότερο, ήταν αποδεκτός συνομιλητής με το σύνολο σχεδόν της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σήμερα και δεν φαίνεται η Νέα Αριστερά να προσανατολίζεται σε κινηματικές και ενωτικές πρωτοβουλίες. Δεν εξαρτάται βέβαια μόνο από αυτήν. Η δυσπιστία, η έλλειψη εμπιστοσύνης και οι ασύμπτωτες απόλυτες αλήθειες πλανώνται πάνω από την Αριστερά και καθορίζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τις ακραία ανταγωνιστικές σχέσεις εντός της. Και σ’ αυτό το κλίμα, τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση ο Μητσοτάκης και το ΚΚΕ…

 

Πάνος Δημητρούδης

 

Ο δικηγόρος του διαβόλου Περισσότερα Άρθρα
Πρόσφατα άρθρα ( Δαιμονικά )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet