Με το χαρίεν ύφος του χρονογραφήματος έχουν ειπωθεί πολλές μεγάλες αλήθειες. Όσα δεν γράφουν τα κύρια άρθρα των πρώτων σελίδων ή τα σημαντικά σχόλια, χωρούν στο -παραμερισμένο στις μέρες μας- χρονογράφημα. Για αυτό υπηρετήθηκε από τους περισσότερους και μεγαλύτερους δημοσιογράφους και λογοτέχνες.
Οι εφημερίδες της Λέσβου φιλοξένησαν χρονογραφήματα από το 1909, τον πρώτο χρόνο έκδοσης εφημερίδας στο νησί. Δημοσιεύτηκαν χιλιάδες χρονογραφήματα, σε όλες τις εφημερίδες· στις βραχύβιες, στις νεανικές, στις αθλητικές, στις κομματικές, σ’ αυτές των χωριών. Πολλά χρονογραφήματα είναι υποδείγματα λογοτεχνικού γραψίματος και η διαχρονικότητά τους θα αναφέρεται και στο μέλλον.
Πριν εκατό ένα χρόνια, την πρωτοχρονιά του 1915 ο Άγγελος Σημηριώτης δημοσιεύει το χρονογράφημα «Πρωτοχρονιά» στην εφημερίδα Λέσβος. Ο Σημηριώτης είναι ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, διδάσκει γαλλικά στο Γυμνάσιο της Μυτιλήνης και νωρίτερα εξέδιδε το περιοδικό Ανατολή στη Σμύρνη. Στο χρονογράφημα αυτό μεταφέρει, έμμεσα, το πολεμικό κλίμα του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου στα παιδικά παιχνίδια, στις επιλογές των γονιών, στη μόδα και στις συνήθειες που στις μέρες μας έγιναν εμπορικές διαφημίσεις.
Αριστείδης Καλάργαλης



του Άγγελου Σημηριώτη

Ωθούμενοι από μια κοινή σκέψη –έχουμε κι οι δυο παιδιά– ξεκινήσαμε με το φίλο μου από το καφενείο που εκαθήμεθα για να περιέλθωμε τα δυο τρία καταστήματα της αγοράς μας, όπου πουλούνε πρωτοχρονιάτικα παιχνίδια. Τα γυρίσαμε σχεδόν όλα χωρίς να βρούμε εκείνο που εγυρεύαμε, χωρίς να πούμε ο ένας στον άλλο το τι. Είδαμε, ωστόσο, αρκετά πράγματα συνηθισμένα. Κούκλες με βαμμένα μάγουλα και μαλλιά αχυρένια, πιερότους με σκουφιά στο κεφάλι των που όταν τους πατείς την κοιλιά χτυπούνε τα τάσια που είναι καρφωμένα στις παλάμες των· κουτιά με μουσικές, τόπια λαστιχένια, σιδηροδρόμους, πού και πού κανένα αθώο ταμπούρλο και κανένα μολυβένιο σπαθί ή τουφεκάκι τενεκεδένιο. Μα γυρεύαμε άλλο πράγμα.
Αυτά όλα τα παιχνίδια είναι συνηθισμένα. Είναι παλαιών χρόνων παιχνίδια. Τώρα η ανθρωπότης ήλλαξε και πρέπει τα παιδιά μας να παρακολουθήσουν την εποχή τους, μου είπε σοβαρά ο φίλος μου.
Χωρίς άλλο απήντησα εξίσου σοβαρά. Αγοράζοντας απ’ αυτά τα παιχνίδια για να τα προσφέρομε στα παιδιά μας κινδυνεύομε να τα κάμομε ουτοπιστάς και ιδεολόγους, να ετοιμάσομε θύματα για τους πιο πρακτικούς.
Τι θα ήθελες λοιπόν ν’ αγοράσεις για το παιδί σου; μου είπε ο φίλος μου.
Εγώ; μα κανένα υποβρύχιον ή τουλάχιστον καμιά τορπίλα, ας ήτο κι από τενεκέ. Κι εσύ;
Εγώ ορισμένως θα ήθελα κανένα γερμανικό κανόνι των 42 αφού των 43 1/2 των αγγλογάλλων είναι ακόμη πολύ καινούρια εφεύρεσις για να περάσει και στην παιδική βιομηχανία. Μου φαίνεται όμως πως οι κ. κ. καταστηματάρχαι μας μπορούσαν να προμηθευθούν από το Βερολίνον μερικά κανόνια των 42. Δεν είν’ έτσι;
Είναι οπισθοδρομικοί, θα είναι πάντα οπισθοδρομικοί άνθρωποι οι Έλληνες καταστηματάρχαι. Δεν παρακολουθούν την εποχή των. Ή μάλλον τρέχουν πίσω της κουτσαίνοντας, ενώ εκείνη τρέχει φτερωτή.

 
Πρόσφατα άρθρα ( Πολιτισμός )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2021 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet