«Η Μελόνι έχει καταφέρει να περάσει νεοφασιστικές πολιτικές και λογικές στην ιταλική κοινωνία, που χαρακτηρίζονται από έναν κοινωνικό σαδισμό, ενώ δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη αντιπολίτευση στον πολιτικό και κοινωνικό τομέα. Όχι μόνο αυξάνονται οι ανισότητες με τη φτωχοποίηση του πληθυσμού από την ακρίβεια, αλλά και αυτές ανάμεσα στις περιφέρειες της Βόρειας και Νότιας Ιταλίας, μέσα σε μια Ευρώπη που αυτοκτονεί εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία και της ρήξης του ρωσογερμανικού άξονα με τις ευλογίες των ΗΠΑ», τόνισε στην «Εποχή» ο Μάρκο Ρεβέλι, ο πιο γνωστός διανοούμενος της ιταλικής Αριστεράς, που συνεχίζει να παρακολουθεί με δέος την πορεία και της δικής μας Αριστεράς.

 

 

Η Μελόνι φαίνεται ότι έχει σταθεροποιήσει την κυριαρχία της στην ιταλική πολιτική σκηνή και στην κοινωνία…

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια καταστροφική πολιτική κατάσταση. Τόσο σε ό,τι αφορά την ταυτότητα των κομμάτων που κατευθύνουν την πολιτική της κυβέρνησης, που συνδέονται με μια ξεκάθαρη και ξεδιάντροπη νεοφασιστική ταυτότητα, γιατί έχουμε μια σειρά επεισοδίων που δείχνουν ότι προσπαθούν να συνηθίσουν τη χώρα σε ένα πολιτικό προφίλ που μέχρι πριν από κάποια χρόνια θα ήταν αδιανόητο. Σε αυτό θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το περιεχόμενο των πολιτικών τους, που είναι ξεκάθαρα αντικοινωνικές, κοινωνικού σαδισμού. Έχουμε ατελείωτα παραδείγματα, από την κατάργηση του εισοδήματος του πολίτη, ενός κοινωνικού μέτρου εναντίον της απόλυτης φτώχειας, την απόρριψη της υιοθέτησης του κατώτατου μισθού, την επιδείνωση του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού συστήματος, την περικοπή των συντάξεων σε ένα τμήμα των νέων συνταξιούχων, τη διαφοροποίηση της αυτονομίας των περιφερειών, που καταστρέφει τα υπολείμματα του κοινωνικού κράτους, όπως το εθνικό σύστημα Υγείας και Παιδείας, με τις διαφορές και τις ανισότητες ανάμεσα στη Βόρεια και Νότια Ιταλία να διευρύνονται με τρομακτικό τρόπο, με τις πιο πλούσιες περιφέρειες να επωφελούνται περισσότερο έναντι των πιο φτωχών.

 

Ο πόλεμος καταστρέφει την Ουκρανία και γονατίζει την Ευρώπη;

Μετά από δύο χρόνια πολέμου μου φαίνεται ότι αναδύεται ξεκάθαρα ότι η χρηματοδότηση του πολέμου διαμέσου της παράδοσης όπλων για να στηριχθεί η πολεμική μηχανή του Ζελένσκι διευκολύνει τη μεγάλη αιματοχυσία, την εκτίναξη του αριθμού των νεκρών, που είναι πρωτίστως Ουκρανοί. Η χρηματοδότηση του πολέμου από τη διεθνή οικονομική ολιγαρχία, που συμπεριλαμβάνει τον Ζελένσκι, είναι εναντίον του ουκρανικού λαού. Η αποστολή όπλων αποτελεί απλά τη βιομηχανία παραγωγής νεκρών Ουκρανών και ασφαλώς Ρώσων. Αυτός ο πόλεμος στρέφεται τελικά κατά της Ευρώπης. Εδώ και καιρό οι ΗΠΑ έβλεπαν με αποστροφή τη δημιουργία μιας τρίτης δύναμης δίπλα στις ΗΠΑ και την Κίνα, την Ευρώπη, που κατέληγε σε στενή συνεργασία με ένα από τα ανατολικά πλευρά της, τη Ρωσία. Ο ρωσογερμανικός άξονας αποτελούσε αγκάθι στα πλευρά της αμερικανικής πολιτικής, γιατί οδηγούσε στη δημιουργία μιας οικονομικής, νομισματικής και χρηματοοικονομικής δύναμης που θα αμφισβητούσε το αμερικανικό μονοπώλιο. Οι ΗΠΑ ήθελαν να διαγράψουν την Ευρώπη, να σπάσουν τον άξονα Γερμανίας και Ρωσίας, να σπάσουν τις διαδικασίες συνεργασίας και ολοκλήρωσης των οικονομιών τους, με τη μετατροπή της ρωσικής σε μια ευρωπαϊκή οικονομία, να σπάσουν τα κανάλια ενεργειακής τροφοδοσίας της Γερμανίας και της Ευρώπης από τη Ρωσία, όπως με την ανατίναξη του αγωγού φυσικού αερίου, που αποτέλεσε μια πράξη πολέμου κατά της Γερμανίας, η οποία προσποιήθηκε ότι δεν το αναγνώρισε. Ζούμε έναν αγώνα δρόμου αυτοκτονίας της Ευρώπης.

 

Γιατί δεν υπάρχει μια ισχυρή πολιτική και κοινωνική αντιπολίτευση στην Ιταλία, που να αμφισβητήσει την πολιτική της Μελόνι;

Γίνονται κάποιες προσπάθειες, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Έλι Σλάιν προσπάθησε να ανακτήσει μια περισσότερο ευπαρουσίαστη φυσιογνωμία για το Δημοκρατικό Κόμμα και να κάνει μια πιο πειστική αντιπολίτευση. Είναι όμως πολύ δύσκολο. Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι συμβιβασμένο με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων τριάντα και εάν όχι, των τελευταίων είκοσι ετών. Είναι ένα κόμμα που παραδόθηκε χειροπόδαρα δεμένο σε έναν άνθρωπο σαν τον Ματέο Ρέντσι, ένα κόμμα που δύσκολα θα αποκτήσει κάποια πειστικότητα απέναντι στον κόσμο της εργασίας και της κοινωνίας των πολιτών που θέλουν να παραμείνουμε οργανωμένη κοινωνία. Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι βαθιά κατακερματισμένο στο εσωτερικό του. Ακόμη και όταν φαίνεται να κάνει κάποιες αριστερές επιλογές εξανεμίζονται εκ των έσω πριν διαγραφούν από κάθε εξωτερική εμφάνιση ή εφαρμογής τους εξαιτίας της πολύ άσχημης συσσωρευμένης εσωτερικής του ιστορίας και των αντιφάσεών του. Δεν υπάρχει αξιόπιστη πολιτική αντιπολίτευση.

 

Η Σλάιν διεκδίκησε την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος με τη σημαία της ειρήνης και τη διακοπή της αποστολής όπλων στην Ουκρανία και σήμερα δυστυχώς ψήφισε υπέρ της συνέχισης της αιματοχυσίας και το 2024, παρόλο που ζήτησε τη διακοπή της αποστολής όπλων στο Ισραήλ…

Ασφαλώς και είναι έτσι. Γνωρίζουμε όμως τη Σλάιν. Δεν έχω κανένα λόγο να μην θεωρώ ότι κινείται με καλή πίστη. Αλλά έχει ένα κόμμα που ένα μεγάλο τμήμα του, για να μην πω το μεγαλύτερο, κινείται σε άλλη πολιτική κατεύθυνση. Το Δημοκρατικό Κόμμα αποτελεί ένα συνονθύλευμα ομάδων που εκπροσωπούν διαφορετικά οικονομικά συμφέροντα, ομάδες ακόμη και επιφανών επαγγελματιών που ξέρουν μόνο από ίντριγκες, στελέχη που έχουν συμβιβαστεί και έχουν εφαρμόσει στο παρελθόν ή εφαρμόζουν στην αυτοδιοίκηση νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που ακολούθησαν και εφάρμοσαν με απόλυτη πίστη και επιμονή την πολιτική του Μάριο Ντράγκι, για να μην αναφερθώ στην πολιτική του Μπερλουσκόνι παλαιότερα, που το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν εντελώς υποτελές. Η αποστολή και η προσπάθεια της Σλάιν θυμίζει μια «αδύνατη αποστολή». Για να δούμε μια αλλαγή χρειαζόμαστε ισχυρά κοινωνικά κινήματα, για να οδηγήσουν σε αλλαγή των δυνάμεων που υπάρχουν σε αυτές τις «συσκευασίες» των πολιτικών κομμάτων, χρειαζόμαστε νέες δυνάμεις. Στη Γερμανία για παράδειγμα η ριζοσπαστική Αριστερά προσπαθεί να ανακάμψει. Με μεγάλες αντιφάσεις στο εσωτερικό μιας τεράστιας πολιτικής και κοινωνικής σύγχυσης, μέσα στο δράμα της Γερμανίας, που βλέπει να διαλύεται η ταυτότητά της. Ο Σολτς και η φον ντερ Λάιεν, οι δύο μορφές που εκπροσωπούν τη χώρα, μέσα από τη μηδενική και άχρηστη πολιτική τους, την ανικανότητά τους να υπερασπιστούν την αυτονομία της χώρας τους, της Γερμανίας, αλλά και της Ευρώπης, αποτελούν το παράδειγμα της συλλογικής αυτοκτονίας της Γερμανίας. Όσες φορές αυτοκτόνησε η Γερμανία οδηγηθήκαμε σε καταστροφές στην Ευρώπη.

 

Οι ευρωεκλογές που θα γίνουν σε μερικούς μήνες θα αποτελέσουν ευκαιρία για να έχουμε κάποιες θετικές εξελίξεις;

Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από το 2013–2014 όταν φτιάξαμε την Άλλη Ευρώπη με τον Αλέξη Τσίπρα, που καταφέραμε για την περίσταση ένα αρκετά ικανοποιητικό αποτέλεσμα, ελπίζοντας ότι θα μπορέσουμε να αντιστρέψουμε σταδιακά την κατάσταση, να επιστρέψουμε να έχουμε μια αξιόπιστη φωνή. Σήμερα βρισκόμαστε σε μεγαλύτερο κατακερματισμό. Από τα αριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος δεν βλέπω πρωτοβουλίες που να είναι ικανές να αντιστρέψουν την κατάσταση και να βγουν από το περιθώριο και κυρίως δεν βλέπω την ικανότητα να κατατεθούν προτάσεις που να ανταποκρίνονται στο ύψος των περιστάσεων μπροστά στις τεράστιες προκλήσεις. Αντίθετα όχι μόνο «δεν φωνάζουν», αλλά σιγοψιθυρίζουν κάποια πράγματα, και κανείς δεν βγαίνει από τη λογική της μικροομάδας του ή τη λογική του κόμματός του, όταν αφήνουμε τις μικροομάδες και πάμε σε κόμματα με κάποια συνοχή και παρουσία, όπως το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κίνημα Πέντε Αστέρων. Κάποιες φορές προσπαθούν να αφουγκρασθούν το ένα το άλλο, αλλά μόλις πλησιάσουν απομακρύνονται, φαίνονται σαν ζώα που δεν μπορούν να ενωθούν για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό.

 

Δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε η κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών ή των ενδιάμεσων οργανώσεων, όπως τα συνδικάτα, οι σύλλογοι…

Είκοσι πέντε χρόνια, ένα τέταρτο του αιώνα, ακραίου νεοφιλελευθερισμού έδρασαν αρνητικά στο σώμα της κοινωνίας, διαρρηγνύοντας την ικανότητά ενοποίησης και κινητοποίησής των κοινωνικών στοιχείων, εξασθένισαν πάρα πολύ, κατακερμάτισαν, κονιορτοποίησαν με τις πολιτικές του πρεκαριάτου την εργασία. Η ίδια η εξασθένιση του βιομηχανικού ιστού της Ιταλίας από τις αρχές του νέου αιώνα έπαιξε τον ρόλο της με εξωφρενικό τρόπο. Τα κοινωνικά υποκείμενα δεν κατάφεραν να αποκτήσουν φωνή και κυρίως ο κόσμος της εργασίας. Τους τελευταίους μήνες η CGIL προσπάθησε να κινητοποιηθεί προβάλλοντας αντίσταση και κάνοντας αντιπολίτευση. Οι κινητοποιήσεις, όμως, δεν είχαν τις διαστάσεις του παρελθόν. Δεν είχαμε τα εκατομμύρια των εργαζομένων να βγαίνουν στους δρόμους, όπως παλαιότερα εναντίον του Μπερλουσκόνι με την CGIL του Κοφεράτι, αλλά μόνο δεκάδες χιλιάδες. Αυτή την εποχή της μοναξιάς, όμως, ακόμη και αυτές οι λίγες δεκάδες χιλιάδες έδειξαν ότι υπάρχουν μεγάλα προβλήματα και ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί οργανισμοί που να δίνουν ουσιαστικές απαντήσεις με τη δυνατότητα να μεταφέρουν αυτή τη δυναμική μέσα στους θεσμούς. Το Δημοκρατικό Κόμμα εδώ και πολύ καιρό έχει κόψει κάθε μορφής επικοινωνίας με την κοινωνία. Δεν φτάνει μια γενική γραμματέας, χρειάζεται μια συλλογική δουλειά. Πολλές φορές η Έλι Σλάιν μιλάει αρκετά καλά, αλλά μιλάει μόνη της στην έρημο, γιατί το κόμμα της κοιτάζει αλλού.

 

Αργύρης Παναγόπουλος Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet