Πολλά έχουν γραφτεί, πολλά έχουν ειπωθεί για τον χώρο της ΔΕΘ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ψέμματα και αλήθειες, επίκληση στο θυμικό των δημοτών, που νοσταλγούν τα χρυσά χρόνια της ΔΕΘ, και τέλος υποσχέσεις για μεγαλεία, έκθεση μαζί με ξενοδοχεία και mall, και ω του θαύματος όλα αυτά πνιγμένα στο πράσινο.

Όσο για τη χρηματοδότηση όλο άλλαζε το σχέδιο.

Επί μνημονίων, λεγόταν από τη διοίκηση της ΔΕΘ, πως δεν έχει το δημόσιο λεφτά, γι’ αυτό, παρόλο που δεν θέλουμε, θα φέρουμε ιδιώτη επενδυτή.

Επί ταμείου ανάπτυξης και πολλών κοινοτικών πόρων για πράσινες πολιτικές, αλλάζει το αφήγημα, πάλι από τη διοίκηση της ΔΕΘ, συνεπικουρώντας και η κυβέρνηση. Τώρα λέει, το δημόσιο έχει λεφτά να βάλει, αλλά χρειαζόμαστε τον ιδιώτη για μετά, για τη συντήρηση και λειτουργία.

Και εν τω μεταξύ στα τελευταία λίγα χρόνια, το προβλεπόμενο κόστος ανάπλασης, σύμφωνα πάντα με επίσημες δηλώσεις, έχει τριπλασιαστεί.

Και έχει ξεπεράσει το κόστος για τη μετεγκατάσταση στα δυτικά, καταρρίπτοντας το μεγάλο επιχείρημα κυβερνήσεων και αρμοδίων, πως πρέπει να παραμείνει η έκθεση στο κέντρο, γιατί η μεταφορά της είναι πανάκριβη.

Και μέσα σε όλες αυτές τις παλινδρομήσεις, τα μισόλογα, τις συνεννοήσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα, ενώ όλο το σχέδιο οδηγείται σε αδιέξοδο, βγήκε πίσω από την κουρτίνα και το υπερταμείο, ζητώντας κι αυτό το μερτικό του.

Τώρα ως συνηθισμένοι άνθρωποι, ας μιλήσουμε απλά. Χωρίς τεχνικούς όρους, μελέτες αντκρουόμενες, και οικονομικές αναλύσεις.

Να πούμε για τις ανάγκες της πόλης, να πούμε για το κράτος που στενάζει κάτω από ένα δυσβάσταχτο δημόσιο χρέος, για τους φορολογούμενους πολίτες που πληρώνουν τα μεγαλεπήβολα σχέδια, σχέδια που καταστρέφουν τη ζωή τους.

Η Θεσσαλονίκη πνίγεται από έλλειψη πρασίνου, από τους αέριους ρύπους, από κατάργηση των κάθετων αξόνων που μεταφέρουν τον ζωογόνο αέρα από τη θάλασσα, από χώρους περιπάτου και αναψυχής.

Το Real Estate που προβλέπει η «ανάπλαση», όχι μόνο δεν αφήνει χώρο για πράσινο στο οικόπεδο της ΔΕΘ, αλλά και κόβει τους διαδρόμους αερισμού, με τα ψηλά κτίρια, που χωρίς αιδώ παρουσιάζονται στα διάφορα σχέδια και μακέτες σαν αρχιτεκτονικά αριστουργήματα.

Τα ΣΔΙΤ, διεθνώς πλέον θεωρούνται ασύμφορα, διότι αυξάνουν το δημόσιο χρέος. Δημιουργούν κρατικοδίαιτους εργολάβους, που χωρίς ρίσκο και στην ουσία χωρίς ίδια κεφάλαια, μια και δανειοδοτούνται από τις τράπεζες με εγγύηση του δημοσίου, απολαμβάνουν για πολλά-πολλά χρόνια, τη σιγουριά πως τοκοχρεωλύσια και κέρδη είναι εξασφαλισμένα. Παίρνουν τα έσοδα από τα ξενοδοχεία και τα πάρκινγκ και τα υπόλοιπα από τον κουρβανά του κράτους.

Δηλαδή από τους πολίτες, αυτούς τους ίδιους που τους κόβεται η ανάσα από την τσιμεντοποίηση της πόλης και κινδυνεύουν από πλημμύρες, με την κατάργηση των ρεμάτων, που δεν έχουν ελεύθερους χώρους σε περίπτωση σεισμού, που τους προτρέπουν να διασκεδάζουν στα εμπορικά κέντρα με κλιματισμό και με οικονομικό κόστος, αντί να έχουν πάρκα και χώρους περιπάτου.

Και, τι ειρωνία, επιπλέον καλούνται να πληρώσουν γιαυτές τις καταστροφικές πολιτικές.

Για τα πρακτικά θέματα τώρα: Πώς θα γίνει το πάρκο, πώς θα συντηρείται και πώς θα λειτουργεί η έκθεση; Υπάρχουν προτάσεις και τεκμηριωμένες μελέτες, που αρχιτέκτονες, πανεπιστημιακοί και οικονομολόγοι έχουν καταθέσει, μαζί με ένα κομμάτι από την ψυχή τους, χωρίς να πληρωθούν τα μεγάλα ποσά, των επίσημων μελετών.

Και επιτέλους ας μαζευτούν οι δημαρχαίοι και οι υπουργοί, να δουν πρώτα το συμφέρον της πόλης, τις ανάγκες της μεγάλης πλειοψηφίας και μετά να προτείνουν σχέδια και οικονομικές λύσεις.

Για μια καλύτερη πόλη, για μια καλύτερη ζωή.

 

Πρόσφατα άρθρα ( Περιβάλλον )
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet