Μήνας Φλεβάρης, ημέρα Κυριακή. Εκατοντάδες γυναίκες και θηλυκότητες από διάφορους πολιτικούς χώρους, εκατοντάδες αριστερές φεμινίστριες συναντήθηκαν, συζήτησαν και ονειρεύτηκαν ένα μέλλον χωρίς έμφυλες ανισότητες. Ένα μέλλον χωρίς φόβο, χωρίς έμφυλη βία, χωρίς παραβιαστικά βλέμματα στον δρόμο, χωρίς σεξιστικά σχόλια στους χώρους εργασίας, στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο. Ένα μέλλον χωρίς μηνύματα στις φίλες «Έλα, έφτασα, είμαι καλά», χωρίς σχέδια απόδρασης από κακοποιητικές σχέσεις, χωρίς το βιαστικό περπάτημα το βράδυ στον γυρισμό για το σπίτι, με τα κλειδιά στο χέρι. Ένα μέλλον που καμία μας δεν θα αναγκαστεί να κρατήσει ένα «παιδί» που δεν θέλει, που καμία μας δεν θα μείνει σε ένα σπίτι που την καταστρέφει και απειλεί τη ζωή της. Ένα μέλλον στο οποίο μπορούμε να είμαστε οι εαυτές μας, που κανείς δεν μας διακόπτει όταν μιλάμε και κανείς δεν θα κρίνει αυτά που φοράμε. Ένα μέλλον από το οποίο δεν θα λείπει καμία άλλη. Ένα μέλλον που θα μας βρει όλες, όλους και όλα μαζί. Ένα μέλλον που δεσμεύτηκαν να το κάνουν παρόν.

 

Την Κυριακή στις 11 Φλεβάρη, αυτές οι γυναίκες συναντήθηκαν και αποφάσισαν να μιλήσουν ξανά για την Αριστερά του 21ου αιώνα ιδρύοντας το «Φεμινιστικό Δίκτυο-Νέα Αριστερά». Να μιλήσουν για μια Αριστερά όπου ο διαθεματικός φεμινισμός είναι και οφείλει να είναι, πυρηνικό της κομμάτι. Για μια νέα Αριστερά όπου τα έμφυλα δικαιώματα και η ορατότητα δεν αποτελούν δευτερεύοντα θέματα στην πολιτική της ατζέντα, αλλά ταυτοτικά της στοιχεία στον τρόπο με τον οποίο βλέπει και παρεμβαίνει στην κοινωνία σήμερα.

Το Φεμινιστικό Δίκτυο-Νέα Αριστερά ιδρύεται σε μια, αν μη τι άλλο, ζοφερή πραγματικότητα αναφορικά με τα γυναικεία δικαιώματα. Τόσο στην Ευρώπη και την Ελλάδα όσο και παγκόσμια, η άνοδος της ακροδεξιάς και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται, φαίνεται να επιτίθενται σε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, οδηγώντας τις κοινωνίες στον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ομοφοβία, την ισλαμοφοβία και το μίσος. Στην Ελλάδα, παρόλη την πρόοδο που σημειώθηκε -σε θεσμικό κυρίως επίπεδο- την περίοδο 2015-2019, η αμφισβήτηση των φεμινιστικών κατακτήσεων τόσο από την (άκρα)δεξιά όσο και από την εκκλησία, είναι διαρκής. Τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας πολλαπλασιάζονται, το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των επιζήσασων καταρρέει κι εμείς χάνουμε συνεχώς ακόμα μία αδερφή μας.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο δεν έφερε προοδευτικές θεσμικές αλλαγές αλλά επιτέθηκε με σθένος στα γυναικεία δικαιώματα φέρνοντας μια σειρά από τρομακτικές μεταρρυθμίσεις, όπως ο νόμος Τσιάρα, η δημιουργία υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, η άρνηση της κατοχύρωσης του νομικού όρου «γυναικοκτονία» αλλά και η εμμονή των υπουργών-στελεχών της να στηρίζουν Συνέδρια Γονιμότητας και να προωθούν μια πολιτική ατζέντα για τα έμφυλα δικαιώματα που μας θυμίζει Μεσαίωνα.

Οι κακοποιητικές και παρενοχλητικές συμπεριφορές, οι βιασμοί αλλά και οι γυναικοκτονίες, ως η πιο ακραία μορφή έμφυλης καταπίεσης, δεν αποτελούν δυστυχώς μόνο σύγχρονο φαινόμενο, αλλά αντίθετα μια πραγματικότητα που συντηρείται και αναπαράγεται από το κυρίαρχο πατριαρχικό μοντέλο σε εξουσιαστικές και ιδιοκτησιακές λογικές. Είναι κάτι που μας αφορά όλες διότι ξέρουμε πως η έμφυλη βία δεν γνωρίζει τάξη, φυλή, εισοδηματικά κριτήρια ή εκπαιδευτικό υπόβαθρο. Πλήττει συχνότερα αδερφές μας με πολλαπλές ευαλωτότητες, που σχετίζονται με την έκφραση και τα χαρακτηριστικά φύλου, την καταγωγή ή την αναπηρία.

Απέναντι στο σκοτάδι που έρχεται όλο και περισσότερο να μας συνθλίψει, οι γυναίκες και οι θηλυκότητες επιμένουν να ελπίζουν, να οργανώνονται, να φροντίζουν ή μια το άλλο και να παλεύουν για την έμφυλη κοινωνική δικαιοσύνη και τη γυναικεία χειραφέτηση σε κάθε τομέα της ζωής. Ο φεμινισμός σήμερα δεν είναι «γυναικείο ζήτημα» αλλά έχει σκοπό να γεννιέται συνεχώς μέσα από την υπεράσπιση όσων υφίστανται καταπίεση και εκμετάλλευση, έχοντας στόχο να γίνει πηγή ελπίδας για όσες, όσους και όσα καθημερινά συνθλίβονται από την πατριαρχική κουλτούρα και τον θεσμικό ρατσισμό. Μιλά για το 99% και προέρχεται από το 99%.

Για εμάς είναι σαφές ότι κάθε δράση που άπτεται στην ισότητα των φύλων ξεπερνάει τα ελληνικά σύνορα και στέκεται αλληλέγγυα πλάι στις αδελφές μας στο Ιράν και στη Παλαιστίνη, που μέσα σε ένα βαθιά θεοκρατικό σύστημα όρθωσαν τα στήθη τους διεκδικώντας το αυτονόητο, να ζουν ελεύθερες. Κάτι που εξακολουθούν να πληρώνουν με τις ίδιες τους τις ζωές.

Το Φεμινιστικό Δίκτυο-Νέα Αριστερά στοχεύει να μιλήσει για τους διάφορους φεμινισμούς της εποχής, να συναντηθεί και να συνεργαστεί μαζί τους. Δεσμεύεται σε έναν διαρκή αγώνα κόντρα στον καθημερινό σεξιστικό λόγο, την κουλτούρα του βιασμού, τις έμφυλες διακρίσεις και την έμφυλη βία στον δρόμο, στο σπίτι, στη δουλειά. Δεσμεύεται σε έναν αγώνα που θα βρίσκεται πλάι-πλάι με κάθε δίκαιο αγώνα που αντιπαλεύει το κυρίαρχο. Επιδιώκει την ενσωμάτωση αυτών των αρχών στην πολιτική της Νέας Αριστεράς, συνδέοντας την έμφυλη ισότητα με την κοινωνική και κλιματική δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη συμμετοχική δημοκρατία, καλώντας κάθε μία και κάθε έναν να ενώσουμε τις φωνές μας απέναντι στη βαρβαρότητα. Προκείμενου καμία να μην είναι μονή, κανένα να μην είναι λιγότερο!

 

Βάσω Κουτσουπιά, Βιβή Λυγερού Περισσότερα Άρθρα
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2024 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet